Οι Νεοελληνιστές τα τελευταία χρόνια βρίσκονται σε μεγάλη αμηχανία. Η Ελληνική Λογοτεχνία βρίσκεται σε κριτική «εποχή». Η πλέον ευνοημένη γενιά ποιητών που εμφανίστηκε εκεί γύρω στο 70, και που έκτοτε διαχειρίζεται τη δημοσιότητα της ποίησης, από την φροντίδα για εσωτερικές ισορροπίες συμφερόντων, εν πολλοίς εξωποιητικών, βρίσκεται σε κατάσταση αβουλίας μετά από τριάντα χρόνια πεπραγμένων στην ποίηση. Και φαίνεται πως η φροντίδα των ισορροπιών έχει εξαφανίσει και τα κριτήρια. Όμως η ώρα της κρίσεως φτάνει. Και θα αγγίζαμε τα όρια της γελοιότητας αν συνεχίζαμε αυτό το παιχνιδάκι της μη απόφασης.
Έχοντας παρακολουθήσει αυτή την ομάδα των ποιητών, από τις πρώτες της εμφανίσεις , και χωρίς δεσμεύσεις συναισθηματικού ή άλλου τύπου, για να διευκολύνω και τους νεοελληνιστάς, να μην παρασύρονται ώστε να εξάγουν ποιητική αξία από συσχετισμούς δημοσιότητας και εξουσιών, με ένα πολύ απλό κριτήριο κατέληξα στο ποιοι είναι οι υπολογίσιμοι ποιητές, με τους οποίους θα πρέπει να ρίξουν το βάρος τους για να έχουν μιαν αντιπροσωπευτική εικόνα της ποίησης των τελευταίων δεκαετιών.
Κατέληξα σε τέσσερα ονόματα , στα οποία μπορούν να προστεθούν κι άλλα, αλλά καμιά θεώρηση δεν μπορεί να μην τα περιέχει. Ο Γιώργος Χρονάς για αυτό το είδος προλεταριακού κοσμοπολιτισμού που αποτελεί η βιοθεωρία του. Ο Μιχάλης Γκανάς για τον Θεοκρίτειο βλέμμα του στους τόπους της καταγωγής του εσωτερικού μετανάστη. Ο Γιάννης Βαρβέρης γιατί εκπροσωπεί ποιητικά την παρακμή του αστού. Και τέλος ο Αργύρης Χιόνης γιατί επιχειρεί έναν διάλογο χωρίς επαρχιωτικά συμπλέγματα με τη σύνολη δυτική ποιητική παράδοση. Οι υπόλοιποι θα μπορούσαν να υπάρξουν με επιμέρους ποιητικές στιγμές σε μιαν ανθολογία ποιημάτων.
Δυστυχώς δεν βρήκα μια γυναίκα ποιήτρια που να πληροί τα κριτήρια που έβαλα. Η σκιά της Δημουλά, οδήγησε τις περισσότερες γρήγορα στο μανιερισμό και τη μερικότητα. Θα πρόσθετα μιαν ακόμη στους τέσσερις που επέλεξα εδώ, αλλά θα έπρεπε να σπάσω τους φιλολογικούς διαχωρισμούς.Μιλάω για την Λίνα Νικολακοπούλου, που οι στίχοι της αποτελούν μετά τον Γκάτσο και τον Ελευθερίου την μεγαλύτερη προσπάθεια σύγκλισης της τεχνητής κατʼ εμέ διάκρισης, στίχος και ποίηση.
Επίσης να σημειώσω ότι οι τρεις από τους τέσσερις εδώ έχουν σχέση με το τραγούδι. Ο Χρονάς και ο Γκανάς ως στιχουργοί και ο Βαρβέρης από άλλους δρόμους.
