Ο μικρές γενοκτονίες του φθινοπώρου
Πέφτοντας, σβήνοντας, τα φύλλα,
σα διάττοντες αστέρες, λες κι η τελευταία τους
φλόγα δεν είναι, πια, παρμένη απ’τον ήλιο, μα δική τους.
Σε μια απελπισμένη απόπειρα να σωθούν, κρατιούνται σφιχτά
απ’τα κλαδιά του δέντρου που έτρεφαν,
τ’ οποίο, παρακάλια αγνωόντας,
τ’αφήνει ορφανά να σοριάζονται στους δρόμους:
Ένα χαλί ζωούλες ματωμένες, ζοφερές, που
σα σ’ ολοκαύτωμα μικρό κείτοντ’ εκεί,
εκτεθειμένες στην όξινη βροχή,
όπου σαπίζουν ώσπου περάσει ο χειμώνας.
Αυθύπαρκτος
Στροβυλίζοντας•
τα στόματά τους κλείνω –
κάθε στοχασμός μια κρούση
εναντίον των εικονοκλαστών,
και μια φυγή απ’τα νύχια τους.
Τίποτ’άλλο παρά μια παράσταση –
ένα χυδαίο απείκασμά μου –
μα η μόνη εικώνα που έχω.
Είμαι εγώ. Εικώνα. –
κοιτάζομαι από κάθε παράθυρο,
κάθε καθρέφτη, κάθε επιφάνεια,
και μέσ’απ’τα μάτια του Άλλου.
Αυθύπαρκτος.
Υπεράνω θρώσκον.
ΠοίημαRilke
Με γόητρο την αντικειμενικότητα εκπροσωπεί μια αντίθετη κίνηση,
όσο μπορεί, ενάντια στη σύλληψή μας στον χρόνο. Στέκεται βουβό,
ακίνητο, απαράλλαχτο, παρόλο το αιθέριο και εύθραυστο της φυσικής του
υπόστασης, κόντρα στη βίαιη προέλαση του χρόνου — δίνοντας, μάλιστα,
την εντύπωση ότι την επιβραδύνει… –
Όπως το άγαλμα, που τυχόν ενέμπνευσε τον ποιητή με την
άψογη και ατάραχη οριστικότητά του• όπως μια ανάμνηση,
ενός προσώπου, μιας στιγμής, μιας εντύπωσης ή μιας ηδωνής, δίνει, έστω
για μια στιγμή, την αίσθηση ότι μετεωρίζεται αναμεταξύ δυο κόσμων,
ξεκομμένη απ’το χρόνο –
έτσι κι αυτό απαθανατίζει μια αθάνατη στιγμή. Φέρνοντας κάθε σκέψη,
κάθε ανάσα, κάθε αναστεναγμό, κάθε καρδιοχτύπι της αντίστοιχης
στιγμής, μαζί, σε μια σύνθεση αποτελούμενη από εντυπώσεις. Ένας
τόπος συμπιεσμένος, που μας φέρει, μετέωρους κι εμάς, μεταξύ κόσμων•
μας κάνει λίγο πιο αντικείμενους της μοίρας μας, λίγο πιο αλώβητους –
κοινώς: λίγη στιγμή συμπιεσμένη
σε λίγες λέξεις…
(εγώ, για να καταλάβετε, ήδη χρειάζομαι πολύ περισσότερες…)
Συμπλέγματα
Ι
Καλειδοσκοπικά κλειδωμένες η
μια πάνω στην άλλη, αίθουσες,
με ψυχές δεμένες να κοιτάζουν
κρυστάλλους χρωματιστούς
και σκιές — σκιές τρομακτικότερες
κι απ’αυτές της ορίτζιναλ έκδωσης –
μάσκες, θαρρείς, τριγυρνάμε, σ΄έναν
κόσμο της επιλογής μας. Τίποτα,
όμως, δεν είναι μεγαλύτερο ψέμμα
απ’αυτό! Δεν είναι! Δεν είμαστε
εμείς, καλά-καλά, επιλογής μας!
Αλλά όπου κι αν τυχόν κοιτάξεις
άλλες αίθουσες, μόνο, θα βρεις, άλλες
αισθήσεις — ψευδαισθήσεις. Ψέμματα.
ΙΙ
Ζεις, όμως, χωρίς αυτές; — υπάρχεις;
Ζωή χωρίς εξάρτηση υπάρχει;
Η ίδια η ζωή δεν ειν’ εξάρτηση;
Το οξυγόνο που αναπνέεις;
Και χωρίς τη σπηλιά σου, πού θα πας;
Θα αιωρείσαι στο απέραντο;
Θα χωθείς να κρυφτείς στις ιδέες;
Δεν είναι σπηλιά κι αυτές;
Έξοδος δεν υπάρχει• κι ο θάνατος,
εν τέλει, μια είσοδος στο κενό –
μόνο εισόδοι… Μόνο άλλοι κόσμοι.
Ιδού, το συμπέρασμα, κύριες και
κύριοι: όπου κι αν χωθείτε, είστ΄
εδώ. – Κάντε ό,τιδήποτε θέλετε.
Η ποιηση αποτελει στις μερες μας ενα αδιεξοδο οχι βεβαια εξαιτιας του φθαρτου χαρακτηρα της
αλλα λογω των προσμιξεων που εκτελουνται στο ρινγκ της.
Το προβλημα
κατα τη γνωμη μου ειναι
οτι εχουμε παψει να εκθετουμε τα φωνηεντα
και πολυ περισσοτερο
οτι εχουμε παψει να εκθετουμε τα φωνηεντα
με ανοιχτο το στομα.
Αγαπητέ Αλέξανδρε, τη γλώσσα
τη γλώσσα και τα μάτια σου
Δίνεις δικαίωμα να σχηματίσει ο αναγνώστης καθαρή γνώμη έλλειψης υποδομής της
Υπάρχουν πολλά και ασυγχώρητα λάθη
(π.χ στο ποίημά σου Αυθύπαρκτος όχι θρώσκον αλλά θρώσκων,κτλ)
(θα τραβούν τα μαλλιά τους -ιδίως οι φιλόλογοι- με τη γραμματική των κειμένων)
Θα ήταν χρήσιμο ο κ. Αραβανής , αν το επιθυμεί, να τα διορθώσει
σβήνοντας συγχρόνως και το δικό μου σχόλιο
Ευχαριστώ
Μπορεί τα ”λάθη” να ναι εσκεμμένα..
Αν τα (ορθογρφικα) λαθη ειναι εσκεμμενα
κακως κακιστα
τετριμμενο και ανηκον στο παρελθον
Κυριε Νικακη δεν ειναι απαραιτητα κακο να μην υπαρχει υποδομη
Or maybe author just wants to show the audience that he knows Derrida? Difference, differánce… 😉
Το θέμα είναι αν ξέρει ή όχι ο ποιητής ότι κάνει ορθογραφικό λάθος ή αν το λάθος λειτουργεί;
Φιλοσοφία στη στιγμή της φωταγωγικής αλήθειας, μια πολλή όμορφη ποιητική έκφραση που εξισώνει τον οντολογικό πυρετό με το δώρο της Ποίησης. Έκφραση βαθειά, συνάμα πνευματώδης και φυσικά ρομαντική.
