Είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις από θεατρικές στιγμές που σε συγκίνησαν βαθιά – όπως μόνο το αυθεντικό γεγονός μπορεί να σε συγκλονίσει – 4 + 1 παραστάσεις.
Λοιπόν, πρώτη από τις τέσσερις παραστάσεις – και με διαφορά προτίμησης – επιλέγω τον «Ορλάντο» της Βιρτζίνιας Γουλφ, στη θεατρική διασκευή του Μπομπ Γουίλσον, σε μετάφραση Θανάση Χατζόπουλου, σκηνοθεσία της Μίρκας Γεμεντζάκη, και με την Πρωτεϊκή Ελένη Μακρή στον δίφυλο πρωταγωνιστικό ρόλο.
Αμέσως μετά, ή παράλληλα, έρχεται στη μνήμη μου η «Έντα Γκάμπλερ» του Ίψεν σε σκηνοθεσία του καθηγητή θεατρολογίας και ακαδημαϊκού Σπύρου Ευαγγελάτου στο «Αμφι-θέατρο». Παράσταση υψηλών προδιαγραφών, πιστή στο πνεύμα του συγγραφέα. Διαχρονικά τα σκηνικά και τα κοστούμια που φιλοτέχνησε ο Γιώργος Πάτσας, λειτουργικά θεατρική και άψογη η μετάφραση που υπογράφει ο ίδιος ο σκηνοθέτης, διακριτική η μουσική του Γιάννη Αναστασόπουλου. Από τους εξαίρετους ηθοποιούς, θα ξεχωρίσω την έμπειρη Όλγα Τουρνάκη στο ρόλο της Δεσποινίδος Τέσμαν.
Ακολουθούν οι «Βρικόλακες» του Ίψεν από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Δήμου Βόλου, σε μετάφραση-σκηνοθεσία Νικηφόρου Νανέρη με την εκπληκτική Μίνα Χειμώνα στον απαιτητικά δύσκολο ρόλο της Κυρίας Άλβινγκ. Παράσταση με γρήγορο ρυθμό και αξιοσημείωτες δραματικές κορυφώσεις, που δεν εκφυλίζονται ποτέ σε μελοδραματισμό.
Τέταρτη στη σειρά η νεκρανάσταση του Παύλου Μελά στο «Θέατρο Πρόβα», όπου ο χαρισματικός σκηνοθέτης Σωτήρης Τσόγκας έδωσε πάλι θεατρική πνοή στο λησμονημένο έργο «Μια νύχτα μια ζωή» (εισηγητής δραματολογίου του θιάσου: ο Κώστας Γεωργουσόπουλος). Η Κοραλία Τσόγκα έδωσε μια μοναδική ερμηνεία, στα χνάρια της σπουδαίας μητέρας της, Μαίρης Ραζή, που μπορεί και πρέπει να ερμηνεύσει μια Εκάβη, μια Κλυταιμνήστρα, μια Μήδεια, μια Αγαύη στην Επίδαυρο. Συμπαθητικοί οι υπόλοιποι ηθοποιοί.
Και, εκτός συναγωνισμού, το θεατρικό ανέβασμα του αυθεντικότερου «Τρίτου Στεφανιού», της «Γυναίκας της Πάτρας» του ποιητή Γιώργου Χρονά, σε σκηνοθεσία της Λένας Κιτσοπούλου, με την απολαυστική Ελένη Κοκκίδου, που έπλασε μια ζωντανή φιγούρα της γνωστής Πατρινής πόρνης «Πανωραίας». Στο θέατρο «Από μηχανής», σε ενιαία παράσταση με το έργο «Είσαι η μητέρα μου» του Γιόοπ Άντμιρααλ, με τον καταπληκτικό Χρήστο Βαλαβανίδη (σε σκηνοθεσία Ασπασίας Κράλλη) να παίζει ταυτόχρονα το ρόλο του γιου και της ανοϊκής μητέρας του. Δεν έχω διασκεδάσει ποτέ τόσο στη ζωή μου σε θεατρική παράσταση. Μην τη χάσετε!
Και σε άλλα με υγεία! Ας είναι το 2010 μια αλησμόνητη χρονιά, γεμάτη περιπέτειες, γεμάτη γνώσεις, για όσους αντέχουν τις δυνατές συγκινήσεις και τις επιθυμούν.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Θεατρολόγος
www.konstantinosbouras.gr