Δεν έχω την αξίωση να δεσμεύσω τις γνώμες άλλων για αυτή την ηλικιακή γενιά ποιητών, αλλά όπως έχει καταντήσει το πράγμα και η έκφραση μιας γνώμης σʼ αυτό το σκηνικό της απουσίας ξεκάθαρων απόψεων, γίνεται γεγονός επαναστατικό. Και έχω την αίσθηση ότι αυτή η γενιά γιών που ήρθαν προστατευμένοι και χαϊδεμένοι στην ποίηση, όσο καμιά άλλη γενιά στην ποίησή μας, έχει μιαν εγγενή αδυναμία ωριμότητας. Η συνεχής περιπλάνηση σε ένα λιμπό εφηβείας και η αδυναμία να υπάρξουν ως «πατέρες» είναι ίσως ο εσωτερικός λόγος που δεν τους επέτρεψε να παράγουν την ποίηση που αναμενόταν. Στο μέλλον θα εξηγήσω πιο ανεπτυγμένα και με πλήσιες αναγνώσεις αυτό το έλλειμα που από ιδεολογικό και βιωματικό, έγινε τελικά μορφικό. Για την ώρα και η παρακίνηση να αρχίσει μια αξιολόγηση με ονοματεπώνυμα είναι αρκετή.
Δεδομένου ότι βάλατε τη Νικολακοπούλου στο παιχνίδι και την πλαισιώσατε με “την μεγαλύτερη προσπάθεια σύγκλισης της τεχνητής διάκρισης, στίχος και ποίηση” θα ήθελα να ρωτήσω γιατί δεν συμπεριλαμβάνεται- αναφορικά έστω- Ο Αλκαίος. Δεν πλησίασε την ποίηση με τον στίχο του…;
Μάλλον την άγγιξε και με τα δύο χέρια, τώρα που το ξανασκέφτομαι.
Μίχο,
το σημερινό σου κείμενο-παρατήρηση ήρθε στην (προσωπική μου) ώρα του, καθώς τις τελευταίες μέρες αυτή τη σκέψη είχα και εγώ όχι για τους ποιητές, αλλά για τους σημερινούς τραγουδοποιούς, τους 40-50 αρηδες. Οτι δεν έχουν αυτό το “πατρικό” των παλαιοτέρων, σαν να μην μπορούν να ανοίξουν τις φτερούγες τους και να ζεστάνουν τους νεότερους. Παραμένουν οι “γιοι” όπως τους λες, σαν να καθυστερούν την εμμηνόπαυση, σαν να τη φοβούνται.
Κύριε Μίχο,
δεν υπάρχει διαφωνία στο γενικό, αλλά ένας ακριβέστερος καθορισμός του ή των κριτηρίων σας θα ήταν επωφελής για όλους μας 🙂
Ακολουθώντας τη μέθοδο του κυρίου Μιχαήλ -και δεδομένου ότι η επιλογή σας είναι αντιφεμινιστική ή φαλλοκρατική ή όπως αλλιώς θέλετε πέστε την- θα αναφέρω ένα όνομα που απέχει σαφώς από τους τρόπους της Κικής Δημουλά:
Μαρία Λαϊνα.
Οι συζητήσεις που γίνονται είναι άκρως ενδιαφέρουσες. Αυτό είναι δεδομένο.
Παρ’ όλα αυτά, θα ήταν καλό να θέσουμε το ζήτημα σε άλλες βάσεις. Πέρα απ’ τη γενιά του 70 και πέρα απ’ την κάθε γενιά που παρουσιάζεται ως καθαυτό -ποίημα- μίας χρονικής περιόδου , οι ποιητές του 60+ τί έδωσαν στην ελληνική ποίηση,
κινδυνεύοντας να γίνω μηδενίστρια θα απαντήσω ΤΙΠΟΤΑ. Ελάχιστες οι αξιοπρεπείς προσπάθειες γραφής-που πάντως δεν ξεφεύγουν απ’ το μιγαδικό ”αξιοπρεπείς”.
Μήπως έχουν αλλάξει τα πράγματα σήμερα; Τόσο στους εκδοτικούς οίκους όσο και στις εκδοτικές παρεμβάσεις η ποίηση είναι πάμφτωχη. Το ακολουθούμενο μότο προβλέψιμο:
1) Παίρνω τον πιο οικείο σε μενα -ισμό και τον καρπώνομαι.