Τα γραμματικά ʽλάθηʼ είναι τόσο εσκεμμένα που σας δείχνουν ξεκάθαρα πως δεν είναι λάθη. ‘Εικώνα… υπεράνω θρώσκονʼ ~ το ουσιαστικό να ρηματοποιείται, η μετοχή να γίνεται ουσιαστικό, ο ρεαλισμός να συντονίζεται σε νέα υπαρξιακή ισορροπία μιας τάξεως του ʽυπερʼ – εύγε!
Η γραμματική είναι εκεί να βοηθήσει τη δημιουργία και έκφραση νοήματος, όχι να την περιορίσει. Η μετατροπή γραμματικών κανόνων μέσω της χρήσης τους είναι ένας εξαίρετα ευφυής τρόπος εκδήλωσης των περιορισμών των ανθρώπινα καθορισμένων συστημάτων. Η ʽεπιλογή απόκλισηςʼ από τις τετριμμένες νόρμες (και όχι ʽλάθοςʼ διότι –όπως είπαμε- αυτές οι επιλογές ούτε εσκεμμένες είναι ούτε μπορεί κανείς να στερήσει την ελευθερία έκφρασης που η Ποίηση αντιπροσωπεύει με το να παραθέτει φαντασμιακά μια χωρο-χρονικά, ιστορικά συγκεκριμένη μορφή γραμματικής ως ʽλογοφύλακαʼ – ή μπάτσο έκφρασης;) όντως λειτουργεί• με το να μετουσιώνει τη σχέση σημαίνοντος και σημαινόμενου σε δημιουργία νέων νοημάτων και σε πιθανότητες νέας σημασιολογίας. Εάν η λέξη αντιπροσωπεύει μία έννοια και οι έννοιες εξελίσσονται, και καινούργιες έννοιες γεννιούνται μέσα από τη βιωματική σκέψη και εμπειρία, γίνεται η γλώσσα και τα λεξιλόγια μας να μένουν στατικά;
Όσοι ζητούν προσκόλληση σε νόρμες πάνω απʼ όλα, προάγουν ένα δογματικό συντηρητισμό που παρεμποδίζει την εξέλιξη της τέχνης, την ανελικτική πορεία ποίησης.
Το νόημα είναι αυτό που θα αλλάξει τη γραμματική, και όχι το αυγό την κότα.
Σαφώς και να τραβούν τα μυαλά τους οι φιλόλογοι, αυτό είναι πολύ καλή ένδειξη για τον Κ. Αργυρίου. Έτσι δεν είθισται κάθε φορά που κάποιος προσπαθεί να πάει την γνώση ή την Τέχνη ένα βήμα πιο πέρα; Η αδράνεια του περιβάλλοντος πάντα θα χτυπά, αλλά κάποια στιγμή το περιβάλλον προσαρμόζεται, κι έτσι εξελίσσεται.
Φιλικά
Ελδία, αν υπάρχει ένα καινούργιο νόημα που δεν μπορεί να εκφραστεί στην ελληνική, με τις γραμματικές και τα συντακτικά της, τότε απλά δεν είναι νόημα. Αυτός που τον βασανίζει αυτή η πρωτοπορία για την πρωτοπορία, ας επεξεργαστεί το όποιο νόημά του ώστε να το λεκτικοποιήσει. Αλλιώς αυτό που θα βγεί είναι μια φλύαρη ιδιώτευση αφού είμαστε πολύ μικροί για να αλλάξουμε τις δομές της ελληνικής γλώσσας σα μικροί και αυτόκλητοι θεοί. Δεν αρκεί δηλαδή η ποιητική άδεια; Δεν αρκεί ο χώρος της Ποίησης; Η ίδια η ποίηση δεν καταργεί γραμματικές και συντακτικά; Δε σας αρκούν οι δισεκατομμύρια συνδυασμοί και συσχετισμοί λέξεων και πραγμάτων; Τότε δοκιμάστε τη ζωγραφική ή το καραόκε.
Άλλωστε δεν ανακαλύπτεται ξανά η Αμερική. Η αποδόμηση, ο υπερρεαλισμός, η αυτόματη γραφή έχουν μια ιστορία ως ρεύματα πάνω απο 60 χρόνια. Και αυτό με τα σημερινά δεδομένα είναι βαθύ παρελθόν. Το σύγχρονο θα ήταν να αναζητήσουμε την ακρίβεια και τον πυρήνα των σκέψεων και των συναισθημάτων και να τα αποτυπώσουμε στο χαρτί. Ακρίβεια και ομορφιά. Πέρα απο ρεύματα και ψευτοαιρέσεις. Αυτό είναι και το απόλυτα σύγχρονο και το διαχρονικό.
Όλα έχουν ειπωθεί άλλωστε. Ο τρόπος αλλάζει. Και όσο να χτυπάνε τον κώλο τους κάποιοι δεν θα ανακαλύψουν καμία Αμερική.
Όσο για το Σολωμό κ. Μίχο, άλλο είναι να χρησιμοποιείς το ι για όλα τα ι (η,υ,ει,οι) αφού έχουν τον ίδιο ήχο, να απλοποιείς φωνητικά τα γράμματα δηλαδή, και άλλο να κάνεις αλλαξοκωλιές του ω με το ο γιατί αλλιώς δε σου “βγαίνει”. Έτσι δεν είναι;
Οι εμετοί, οι διάρροιες και η δυσλεξία δεν είναι πρωτοπορία.
Και πάνω απ’ όλα το ταλέντο. Η έλλειψη ταλέντου δεν κρύβεται με διάφορα κολπάκια. Και άμα δεν έχεις να πληρώσεις, δεν υπάρχουν πιστωτικές κάρτες στην ποίηση. Και η παρουσία ταλέντου κάνει μπαμ. Δε χρειάζεται δικαιολογίες, θεωρητικές φιοριτούρες και ψευτοεπαναστάσεις. Είναι αυταπόδεικτη.
Έι, ας μην κοροϊδευόμαστε
είναι τόσο φτηνό το κόλπο του δημοσιευόμενου,
ούτε καν έναυσμα για ουσιαστική συζήτηση-αντιπαράθεση
Μακάρι να φανεί κάποιος νέος ποιητής που θα φέρει τα πάνω κάτω, που θα χτυπήσει ανελέητα τον ατομικό του φακό του στα μάτια μας, να χαμογελάσει το χειλάκι μας
Αυτόν περιμένουμε
Πάμε παρακάτω
Τα ορθογραφικά λάθη στα συγκεκριμένα ποιήματα με ενόχλησαν αισθητικά και διέκοψαν την ανάγνωσή μου. Αν είναι εσκεμμένα δεν μπορώ να καταλάβω σε τι αποσκοπούν. Όπως έγραψε κι ο κύριος Ράπτης, υπάρχουν τόσοι τρόποι στην γλώσσα μας να εκφράσουμε αυτό που θέλουμε. Αν είναι το κάθετι ισοπεδωτικό να το ονομάζουμε τέχνη, τότε θα επιχειρήσω να γράψω ένα ποίημα δίχως σύμφωνα ή ρήματα έτσι για να με πείτε προοδευτική (και μην μου πείτε ότι έχει ξαναγίνει γιατί θα τραβάω τα μαλλιά μου μαζί με τους φιλόλογους). Και μόνο από τα σχόλια, είναι αρνητικό για τον ποιητή πως όλοι ασχολούνται με τα ορθογραφικά λάθη και κανείς δεν πάει παραμέσα. Είναι ολοφάνερο νομίζω πως ta λάθη περιορίζουν κατά πολύ την ανάγνωση και την κατανόηση του ποιήματος. Εκτός αν είμαστε οπισθοδρομικοί και ο ποιητής πολύ μπροστά από την εποχή μας… οπότε… τι να πω;
Εγό παιδυά ,που αίχο ταιλιόσυ τροίτι δοιμωτεικού,
τα βρύκα ορεώτατα αυτά τα λάθοι. Τα σίμφονα οίταν ώλα αιντάξοι.Αίτσει δαιν ίνε; Τοι να κάνωμαι, τα λάθοι ίνε για τους αγράματους, αλλά αυτό δαιν συμένι πος αίνας αγράματος δαιν μπωρί (σπανίος) να ίνε πιιτίς. Να, δίται αιμαίνα:
Στιν άκρι-άκρι τις βρωχίς στάθικαι οι ματιά μου
κι αίκλαιγαι μαι τα δάκρεια του σίγναιφου κι αικίνι
κι ώταν καλά βραχίκανε μαι δάκροια τ’ ώνυρά μου,
τώτες φαντασιόθυκα μ’ εσέ χορύς μπικίνι.
Ορέω, αι;
Ορέω ναι, αλλά αν βάζατε τον διορθωτή ορθογραφίας στο γουόρντ θα ήταν ακόμα καλύτερο. Κατά την ταπεινή μου άποψη αν κάποιος δεν είναι εξπέρ στις λέξεις τότε δεν μπορεί να τις δαμάσει, να τις ξεχειλώσει και να τις στριμώξει όπως θέλει σε ένα ποίημα. Αν είστε ανορθόγραφος τότε βάλτε τον ορθογραφικό διορθωτή στο γουόρντ , όχι τίποτε άλλο, αλλά για να διευκολύνει εμάς τους αναγνώστες να διαβάσουμε τα ποιήματά σας. Μόνο μην ξεχάσετε να σημειώσετε τον Μπιλ Γκέιτς ως συνδημιουργό.
Κύριε Μίχο το μεμονωμένο παράδειγμά σας δεν μου λέει τίποτα. Και ο Χάιντεγκερ ήταν υποστηρικτής του ναζισμού, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι πολιτικές του πεποιθήσεις δικαιολογούν όλους τους μετέπειτα φιλοσόφους με παρόμοιες ιδέες.
“λίγη στιγμή συμπιεσμένη
σε λίγες λέξεις…
(εγώ, για να καταλάβετε, ήδη χρειάζομαι πολύ περισσότερες…)”
Ωραία. Το ταλέντο, ταλέντο… μήπως όμως το παιχνίδι με την ανταλλαγή των φωνηέντων (που δε δημιουργεί καινούργιες λέξεις…) σημαίνει ότι προσπάθησα αλλά απέτυχα;
κε Μουζάκη, να μην ακολουθείτε λάθoς συμβουλές :-))
Οι ανορθογραφίες -όταν είναι- δεν δείχνουν κάτι πέρα από αυτό που είναι, σφάλματα. Δεν εμποδίζουν κάποιον να είναι ποιητής, να είναι συγγραφέας (αν και η παντελής έλλειψη ορθογραφίας δεν μπορεί παρά να σημαίνει την άγνοια του τι λέμε, της σημασίας αυτού) ούτε τον μετατρέπουν σε επαναστάτη, πρωτοπόρο, πατροκτόνο κτλ. Το να εφευρίσκουμε νοήματα (συμπεριλαμβανομένου και εμένα του ιδιου) που μας βολεύουν μιας και ταιριάζουν με τις αντιλήψεις μας ακόμα κι όταν αυτές έχουν “δίκιο” καλύπτοντας φορές την έλλειψή μας σε κάτι ή την ασχετοσύνη μας (που πάντα ελλοχεύει στην προσπάθειά μας να επεκταθούμε, να αγκαλιάσουμε μεγαλύτερες εκτάσεις), κάνοντάς μας ξεχωριστούς όχι επειδή είμαστε αλλά επειδή το λέμε ή το φαντασιωνόμαστε, δεν δείχνει ειλικρίνεια ως προς τον εαυτό μας και τους άλλους, αλλά και δημιουργεί «νοήματα» που είναι α-νόητα. Θεωρώ πολύ πιο σημαντικό από τη σωστή ορθογραφία (θα έπρεπε να ρωτήσει κανείς τους διορθωτές και επιμελητές εκδόσεων το πως επιστρέφουν τα κείμενα των συγγραφέων… γεμάτα από κόκκινες υπογραμμίσεις και γράμματα) τη δημιουρία προτάσεων με νόημα. Και θα έλεγα: ας αφήσουμε τους Σολωμούς ήσυχους (δεν αμφιβητώ την σπουδαιότητα της ποίησης ενός Σολωμού σε καμία περίπτωση). Αυτή η αναγκαιότητα για τοτέμ, αρχηγούς, και μάγους της φυλής, μου κάνει μεγάλη εντύπωση -από αυτή την αναγκαιότητα ξεπηδάει και ο φανατισμός φυσικά, η δίψα για εξουσία, η αίσθηση ισχύος κάθε φορά που γίνεται η επίκληση του τοτέμ. Φορές μου δίνετε την εντύπωση κ Μίχο (και μιλάω για τα σχόλιά σας στο σύνολό τους) ότι προσπαθείτε να καταστρέψετε τα τοτέμ των άλλων (καλώς ως εδώ) μόνο και μόνο για να επιβάλλετε τα δικά σας. Αυτό όμως, με κουκούλα ή χωρίς, δεν αποτελεί επαναστατική πράξη. Επίσης θέλω να πω πως κατανοώ αυτό που λέτε περί σφιχτοκώληδων και τείνω να συμφωνήσω με αυτά που αισθάνεστε, όπως και με πολλά άλλα που κατά καιρούς γράφετε. Κι εγώ τρέφω μια αντιπάθεια προς αυτό το είδος. Αυτά, όπως θα μιλούσα σε έναν συνομιλητή και φίλο.
Συμφωνώ με την σκέψη του κ Ράπτη ωστόσο θέλω να μιλήσω για τα ποιήματα του κ. Αργυρίου ασχέτως της αν-ορθογραφίας τους.
Τα ορθογραφικά λάθη (αν είναι λάθη -αν όχι, δεν καταλαβαίνω τον λόγο ύπαρξής τους) του κ. Αργυρίου δεν εμποδίζουν την σκεψη του, η οποία υπάρχει, ούτε την δημιουργική ευαισθησία του που είναι φανερή σε σημεία. Τραυματίζουν την αισθητική μας – κάτι που δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό, είτε γίνονται εσκεμμένα είτε όχι. Είναι εύκολο να καταπιανόμαστε με οτιδήποτε άλλο εκτός εκείνου που ο άλλος μας προσφέρει. Αν υπάρχει κάποια ελπίδα αυτή βρίσκεται στο θάρρος του ποιητή να εκτεθεί και να συνομιλήσει έτσι με τους υπολοίπους.