Είναι ακριβώς αυτό που υπογράμμιζε ο Μαρξ στην αλληλογραφία του,ότι δηλαδή ο Μπρουντόν έλεγε τα ίδια με τους σοσιαλιστές φιλοσόφους ντύνοντας τα όμως με το πομπώδες ύφος του και την σιγουριά του ότι έλεγε κάτι καινοτόμο ενώ στην ουσία επαναλάμβανε τα χιλιοειπωημένα και μάλιστα χωρίς να έχει πλήρη γνώση γύρω απ’ αυτα. Π.χ Διαβάζω δύο βιβλία του Φρόυντ και το παίζω Νταλί ή το αντίστροφο 😉
2) Γράφω για τον έρωτα και το ζεστό φεγγάρι -τα διακινούμενα μέσω κινητών ποιήματα
3) Ψάχνω τρόπο να διευκολύνω την εισαγωγή μου σε θέσεις -γνωστόν-.
Προυντόν*
Αγαπητέ Μίχο,
το πού “πάει το γράμμα” και ποιος το πάει ή δεν το πάει, ή “ποιος πίνει τον καφέ” ή δεν τον πίνει, είναι άλλο θέμα! Σε μια ιστοσελίδα για την ποίηση είμαστε και όχι σε chat!
Πιαστήκατε από αλλού και “πρόσω ολοταχώς”, όπως συνήθως…! Οι εντυπώσεις είναι το θέμα μας;
Αισίως (κι απαισίως), αναφέρθηκα στον αποκλεισμό άξιων ποιητριών από την επιλογή που μας προτείνατε (αν και υπάρχουν κι άλλοι άξιοι ποιητές που, χωρίς να επεκταθώ σε άνδρες ή άντρες, ούτε καν σε δημοσιοσχεσίτικες θέσεις), αξίζουν να συμπεριληφθούν στον (αφοριστικό) κατάλογό σας ο οποίος -κακά τα ψέματα- δεν είναι αντιπροσωπευτικός.
Ελπίζω ότι αντιλαμβάνεστε τι εννοώ 🙂
Παρ’ όλα αυτά τα γραφικά και επαρχιώτικα (γιατί να το κρύψουμεν, άλλωστε, μιας και αυτή η γενικόλογη επίκληση είναι το άλλοθι των “πρωτευουσιάνων”), θα μου επιτρέψετε να πω ότι, για μιαν ακόμη φορά, υπεκφύγατε της απαντήσεως.
Αν η θέση σας είναι, απλώς και μόνο, να κυλάει το ποτάμι των σχολιασμών, πάω πάσο! Αν πάλι είναι κάτι άλλο, οι απορίες και τα ερωτήματά μου παραμένουν ενεργά και περιμένω…
Συμφωνώ με το σχόλιο 7 δεν έχουν προσφέρει
ΤΙΠΟΤΑ για να μην πω ότι έχουν κάνει και κακό
στην ποίηση .
Αυτό που πίστευα πάντα και που με τον καιρό εδραιώνεται μέσα μου είναι ότι τα πράγματα που θα συναντήσω δεν είναι παρά ένα πολύ μικρό κομμάτι των πραγμάτων.
Είτε αφορά ανθρώπους, είτε γνώσεις, είτε ποίηση είτε οτιδήποτε.
Αυτό που με προβλημάτιζε είναι αν θα καταφέρνω από ό,τι συναντώ να ξεχωρίζω τι αξίζει και τι όχι. Με βάση αυτό δε μπορώ να εκφέρω κάποια δική μου αντικειμενική και συνολική άποψη για το θέμα, παρ’ όλα αυτά θεωρώ ότι η γενική αίσθηση που έχω για την ποίηση των τελευταίων χρόνων είναι κοντά στο σκεπτικό της σημερινής ανάρτησης.
Από αυτά που έχω υπόψη μου θεωρώ την Έλλη Νεζερίτη ως ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει από τους ποιητές που ξεκίνησαν να δημοσιεύουν ποίηση μετά το 1970 (η Νεζερίτη έχει ξεκινήσει να δημοσιεύει, αλλά όχι ποίηση, από το 1950 οπότε δεν είναι λάθος να την εντάξω στους μετά το 1970 εμφανιζόμενους ποιητές) αλλά αυτό δεν είναι παρά η προσωπική μου γνώμη και δε μπορώ να την τεκμηριώσω.
Αν υπάρχουν πάντως δυο βιβλία που έκαναν πάταγο όταν κυκλοφόρησαν και των οποίων η αναγνωσιμότητα ήταν δεκάδες φορές μεγαλύτερη από το πόσα αντίτυπα κυκλοφόρησαν, είναι τα «τρία κλικ αριστερά» και «ιδιώνυμο» της Κατερίνας Γώγου. Ως φοιτητής αρχές του 80 θυμάμαι το πόσο κυκλοφορούσαν από χέρι σε χέρι και το πόσο άγγιζαν πολύ κόσμο. Υπό αυτή την έννοια θεωρώ την Κατερίνα Γώγου ως τη σημαντικότερη ποιήτρια/ ποιητή μετά το 1970.
Εάν το <>και το <> δεν είχαν την υπογραφή της Κατερίνας Γώγου ,και εάν ο εκδότης δεν ήταν αυτός
που είναι , αλλά κάποιος άλλος που θα έθαβε το βιβλίο που έχει εκδόσει όπως συνηθίζεται να συμβαίνει ” στην αγορά” τότε δεν θα γνώριζε
κανένας ούτε τον ποιητή ούτε τα βιβλία .
Το θέμα είναι πιο σοβαρό από την ηλικία και το φύλο των ποιητών.
Ακούγεται έντονα πως οι εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ είναι θέμα χρόνου να κλείσουν.
Ελπίζω απλά να ακούγεται μόνο έντονα.
Σκέτος καπνός ή μεγάλη φωτιά;;;
Μεταποιώ ένα ποίημα του Εγγονόπουλου :
Τούτη η εποχή
του παγκοσμίου σπαραγμού
δεν είναι εποχή
για ποίηση
κι άλλα παρόμοια :
σαν πάει κάτι
να
γραφεί
είναι
ως αν
να γράφονταν
από την άλλη μεριά
τιμολογίων κι αποδείξεων
Γι’ αυτό και
τα ποιήματα
είν’ τόσο φθηνά
(κι ας μην ήσαν άλλοτε ποτέ)
κι’ είναι
-προπάντων-
και
τόσα
πολλά
Η ποίηση σήμερα έχει να αντιμετωπίσει δύο δεινά: τα συμπλέγματα ανωτερότητας των περισσότερων συγγραφέων και την απομάκρυνση του ευρέος κοινού από εκείνη.
Ο «εργοδότης» του ποιητή είναι ο αναγνώστης και το λέω με τη καλή έννοια. Δυστυχώς η ποίηση έπαψε να διεγείρει τις μάζες από την εποχή του Παπαδιαμάντη, μη σας πω. Έκτοτε είχαμε κάτι αναλαμπές, λόγω ακραίων, πολιτικών π.χ., φαινομένων, αλλά μετά πάλι σκοτάδι. Σήμερα η ποίηση δεν διαβάζεται από τον κόσμο κι αυτό είναι γεγονός. Στη πραγματικότητα τίποτα δεν διαβάζεται σήμερα, αν εξαιρέσουμε κάτι πονεμένα μυθιστορήματα, ποιοτικώς ένα-δυο στάδια πάνω από το άρλεκιν. Συνεπώς, οι ποιητές γράφουν και διαβάζουν/διαβάζονται μεταξύ τους. Από αυτό προκύπτει είτε το ότι ο ένας θα προσπαθεί να βγάλει το μάτι του άλλου, είτε το ότι ο ένας θα «γλύφει» τον άλλο, για να ανέλθει, να εκδοθεί, να αποκτήσει όνομα στη ποιητική πιάτσα, ή οτιδήποτε άλλο.
Όσον αφορά τώρα στους νέους ποιητές και το έργο τους, είναι πραγματικά ευνοημένοι γιατί έχουν αιώνες ποιητικού μεγαλείου από πίσω τους να διαβάσουν, να μελετήσουν, να αναπαράγουν, να μιμηθούν. Η μίμηση προκύπτει επειδή δε βοηθάει η εποχή. Οι μέρες μας δεν έχουν ποιητικό «ψωμί» γιατί δεν έχουν ούτε ήθη, αξίες και θεσμούς, ούτε οράματα και στόχους, ούτε φόβους ή προσδοκώμενα, ενώ οι λόγοι για επανάσταση σκεπάζονται ηθελημένα με τον μανδύα της βολής.
Μία καλή προσπάθεια ανατροπής όλου αυτού θα ήταν η κατάργηση των στερεοτύπων, ο έλεγχος των προτύπων, η αυτοκριτική και το «φιλτράρισμα» όσων βλέπουμε, διαβάζουμε κι ακούμε.