Το πρώτο ποίημα βρίσκω πως έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον και ένα βάθος που ωστόσο προσκρούει στον τελευταίο στίχο ο οποίος έτσι δεν στέκει -θέλει δουλειά. Επίσης κάτι για τον 5ο στίχο -θαρρώ δεν ταιριάζει με τον 4ο, παράγοντας τελικά ένα νόημα μπρερδεμένο, παρά μόνο αν το δέντρο είναι που τα τρέφει (έτσι και η απελπισμένη αποπειρα να σωθούν από τον θάνατο γαντζωμένα στα κλαδιά του δέντρου). Αυτή είναι η άποψή μου, με την προϋπόθεση ότι καταφέρνω να διεισδύσω στο ποίημα -ο ποιητής όμως έχει πάντα την τελευταία λέξη όσο αφορά τα ποιήματά του. Επίσης το «ΠοίημαRilke» αγγίζει, θεωρώ, την καρδιά αυτού που θέλει και προσπαθεί να προσεγγίσει. Δεν είμαι σίγουρος για την τελευταία σειρά στην παρένθεση. Αυτά τα λίγα για τη σημερινή δημοσιευση, δίχως να είμαι κριτικός της ποίησης και δίχως να το εύχομαι.
Φιλικά προς όλους
Υπάρχουν και χειρότερα λάθη από τα ορθογραφικά…
όπως το να γράφω Αργυρίου αντί για Αρβανίτης…στον τίτλο (το διόρθωσα).
Ως προς τα λάθη, νομίζω πως ο ίδιος ο Αρβανίτης αν θέλει μπορεί να απαντήσει.
Το μόνο που θα πω είναι πως πολλοί, όπως ο κύριος Κωνσταντίνος Μικρός, διαθέτετε τεράστια φαντασία και σερλοκ χολμισμό…
πόσο απλές είναι οι εξήγήσεις καμιά φορά..
πχ να μην έχει γεννηθεί στην Ελλάδα….
”Και μόνο από τα σχόλια, είναι αρνητικό για τον ποιητή πως όλοι ασχολούνται με τα ορθογραφικά λάθη και κανείς δεν πάει παραμέσα”
Καρίν, Καρίν.. εσείς μείνατε εκεί..
δεν ξέρετε οι άλλοι τι έκαναν..
εσείς μάλλον διαβάζετε επιφανειακά…
Κωνσταντινε Μικρε
Το σχολιο σας ειναι πολυ ενδιαφερον
ορμωμενη απ’ το περιεχομενο του
και τη μεσσιανικη παρουσια που επικαλειστε
θα ηθελα να σας ρωτησω ποια ειναι τα χαρακτηριστικα του ποιητου,συμφωνα με εσας φυσικα, που θα προκαλεσει την εγχωρια, για αρχη, ποιητικη σκηνη;
Υπαρχει καποιος ποιητης που να σας ελκει ως ποιητικη και οχι μονο φυσιογνωμια για την ωρα;
Ελπιζω να σας επιτραπει η καταχωρυση ονοματων.
Καλημερα στο ποιειν.
Δεν έχει νόημα να μιλάμε για «λάθη» από τη στιγμή που είναι εσκεμμένα.
Είναι η δεύτερη φορά, το τελευταίο διάστημα, που βρισκόμαστε μπροστά σε τέτοιο φαινόμενο και οφείλουμε να δούμε αν παράγει.
Κατ’ αρχή σύγκριση με παλαιότερους γλωσσοπλάστες δεν υπάρχει και αυτό οφείλεται στο αίτιο. Το αίτιο, σήμερα, της τάσης αφανισμού των τόνων και της «επίθεσης» που δέχονται τα φωνήεντα δεν οφείλεται σε κάποια ποιητική ανάγκη παρά στην sms-οποίηση του λόγου η οποία οδηγεί τη γλώσσα προς τα κάτω.
Πέρα από τη συνεισφορά στην υποβάθμιση, πρόβλημα υπάρχει και με τη δυναμική του λόγου τους. Αντί η δυναμική, που συμφωνώ ότι υπάρχει, να βοηθά στην αναζήτηση τρόπων έκφρασης, εξαντλείται εκεί.
Η κατάσταση σήμερα είναι χαώδης και θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι ένα ανακάτεμα, ένα σοκ, ενδεχομένως να οδηγούσε σε κάτι νέο. Δε μπορώ να το αποκλείσω αλλά απαιτεί και πολύ ισχυρό ποιητικό λόγο (που τέτοιος δεν υπάρχει) και ευρεία αποδοχή του (…) και τελικά φοβάμαι ότι απλώς σκάβει τον πάτο για πιο βαθιά…
Κύριε Μίχο αυτό που εννοούσα ήταν πως η ανορθογραφία του Σολωμού δεν στέκεται σαν δικαιολογία για κάποιον μεταγενέστερο ανορθόγραφο ποιητή. Τι θα πει δηλαδή, επειδή ήταν ο Σολωμός ανορθόγραφος τότε δεν μπορείτε να με σχολιάσετε; Δεν γνωρίζω άλλους φιλόσοφους υποστηρικτές του Ναζισμού μεταγενέστερους του Χάιντεγκερ, ούτε και άλλους ανορθόγραφους ποιητές.
Δεν είμαι δογματική με την ορθογραφία. Αλίμονο, που να δείτε και την δική μου όταν δεν την διορθώνει ο Μπιλ Γκέιτς. Αλλά δεν μπορώ να διανοηθώ ένα Ποιητή (κι όχι ποιητή) που να μην ξέρει την στοιχειώδη δομή των λέξεων.
Τανάση, δεν διάβασα επιφανειακά τα σχόλια. Τα περισσότερα πάνω από το δικό μου σχόλιο στο οποίο αναφέρεσαι πραγματεύονται την ορθογραφία. Σίγουρα οι απόψεις που κατατέθηκαν οι οποίες αποτείνονται και πέρα από την σημερινή ανάρτηση είναι ενδιαφέρουσες, αλλά όσον αφορά το ποίημα παραμένουν στον τομέα της ορθογραφίας.
Κύριε Μίχο, την γνώμη μου για τα ποιήματα την κατέθεσα στο πρώτο μου σχόλιο. Με ενοχλούν αισθητικά, είτε τα λάθη είναι εσκεμμένα είτε όχι. Αυτό ίσως είναι δικό μου πρόβλημα κι όχι των ποιημάτων, αλλά μέχρι να το λύσω θα με ενοχλούν αισθητικά.
”Αλλά δεν μπορώ να διανοηθώ ένα Ποιητή (κι όχι ποιητή) που να μην ξέρει την στοιχειώδη δομή των λέξεων. ”
Καριν,
Η Mansour ,ευχαρισρω Ταναση.α.α, εδινε τα γραπτα της στο γιο της για να τα διορθωσει. Οχι μονο δεν ηξερε τη δομη των λεξεων
αυτο ειναι προβλημα του Παπανουτσου
άλλα δεν ηταν καν ορθογραφος
που σημαινει οτι η ποιηση δεν εξαρταται απο την ορθογραφια ουτε ειναι αμεσα συνδεδεμενη μ’ αυτην.
Αν τα λάθη του κυρίου τάδε είναι εσκεμμένα τότε υπάρχει πρόβλημα
αν όμως δεν είναι, αυτό ειναι θαυμάσιο!
Επιτέλους, ας βγαλουμε απ’ το μυαλό μας
τo πρότυπο του ποιητή- φιλόλογου
ο οποίος ξέρει την καταγωγή
όλων αυτών που μεταπλάθει
μόνο και μόνο για να καρπωθεί τα πνευματικά
δικαιώματα μίας περασμένης συλλογής γραμμάτων.