Η ηλικία, το φύλο και πάσης φύσεως σωματικό χαρακτηριστικό του ποιητή δεν παίζουν ρόλο στη διαμόρφωση του λόγου του. Όλα πηγάζουν από τη παιδεία κι όταν η παιδεία οδηγείται σιδηροδέσμια στη σφαγή από τον δήμιο που δεν είναι άλλος από το συμφέρον ενός στρατευμένου πολίτη, ενός παρακινούμενου μυαλού, είναι επόμενο κάθε τι που βασίζεται στη παιδεία (δηλαδή τα πάντα) να παρακμάσει.
Ξέρετε τι θα άξιζε σήμερα? Η σιωπή και η εγκράτεια. Θα άξιζε ένα λεπτό περισυλλογής του καθενός από εμάς για να δούμε επιτέλους γιατί κάνουμε ότι κάνουμε, γιατί γράφουμε ότι γράφουμε, γιατί λέμε ότι λέμε.
Όπως ήταν η ποίηση πριν δυο-τρεις δεκαετίες μπορεί να είναι και σήμερα. Αρκεί να μη προσπαθήσουμε να την «εξυψώσουμε» πατώντας στα σκαλιά εκείνων των εποχών. Ας χτίσουμε πρώτα δικά μας κι ας αφήσουμε τα μερεμέτια στα ετοιμόρροπα παλαιά.
Η απαισιοδοξία δε βγάζει πουθενά,
Σήμερα, θα αξιζε να πας στην πλατεια Συνταγματος και να αφησεις σε καθε γωνια ποιηματα ,ειτε δικα σου ειτε αλλων -λιγη σημασια εχει-, να ντυσεις τους υαλοκαθαριστηρες των αυτοκινήτων με περφόρμανς ,μηδενικές, και γενικα να προκαλεσεις τον κοσμο.
Αλλα ποιος προβαινει σε τετοιες κινησεις
μηπως ολοι αυτοι που τρεχνουν να εκδωσουν απο φοβο μηπως κλαπουν τα πνευματικα τους δικαιωματα
ή τα παιδακια των μπλογκς και της αεργιας που ,
εσεις τους τα μαθατε αυτα τα κολπακια,
αναρτουν ποιηματα σας στο μπλογκ τους ως ποσπαθεια ανταποδωσης των καλων που τους κανετε;
Εχω βαρεθει να βλεπω ολο τον κοσμο να κλαιγεται ενω ειναι ο ιδιος φταιχτης της καταντιας του.
Καθημενοι μπροστα στο πσ και αναμασωντας την κατασταση, που σε κανεναν μας δεν αρεσει, τι κερδιζετε?
Το χριστιανικο ”κλαψτε ολοι μαζι, ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ!”
Και τελος, το απο πανω που επικαλουνται οι αστοι για να μεμψουν με οποιδηποτε τροπο οτι δεν μπορει τουλαχιστον να τους φανει
ειναι μια προκαταληψη που πρεπει αμεσα να αρθει.
Αν ενας ποιητης απαιτει απο τον εαυτο του
να συντονισει με την μυτη του τον κοσμο
και βεβαια θα αισθανεται ”ανωτερος”, οχι βεβαια με την εννοια της καθ αυτο αξιας που το θετετε εσεις.
Ολοι οι μεγαλοι καλλιτεχνες ηξεραν πριν το βεβαιωσει ο χ κριτικος την αξια τους
οταν ο Καρυωτακης εγραφε ποιος τελευταιος θα γελασει ειναι προφανες οτι τοποθετουσε τον εαυτο του ,εστω και χωρις καποιο εκδιδομενο δικαιωμα, πανω απ την ποιητικη ελιτ μιας εποχης
και πανω
και πανω.
Αναφερθηκα σ’ ενα απ τα γνωστοτερα παραδειγματα ,εγχωρια, ειναι παρα πολλα τα αντιστοιχα
και οπως φαινεται καθολου επιζημια για την προοδο.
Η ασχολία των κριτικών είναι να παρατηρούν τους ποιητές, αλλά να παρακολουθούν τους κριτικούς, δεν είναι ασχολία των ποιητών…
8)
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΩΡΑ
Δέν ειμαι ποιητής δεν ειμαι στιχουργός.