@ 15: You said that Heidegger was a supporter of nazism. I think it’s too simplifying to say that he’d be nazi. It is a fact that when H. gave his inaugural lecture he professed as a supporter of nazi party. And he was anticommunist too. But one needs to remember that H. was very interested in everything that was primitive and archaic things. He was insulting many rationalistic academic intellectuals. Since fasistic countries were against “plutocratic” countries like USA and the power of money, it is easy to understand that H. was actually projecting his own wishes to the nazi party. Also the nazian rhetory about new primitive religion, blood, race and soil touched H. for sure, because he was all the time focusing his thinking to the past, toward origin and archaic things. The situation in Germany was that there were 6 million unemployed people, huge inflation because of war reparations, and the cultural atmospehere were pessimistic. For sure H. was projecting his visions about the power of ancient German nation to the nazis. But H. was never biological racist like nazis were. He wasn’t antisemit on his thinking. We need to understand that there is never one common nucleous essence in any ideology, but there are many small groups of people, who are using the bigger ideology for their own purposes. And especially this is true with artists and thinkers, who usually are idealistics more than pragmatic simple supporters of some political ism.
So, Karin, if you are openly claiming that mr. Heidegger was a true nazi supporter, then you need to say also, that Knut Hamsun and Ezra Pound were fasists. And what should we think about Pirandello, who melted his Nobel-medal, because he wanted to give the gold to Mussolini for his war purposes? We could continue the list: F.T. Marinetti, Gabriele d’Annunzio, Gottfrieb Benn, Carl Schmitt, Giulio Evola, Louis-Férdinand Céline, Pierre Drieu La Rochelle, Gerhart Hauptmann – do we call all these writers and thinkers nazis and fasists? Even George Bernard Shaw didn’t see anything wrong in the violence that Mussolini used for ensuring his regime. And how about watching Pablo Picasso’s works? Karin, do you watch his works by saying: “Oh, what a beautiful piece of COMMUNISTIC art!”?
No, all that would be pointless and wrong. We must understand that thinkers usually are idealistic and they hope world would be better – and more beautiful. Their mistake is to think that all the others want to share their utopy. And that makes them to project their inner dreams to the political parties. Nazis saw all the current political groups as a phenomen of degeneration, and that was a radical new attitude that was something interesting and mystical for many thinkers. But like Ernst Jünger, Benedetto Groce and Curzio Malaparte, many other thinkers who were first supporters of fasism, they finally admit that it wasn’t the same than their own ideas, so they turned the opposite and became antifasists. Some didn had the choice, and I put Hamsun to this category: is it true supporting, if nazis are guarding your home 24h/day and they are pressuring you to write positive things about them? And marxian reader would find many things from Hamsun’s works that could be used as a proof that Hamsun was thinking like marxist….
What I want to say is that you should not so easily claim that Heidegger was a nazi, if you don’t know the person well. I don’t know any artist who would get involved in politics without getting disappointed in the end.
Γιατί φίλε μου δεν δέχεσαι την σχέση του Heidegger με τον ναζισμό;
Γιατί σου είναι ευκολότερο να δεχτείς τον
κομμουνιστή και όχι τον ναζιστή;
Με αυτό τον τρόπο συντηρείς προκαταλήψεις, κι εσύ και όλοι μας..
Τανάση ξεκίνα να μας κάνεις το γνωστό κουτσομπολιό που ξεκινά απο Μπέργκμαν και περνάει από Καζάν και Γκρας.
Με πόση ευκολία κρίνει ο κάθε αριστερογιάπης…
@27: What? I just said that when Heidegger was selected to his job as a professor, in his first lecture he was telling that he was supporting this new party. But I tried to explain that from Heidegger’s side it was more question of his own hopes: he hoped, that new regime would exposed the miracle of existence and being in impressive way. That never happened.
But if one wants to use stamp for categorising and labeling people, I don’t want to participate. One can not pass Heidegger’s thoughs only by saying that he was nazi in short period of time. It is very typical that people who don’t understand things deeply are giving these labels for people. For example today I saw from news that some american “professor” is claiming that Jean Sibelius was nazi and that he was actively spreading nazi-ideology. What can I say? If trying to argue against, that “professor” would only think that I don’t want to admit secret truth, because it’s taboo. But all the people who know anything about Sibelius knows that these claims are bullshit. I hope that one idiot won’t destroy the great reputation of Sibelius.
And about the communism: in WWII Finland needed to select from two evil. We selected Germany, because it was the only country that could help us against Soviet Union. Mr. Paasikivi, who later became our president, said:
“The German system… is a thousand times better than belonging under the Soviet regime, which would be same than death for us.”
As lived as a neighbor of Soviet Union, I’m 100 % confident that communism has never had anything good to offer. Hitler killed 6 million jews and gypsies, but Stalin killed appr. 30 million people. I don’t have problems to recognize if someone has honestly supported those monsters. But usually it wasn’t so clear in the beginning. Something new was born, but no-one actually knew what it would be. And they projected their own inner hopes to that new phenomen. Afterwords it’s easy to blame them blind. Better to try to understand every artist’s own motives and valuate them.
Η μύτη σου είναι υπέροχη όταν δεν βλέπεις πέρα από τη μύτη σου.
私は6月の雨が単に落ちることをよく知っている。
Πού πήγε το χιούμορ;
@25
«Διότι δεν είναι έλλειψη φροντίδας για τη γλώσσα, αλλά εγγενής δυσκολία, που θέλει λογικές ανοχής κι όχι ενοχοποίηση, και κυρίως ποινικοποίηση εγκλήματος εκ προθέσεως… κάτι που συνόδευε μέχρι προχθές και τους αριστερόχειρες… :)»
Κύριε Μίχο το παραπάνω μου άρεσε. Θα το αναφέρω στον ψυχαναλυτή μου στην επόμενη συνεδρία που θα καλύψουμε τον ορθογραφικό μου ρατσισμό.
Lonely Writer νομίζω ότι υπερανάλυσες το παράδειγμά μου. Λες σε κάθε τι που έγραφα να καθόμουν να ανέλυα σε κατεβατά όλες τις παραμέτρους; Συμφωνώ με όσα έγραψες για το πώς εξέλαβε ο Χάιντεγκερ τον Ναζισμό, αλλά οι πράξεις του στο πανεπιστήμιο απέναντι σε συναδέλφους και φοιτητές που δεν άνηκαν στην Άρια φυλή δεν δικαιολογούνται φιλοσοφικά. Για εμένα όλα τα παραπάνω δεν μειώνουν την αξία του έργου του.
Lonely writer και κυριοι σχολιαστες
Το παραμυθι με τον Σταλιν με εξοργιζει.
Φυσικα, και δεν υποστηριζω την πολιτικη του κομμουνισμου ,μιας και προτιμω να απεχω απο το πολιτικο γιγνεσθαι ειτε αυτο απευθυνεται σε κοκκινα ανθρωπακια ειτε σε γκριζα ειτε σε λιλα
Η ιστορια γραφεται απο τους νικητες
Δεν ειναι τυχαιο, οτι αν ρωτησετε ενα παιδι του γυμνασιου που εχει μια ενημερωση γυρω απ’ την πολιτικη
θα σας απαντησει ως εξης
Ο ΣΤΑΛΙΝ ΗΤΑΝ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ
Ειναι ευδιακριτο οτι γινομαστε μαρτυρες
των παιχνιδιων της δημοκρατιας
Αυτο προφανως συμβαινει επειδη τα στεγανα και οι προκαταληψεις ,ντυμενες με σατεν καλτσουλες, εξακολουθουν απο γενια σε γενια ΑΒΑΣΑΝΙΣΤΑ.