Δεν πρεσβεύω τίποτα το καινούργιο.
Σέβομαι και τιμώ όλλες τις απόψεις έστω και αν διαφωνώ.
Πιστεύω όμωςΑΚΡΑΔΑΝΤΑ κάτι (και μόνο σε μένα θέλω να χρεωθεί ) Ποίηση είναι ..
Οτι σιγομουρμουρίζουμε συλλαβιστά μέσα μας. Οτι ψυθυρίζουμε στο αυτί του διπλανού μας σαν κατι δικό μας .
Οτι τραγουδιέται.Οτι εκφράζει .Οτι ντύνει με λέξεις τις εικόνες . Οτι νοιώθουμε οτι αυτό που δεν βρήκαμε εμείς τις λέξεις για να πούμε το παλέψανε και το έκαναν οι ποιητές για μας.
ΠΟΙΗΣΗ ειναι και ο ΟΜΗΡΟΣ και η ΠΑΠΠΑΓΑΝΟΠΟΥΛΟΥ
και ο ΚΡΥΣΤΑΛΗΣ και ο ΣΕΦΕΡΗΣ.
και ο ΕΛΥΤΗΣ και ο ΒΑΡΝΑΛΗΣ
και ο ΚΑΒΑΦΗΣ και ο ΑΣΗΜΟΣ
και ο ΠΑΠΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣκαι ο ….
ΚΑΙ ΠΑΕΙ ΛΕΓΟΝΤΑΣ
ΠΟΙΗΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΡΑΧΝΙΑΣΜΕΝΑ ΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΡΟΣΟΨΕΩΝ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΩΝ
κ. Μίχο
αν και πιστεύω ότι η ώρα της κρίσεως έχει προ πολλού περάσει θα λάβω τελικά υπ’ όψιν μου το “Δεν έχω την αξίωση να δεσμεύσω τις γνώμες άλλων για αυτή την ηλικιακή γενιά ποιητών..” και δεν θα πω περισσότερα γι’ αυτό/ή. Γιατί αν πω…
Επιτρέψτε μου μια παρατήρηση μόνο:
Αν η διάκριση στίχου-ποίησης είναι τεχνητή -που συμφωνώ- τότε τι έννοια έχει όποια προσπάθεια σύγκλισης;
Και γιατί το όποιο διακειμενκό χρέος του Αλκαίου στον Καρυωτάκη (χρέος που έχουν οι περισσότεροι αξιόλογοι Έλληνες στιχουργοί πιστεύω) ή ο όποιος Μπρεχτισμός του Τριπολίτη τους καθιστούν ανίκανους τέτοιας σύγκλισης;
……………………….
“…Κουνάς τα χέρια σου
κουνάς τα χέρια σου
περπατάς
Τα μεσημέρια σου
τα μεσημέρια σου
μ’ απατάς
Ήλιος βροχή
σκάρτη μετοχή…”
“…Αν ήτανε το έδαφός σου πρόσφορο,
θα σου ‘φτιαχνα μια πίστα από φώσφορο
με δώδεκα διαδρόμους,
δώδεκα τρόμους,
με βύσματα κι εντάσεις φορητές,
με πείσματα κι αεροπειρατές…”
Οι παραπάνω είναι στίχοι της κ.Νικολακοπούλου. Η εν λόγω στιχουργός και ευφυής είναι και ταλαντούχος. Απο πότε όμως ο “εξυπνακισμός”, η επιτήδευση (με την έννοια της προσπάθειας εκμαίευσης του “μα τι γράφει η γυναίκα!”) και οι λεκτικές ακροβασίες συνιστούν σύγκλιση ποίησης-στίχου;
Το κακό ξέρετε είναι ότι αυτού τους είδους η στιχουργική και τραγουδοποιία θεωρείται σήμερα “νόρμα” και έχει δυστυχώς αποκτήσει
εκτός απο οπαδούς και μιμητές.
ΥΓ: Κι ο Νιόνιος; Τι είναι ο Νιόνιος;
Ειλικρινά κ Μίχο ?
Βλέπετε αυτά που γράφετε ?
Ακούτε αυτά που λετε ?
Συγνώμη μα…
Το σαράκι ροκάνισε τα ράφια σας
κι’ ο σκόρος το γουνάκι.