Ο Σταλιν δυο δεκαετιες πριν το περεστροικα ειχε μπει στο Αφγανισταν
και τους ειχε καθαρισει ολους
παπαδες κυριουληδες και …κήρυκες του κορανιου
Μεσα σε μολις πεντε χρονια οι γυναικες καπνιζαν,φορουσαν φουστες και μαλιστα μινι κυκλοφορουσαν στις πλατειες
Το μεγαλυτερο μερος του γυναικειου πληθυσμου
εγιναν δασκαλες και καθηγητριες πανεπιστημιου.
Λιγους μολις μηνες αφοτου συντελεσθηκε το περεστροικα οι Αμερικανοι εισεβαλλαν στο Αφγανισταν
και αφου σκοτωσαν τους ”κακους,δολοφονους” κομμουνιστες
και εξορισαν ΟΛΟΥΣ τους μορφωμενους ,τοσο κομμουνιστικα οσο και καπιταλιστικα, επεβαλλαν τον μουσουλμανικο νομο
και οι αφγανοι συνεχιζουν να ζουν στον 102939 κοσμο
αλα χτυπαει χερι κοβει χερι.
Προφανως, ο κομμουνισμος δεν ειναι της μοδας οσον αφορα στην τεχνη
ομως πριν αναφερομαστε σε κατι θα πρεπει να γνωριζουμε ΕΣΤΩ ορισμενα πραγματα γι’ αυτο.
Αντιστοιχα δεν ειναι τεκμηριωμενη η αποφανση οτι δολοφονησαν τον Τροτσκι πρακτορες του κομμουνιστικου κομματος
οπως συμβαινει με μια σειρα αλλων ονοματων οπως τον συζυγο της Αχματοβα ,ας πουμε
Η αποτυχια του κομμουνισμου συνισταται στο εξης
μεσα απ τις ζυμωσεις και την παιδεια που παρηχε στους ανθρωπους, καθε αλλο παρα μονολιθικη,
τους εδωσε το δικαιωμα της επιλογης
γι’ αυτο και οι αγοραιοι μαυρ-αγοραιοι και -ραιοι συνεχισαν τα παιχνιδια τους
με πιανετε…
Η αληθεια δεν βρισκεται ουτε στο ενα στρατοπεδο ουτε στο αλλο
πιθανολογω καπου στη μεση
Δεν πρεπει να ξεχναμε τα εξης
οτι δεν γινεται επανασταση χωρις το θανατο
ο οποιος στην περιπτωση αυτη σημαινει την καταφαση στη ζωης και οχι την αποσυνθεση ως αποτελεσμα της βιολογικης φθορας
επισης, θα επαναλαβω λογια του Μαρξ
τα οποια θα μου μεινουν για παντα στη μνημη
ως μοναδικη υπονοια αληθειας
” Η ανθρωποτητα συνηθιζει να βαζει μπροστα της τα προβληματα ,για τα οποια εχει βρει τα υλικα μεσα για την επιλυση τους”
Και θα ρθω στον ΝτεΣαντ για να δικαιωσω τη μαζοχιστικη θεωρηση της ανθρωπινης υπαρξης
ντοματοαυγουλικη πεοτητα.
Ωστε μίνι και πολυλιθική εκπαίδευση και εξόντωση αντιδραστικών (ποιητών, παπάδων κ.ο.κ.) γιατί Επανάσταση χωρίς αίμα δεν γίνεται και στο κάτω-κάτω η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση και όσοι διαφωνουν είναι άξιοι της περιφρόνησής μας και την δίκαιης οργής μας και υπολογίζουν τον θάνατο των αντιδραστικών περισσότερο από την Επανάσταση εκ του πονηρού γιατί είναι βολεμένοι και τρέμουν την Επανάσταση για να μην χάσουν τα προνόμια τους και χύνουν δάκρυα κροκοδείλια γιατί φοβούνται και είναι κατα βάθος άθλιοι καπιτάλες γιατι η σημερινή σκλαβιά και ο βιολογικός θάνατος 20 ή 100 ή 1000 εκ. αντιδραστικών είναι μπροστα στην καταφατική Επανάσταση ένα μηδενικο…
Ρεγγινα μου δεν ειπα αυτο
αλλα αν ετσι το εξελαβες
μονο και μονο για να διαφωνησεις
και να πεις και συ τα δικα σου
οπως ολοι εμεις
καλα εκανες και το σχολιασες
: -)
Οι παπαδες δεν ηταν αντιδραστικοι ως προς τον σταλιν και τον καθε σταλιν ηταν αντιδραστικοι ως προς την καθε μυγα που ονομαζαν αντιθετη ως προς την x βιβλο
ειτε λεγεται κορανι ειτε αγια γραφη 😉
και γι αυτο οι γυναικες κυκλοφορουσαν με μπουργκα
εκοβαν τις κλειτοριδες τους και
ορκιζονταν αιωνια πιστη στον Θεο
ειτε αλαχ ειτε ιησους ειτε μπαμπης.
Οσο για τους λογοτεχνες αυτο ακριβως ειπα!
Οτι δηλαδη δεν δολοφονηθηκαν απο το σταλινικο καθεστως ή τουλαχιστον δεν υπαρχουν αποδειξεις γι’ αυτο.
Και τελος ο επεκτατισμος ειναι η μονη διεξοδος απο τον ευνουχισμο της μοναδικοτητας για χαρη της αποθεωσης της
κοψε χερι-κοβει χερι
ξεκοιλιασε χερι-καινουριο χερι.
Ο βιολογικος θανατος
ειναι αποτελεσμα της φθορας
ο θανατος ομως της επαναστασης
και ολων των επαναστασεων ειναι θεμα της δια-φθορας.
Ειναι περιπου χαζο που ο καθε ποιητης
προσπαθει να προκαλεσει τη σημερον ημεραν
με κατι που πια δεν προκαλει
ο ναζισμος δεν προκαλει
η ομοφυλοφιλια δεν προκαλει
η αυτοχειρια οχι μονο δεν προκαλει
αλλα εχει καταντησει αυτονοητη
ο κομμουνισμος ειναι ηδη κιτρινισμενος
μηπως θα πρεπει να αφησουμε την προκληση και να γινουμε επικυνδινοι?
Λαμπρινή, όλοι μας ισχυριζόμαστε λίγο πολύ ότι η έκδοση της ιστορίας που διαβάζουν οι άλλοι είναι η «πειραγμένη» και η δική μας η «πραγματική».
«Η αποτυχια του κομμουνισμου συνισταται στο εξης…….. εδωσε το δικαιωμα της επιλογης»
Το παραπάνω υποθέτω πως το εννοείς ειρωνικά έτσι;
Ευχαριστώ Ρεγγίνα που μου θύμισες αύριο στον ψυχαναλυτή να αναφέρω και τον α-τελεία-κο ρατσισμό μου. Παραλίγο να πάθω ασφυξία όπως διάβαζα το κείμενό σου. Βρε μήπως έπρεπε να γίνω φιλόλογος και χαραμίζομαι έτσι τσάμπα;
Ωστε δεν δολοφονήθηκαν λογοτέχνες από το σταλινικό καθεστός -δεν υπάρχουν για μας ισχυρές αποδειξεις (και να υπήρχαν γιατί να τις λάβουμε υποψη αφου την Ιστορια την γράφουν οι νικητες;) και σίγουρα οι Στάλιν Μαο δεν τους σκότωσαν ήταν άκακοι Επαναστάτες και τους υμνεί και ο Μίκης και ο Τσιπρας- αλλά και πάλι αν δολοφονήθηκαν 20 ή 30 εκ. ανθρωποι πρωτο δεν ήταν σίγουρα όλοι τους λογοτέχνες δεύτερο δεν υπαρχουν για μας ακλόνητες αποδείξεις -ίσως ήταν μονο 1 εκ. οπότε το πράγμα αλλάζει δραματικά γιατι ο Χιτλερ προηγειται έτσι κατα πολυ- τριτο οι παπάδες και οι ποιητές ηταν αντιδραστικοι γιατι και αυτοι που δεν έκοβαν κλειτορίδες πίστευαν στον Αλλαχ ή στο Χριστο οποτε ο θάνατος τους δε πρέπει μας αφορα δεν αφορα την καταφατική Επανάσταση και σωστά πεθάνανε αυτη ειναι η Ιστορια αυτη είναι η Επανάσταση και οσοι κανουν πως δεν το καταλαβαινουν ειναι χαζοι ποιητές και τέτάρτο όσοι διαφωνουν ειναι προκλητικοι για την πρόκληση και ακινδυνοι και δεν συνεισφέρουν καθόλου στη λογοτεχνια…
@ 30
Γιάννη και πότε υπήρξε χιούμορ στον φανατισμό (αριστερό ή δεξιό)?
Μοναχικέ γραφιά προς στιγμήν μπήκα στον πειρασμό να σου απαντήσω για την “ηθική” ποιότητα του Χάιντεγγερ, αλλά δεν θα μας έφταναν 3000 λέξεις απλώς για να δώσω τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα… Δες πάντως την γνώμη του Rockmore και του Steiner…
Βάλε πάντως και τους Τ.Σ. Έλιοτ και Σελίν στη λίστα…
Μόνο η Αρέντ αξίζει της προσοχής μας: η αγάπη της νίκησε τη μηδαμινότητα του Χάιντεγγερ…
Όπως βέβαια η φιλία του Γιάσπερς νίκησε τη δίκαιη τιμωρία ενός οπορτουνιοστή που ποτέ δεν ζήτησε ούτε μια συγνώμη…
Μένει ο Χιούσερλ και η αφιέρωση στο όνομά του που σβήστηκε από την έκδοση του “Είναι και Χρόνος” κατά τη διάρκεια της ναζιστικής επικράτησης…
Μοναχικέ γραφιά ο Σιμπέλιους υπήρξε μία αρκετά αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, χωρίς αυτό να μειώνει την αξία της μουσικής ιδιοφυίας του…
Τα χεις κανει μες στο μυαλο σου αχταρμα
δεν κολλαει ο Μαο με τον Σταλιν
το ενα καθεστως με το αλλο δεν εχουν καμια σχεση
παρ’ οτι μεταχειριζονται το ιδιο λαβαρο
Το καθεστως του Μαο ακολουθησε το εξης σχημα
κομμουνισμος-καπιταλιστικες νησιδες
καπιταλισμος-κομμουνιστικες νησιδες
σε αντιθεση με τη σοβιετικη ενωση οπου ο σοσιαλισμος
πρωιμο σταδιο του κομμουνισμου
επικρατουσε σε ολη τη ρωσια
περαν ορισμενων αποικιων
οπου εξακολουθουσαν τσαρικες επιρροες
Εχουμε παψει να ασχολουμαστε με τον ανθρωπο
οπως λεει κι ενας φιλος
και τελος παντων ο μονος τροπος επιτευξης της επαναστασης ειναι ο θανατος
ειτε των παραδοσιακων δομων
ειτε του πολιτικου καθεστωτος
και ναι ,χεστηκαμε για το θανατο.
Υπαρχει πιο ωραιο πραγμα απ’ το να σε σκοτωνει ενα παιδι;
α! να μια υπερηφανα επικινδυνη και μη ορθη πολιτική και λογοτεχνικα και ανθρωπινα γονιμη θεση χεστήκαμε για το θάνατο (των άλλων) αφου πρωτα κάνουμε την τεραστιας σημασίας πολιτικη διάκριση επι Μαο σκότωνουμε με τον τροπο κομμουνισμος-καπιταλιστικες νησιδες >>καπιταλισμος-κομμουνιστικες νησιδες και επι Στάλιν σκοτωνουμε με τον παραδοσιακό ενδεδειγμενο σοβιετικο σοσιαλισμο και επι Χίτλερ σκοτωνουμε με αέρια -και αυτος έκανε την Επανασταση του- αλλα όλοι οι θάνατοι δεν αξίζουν φυσικα το ίδιο ο βιολογικος θανατος του αντιδραστικου (γενικά οι διαφωνούντες για να συνεννοούμαστε) ειναι ασήμαντος σε συγκριση με το θεωρητικο θανατο της Ιδεας της Επαναστασης της Αλήθειας της Ιστοριας και πάλι οι φονιαδες διαβαθμίζονται ηλικιακα…τι πιο ωραιο από το επαναστατημένο παιδι που σκοτωνει στο σοβιετικο σοσιαλισμο ή, να υποθέσω κατα συνεπεια, το φασιστακι που σκοτώνει σημερα και χθες και αυριο, επιτέλους ασχολουμαστε ετσι με τον ανθρωπο χωρις να προκαλουμε -χρωματιζουμε τους ολοκληρωτισμους και δεν τα κάνουμε αχταρμα, διακρινουμε και κρινουμε- αφου η Επανασταση -αυτο που τελικά μετραει- αξίζει όλους τους θανάτους των αντιδραστικων -ων ουκ εστι αριθμος- αυτου του κόσμου…
Ώστε ο ναζισμός και ο κομμουνισμός είναι το ίδιο πράγμα,ε;
Ώστε ο Μίκης και ο Τσίπρας υμνούν το Στάλιν και το Μάο,ε;
κ.Αραβανή μια απορία μόνο:
Αφού ο καθένας είναι ελεύθερος να γράφει ότι -μην πω τι- του κατέβει στο κεφάλι, τα δικά μου σχόλια γιατί τα σβήνετε;
Ο Μίκης υμνει τον Σαμαρά…Ας είμαστε παρακαλώ πιο επίκαιροι… (αστειεύομαι…βεβαίως…)
Κύριε περιηγητά δεν μπορούμε να ελέγξουμε /λογοκρίνουμε τις απόψεις των σχολιαστών, μόνο τις επιφανειακές λεκτικές συμπεριφορές προς τους συνομιλητές τους.