ΑΣΧΕΤΟ !!
Γιώργο Μίχε μαζέυω όλες τις αναρτήσεις σου
αλλά για τον Αρχίλοχο και το Tango de Roxanne
νιώθω την ανάγκη να σε ευχαριστήσω.
του 70 επρεπε να ζήσουν κ μπήκαν στους εκδοτικούς κ τα περιοδικά συμβιβασμένοι σαν πασοκσίδες. Τουλάχιστον ψιλοδιαβάσαν κατιτις. Οι του σήμερα είναι αμόρφωτοι και δεν έχουν ζήσει. Πως να γράψουν χωρίς βιώματα και διαβάσματα να παλεύουν?
κε Μίχο, αν τα κάνει βιβλίο, αποκτήσατε ανταγωνιστή που, σε σχέση με τη θεματολογία του δικού σας, απέναντί του μάλλον είστε χαμένος από χέρι 🙂
φίλε Τυρταίε, ή με ξέχασες (κάτι που με στενοχωρεί) ή δεν το βρίσκεις (κάτι που μας στενοχωρεί). Το συμπέρασμα ότι είστε ο μόνος στο ποιείν που με στενοχώρησε :-))
YΓ. Από τα τέλη του 90 η τεχνική του να μη λέμε τίποτα και να πετάμε μια κοτσάνα για να τη σπάσουμε σε κάποιον παρέμεινε στάσιμη… (και σταθερά ανιαρή…)
Φίλε Γιώργη Πρίμπα
Ποτέ και με τίποτε δεν στεναχώρησα κανέναν στο “Ποιειν”
Θέλω να πιστεύω πως το μήνυμα σου δεν έχει δόση
ειρωνείας. Εάν δεν επικοινώνησα ακόμα μαζί σου
φταίει αυτό που αποκαλώ “ασέλγεια της ζωής”.
Το σπιτικό μου για μια σειρά ετών ήταν σκορπισμένο
στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και ακόμα προσπαθώ
για την επαναδιοργάνωση του .Να είσαι βέβαιος πως θα
εκπληρώσω την υπόσχεση μου , εκτός και με προλάβει
ο χάρος
Φίλος πάντα
φίλε μου είχε καιρό να σε “δω” και έκανα απλώς αστείο… (γι’ αυτό και το γέλιο στο τέλος)
(με μπέρδεψες λίγο στο τέλος, ελπίζω να είσαι καλά… όποτε μπορέσεις στείλε μου στο email)
κ.Μίχο
Θα την πω την αμαρτία μου. Με τη γενιά του ’70 είμαι προκατειλημμένος. Να φανταστείτε ότι απ’ τα ονόματα που αναφέρατε, μόνο στο άκουσμα αυτού του Μιχάλη Γκανά δεν θα έκανα κάποιο μορφασμό.
Θα συμφωνήσω και για τον Καλοκύρη, κυρίως λόγω Φανταστικών Φουγάρων.
Συμφωνώ επίσης και για τις “ποιητικές στιγμές” που λέτε. Τέτοιες κατα την ταπεινή μου γνώμη είναι το “Α, τι νύχτα ήταν εκείνη…” της Μαστοράκη καθώς κσι το “Μέρες Αργίας” του Καψάλη.
σε συνέχεια του @40…
…ίσως πάλι δεν είναι τυχαίο που αποσπάσματα των “ποιητικών στιγμών” που αναφέρω έγιναν τραγούδια!
Να μην ξεχνούμε τον Λευτέρη Πούλιο,τον Γιώργο Μαρκόπουλο και τον Γιάννη Κοντό.
Ολίγιστα βιβλία ποίησης έχω υπόψη μου από αυτά που εκδόθηκαν τη δεκαετία του ’70. Για το λόγο αυτό δε διαθέτω και φιναλίστ. Κάποτε, πάντως, θα φτιάξω την ανθολογία μιας δεκαετίας και, αν δε θέλει να την εκδώσει κανείς (ή αν δεν υπάρχουν εκδοτικοί οίκοι), θα την εκδώσω ο ίδιος ιδίοις εξόδοις. Στην εισαγωγή θα παραθέσω πλήρη κατάλογο των βιβλίων που είδα και θα απολογηθώ για κείνα που δεν είδα (κι ας μην τα βρήκα καταχωρημένα σε καμία βάση δεδομένων).
Μια που ρίχνουμε ονόματα στο τραπέζι, ας πω κι εγώ ένα: Αργύρης Χιόνης.
τώρα που γυρίζει, τετράδες
Στεριάδης, Χατζιδάκι, Μαρκόπουλος, Πούλιος
Βέης, Μεγαλυνός, Παμπούδη, Κυρτζάκη
Σουλιώτης, Σοφιανός, Νιάρχος, Τραϊανός
τετράδες για 60s, 80s, 90s?
Κυριε Μιχο, σας παρακαλω.
Μπαινουμε στο συγεκριμενο σαιτ για να παρακολουθησουμε ενδιαφερουσες αναρτησεις ειτε προκειται για νεους ποιητες ειτε για κριτικες-παρουσιασεις. Δεν εχουμε καμια διαθεση να βλεπουμε τις γκριζες διαφημισεις του ενδυμιωνα στις οποιες επανερχεστε καθε λιγο και λιγακι. Αν ειναι ετσι, βαλτε και μια διαφημιση της coca-cola ή των goodys .
Κυριε Μιχο αμαν! Οσες φορες εχω προσπαθησει να σας τσαντισω δεν τα χω καταφερει.
Μου κανει εντυπωση γιατι ειστε ο πρωτος που περναει τη φαση των 16 😉
Ειστε ακομπλεξαριστος και αυτο εχει την πλακα του.
Αντε καληνυχτα!
Δεν τσιμπατε με τιποτα;
Γενικά δεν είναι σωστό να επιχαίρουμε όταν κλείνει ένας εκδοτικός οίκος ή μια δισκοραφική εταιρία. Όμως οι βασικές ευθύνες πρέπει να αναζητώνται πάντα “μέσα” κι όχι “έξω”. Όπως στρώνει κάποιος έτσι και θα κοιμηθεί.
Τα παρακάτω που αναφέρω είναι γεγονότα:
1) Πριν τρία περίπου χρόνια ο Α τηλεφωνεί στον Β. Ο Α θέλει να εκδόσει το πρώτο του μυθιστόρημα. Ο Β είναι υπεύθυνος πολύ γνωστού εκδοτικού οίκου, πολύ μα πάρα πολύ γνωστός και ο ίδιος στους λογοτεχνικούς κύκλους (δεν χρειάζεται νομίζω να γίνω πιο συγκεκριμμένος).
-Α: Θέλω να σας στείλω κάτι που έχω γράψει να το αξιολογείσετε για έκδοση. Ποια είναι η διαδικασία;
-Β: Μυθιστόρημα είναι ή ποιητική συλλογή;
-Α: Μυθιστόρημα
-Β: Α, ωραία γιατί δεν ασχολούμαστε με ποιητικές συλλογές (σ.σ. Βέβαια. Ένας είν’ ο ποιητής!).
[Μπορεί να μην μεταφέρω το διάλογο επακριβώς αλλά δεν αλλάζει η ουσία].
Ο Β εξηγεί στον Α τη διαδικασία και ο Α την ακολουθεί. Ο Α δεν έλαβε ποτέ καμμία απάντηση.
2) Επίσης πολύ γνωστό “στέλεχος” του χώρου -που τ’ όνομά του “έπαιξε” τελευταία στο ΠΟΙΕΙΝ- πλησιάζει νέα ποιήτρια που θέλει να εκδόσει την 2η της συλλογή και της ζητά 2.000 ΕΥΡΩ για να την προλογίσει, χωρίς να την έχει διαβάσει καν.
3) Πάρα πολύ γνωστός στο χώρο του τραγουδιού θέλει να βγάλει 2πλο CD με την τελευταία του συναυλία, στην οποία συμμετείχαν πάρα πολλοί και γνωστοί συνάδελφοί του. Η εταιρία του απαντά ότι πρέπει να κάνει εντελώς μόνος την παραγωγή (μιλάμε για πολλά ΈΥΡΩ εδώ) και να την πάει έτοιμη για… διανομή.
Όταν λοιπόν δικδικείς το ρόλο του “μικροέμπορα”, διεκδικείς ταυτόχρονα και την τύχη του!
Θα προσέθετα, αναμφίβολα, τον Αντώνη Φωστιέρη.