υπαρχει δεξιος κακος και αριστερος καλος ολοκληρωτισμος περιηγητα και ποια η διαφορά τους; το σταλινικο και μαοικο καθεστως ειναι ο κομμουνισμος για σας; για κάποιους ηταν και σημερα δεν ειναι (οι περισσοτεροι) για τους ελάχιστους δεν ηταν και δεν ειναι…
Τσιπρας για Μαο
Παιδιά, εγώ δεν είπα ότι θαυμάζω τον Μάο. Είπα ότι η σκέψη του Μάο -όχι ο Μάο ως προσωπικότητα, όχι ο Μάο ως διοίκηση, όχι ο Μάο ως καθεστώς- αλλά η σκέψη του Μάο σε πολλά σημεία της αξίζει. Το πιστεύω αυτό.
Μικης για Στάλιν και Μαο
-Εσείς τώρα, πολιτικά, πού στέκεστε; Βλέπω εκεί δίπλα σας μια προτομή του Στάλιν -σημαίνει κάτι;
«Ο Στάλιν και δίπλα ο Μάο! Εγώ παραμένω ένας κομμουνιστής ουτοπικός. Ψάχνω να βρω την κοινωνία της αλληλεγγύης -εκεί βλέπω τη λύση του προβλήματος».
– Ο Στάλιν και ο Μάο πού κολλάνε;
«Αντιπροσωπεύουν μια ηρωική εποχή, η οποία, για μένα που μεγάλωσα πια και δεν βλέπω κάτι αντίστοιχο, παραμένει ένα ιδανικό, ανεξάρτητα από τις διαφορές που μπορεί να έχω. Εξιδανικεύω αυτές τις συνθήκες».
θα μου πειτε δεν υμνολογησαν τους Ηγετες αλλά ανέδειξαν θετικές πλευρες τους (τη σκέψη τους, την επαναστικοτητας τους, τα ιδανικά τους…) και θα σας πω οτι ο ολοκληρωτισμος -φιλοσοφία και πράξη- δεν εχει θετικες πλευρες…
Και ποιός κρίνει τι είναι “άποψη” και τι αυτό πως το λέτε εσείς;
Το “…πολλοί, όπως ο κύριος Κωνσταντίνος Μικρός, διαθέτετε τεράστια φαντασία και σερλοκ χολμισμό…” και το “Ο Μίκης υμνει τον Σαμαρά…” τι είναι; Αστειεύεσθε θα μου πείτε…
Μα κι εγώ το ίδιο έκανα! Ή μήπως εγω δεν δικαιούμαι;
Δικαιούστε. Στα όρια που είναι για όλους μας κοινά και ευκόλως εννοούμενα. Πάμε όμως παρακάτω, προτείνω. Εμποδίζουμε τη συζήτηση.
reggina απαντήσατε μόνη σας σε όλα.
Όσο για τον ολοκληρωτισμό… Μόνο αυτός υπήρχε, μόνο αυτός υπάρχει και μόνο αυτός θα υπάρχει όσο υπάρχουν κοινωνικές τάξεις. Μη σας ξεγελούν με δήθεν δημοκρατίες και άλλες τέτοιες σαχλαμάρες. Η δημοκρατία ήταν ένα πολίτευμα που τελείωσε μαζί με το κράτος των Αθηνών.
Ρεγγινα
κοριτσι μου
προφανως δεν καταλαβες τιποτε απ’ αυτα που ειπα
και δε σου δινω αδικο.
Ειμαστε τοσο προκατειλημενοι και ετοιμοι να ακουσουμε
το αντιθετο απ’ αυτο που πιστευουμε για να αντιταχθουμε κι εμεις με τις σειρα μας
στο αντιτιθεμενο της αντιθεσης
Θα ξηγηθω και δε θα σου απαντησω ξανα γιατι βαρεθηκα
ΠΡΟΦΑΝΩΣ και δεν εξισωσα το σταλιν με τον χιτλερ
-αυτο το κανεις εσυ-
η επανασταση του χιτλερ με αφηνει αδιαφορη
ακριβως γιατι δεν ηταν επανασταση
αλλα αντεπανασταση
προφανως και διαφωνω με τους στοχους της τακτικης που ακολουθησε
Η ρωσικη επανασταση
οπως και η γαλλικη επανασταση
οπως και η ελληνικη
και παρα πολλες αλλες
ειχαν το κινητρο της προοδευσης που τους οπλιζε
οι ελληνες ηθελαν να αποταξουν τον τουρκικο ζυγο
οι γαλλοι ηθελα αντι των φεουδαρχων να ανελιχθουν στην κοινωνικη ιεραρχια οι αστοι
και οι κομμουνιστες, οι εργατες.
Ασχετα αν οι επαναστασεις αυτες πετυχαν το σκοπο τους
καταφεραν
ειχαν ως στοχο ,το ξαναλεω,
την προοδευση των κοινωνιων.
Προφανως και δε συμφωνω με το κινητρο της γαλλικης, ας πουμε, επαναστασης
επειδη ειμαι γεννημα του 2000 και αυτο το σταδιο της κοινωνικης αναπτυξης
ο αστισμος
εχει παρελθει ανεπιστρεπτι
πλεον, δεν θεωρειται προοδος αλλα τροχοπεδη της προοδου,
αντιστοιχα ,αν εμφανιζοταν αυριο ο Σολωμος
ΠΡΟΦΑΝΩΣ
και δεν θα τον ειχα σε εκτιμησει διοτι και αυτος
εχει παρελει ανεπιστρεπτι
αλλα δεν μπορω να παραγνωρισω τη συμβολη του-τους στην προοδο.
οπως και του Τζαρα
,που αν εμφανιζοταν τωρα θα τον κλειναμε σε ασυλο
ασυμορφωτων
εφηβων.
Ελεος
διαβαστε πρωτα τα σχολια μου
ανοιξτε εκει και μια πολιτικη ιστορια
αλα Παπαγρηγοροπουλος
αστοι αστουληδες ποντικια
“Η δημοκρατία ήταν ένα πολίτευμα που τελείωσε μαζί με το κράτος των Αθηνών…”
και ο Σοσιαλισμός με το κράτος της Πράσινης Ανάπτυξης να υποθέσω;;
Κι ας έγραφε στα 1982 ο Χρηστος Βαλαβανίδης οτι “ο σοσιαλισμός είναι σαν το μπετόν. Προσβάλλει την αισθητική μας, διευκολύνει όμως την επιβίωσή μας”.
Σαν το μπετόν. Το μπετόν. Μπετόν.
το γνωστο σχημα η ταξική διαιρεση γεννά τη βια και καθώς η βία κατα τας γραφας γεννα την Ιστορια η καταδικη της επαναστατικής βίας ειναι οχι μονο ανωφελη αλλα και πονηρη… σκοτωθηκαν με σχεδιο εκατομμυρια, αδιαφορο. ετσι ειναι η ζωη απο το χρυσο αιωνα μεχρι σήμερα. συγχρονη δημοκρατια και καπιταλισμος εννοιες ασυμβατες ή ολοκληρωτισμος=καπιταλισμος=ναζισμος=σταλινισμος.
προτεινομενη λύση: καλη επαναστατικη βια και περισσοτερο αιμα αντιδραστικών για το μελλοντικο καλό ολων των ζωντανων που θα απομεινουν μετά τόση δεινότητα χειρουργική…
>>η πλευρά του κομμουνισμού, που ενδύθηκε το απελευθερωτικό όνειρο της ανθρωπότητας, καταδικάζει αυτή πρώτη και κάνει ειδεχθέστερα τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν εν ονόματί της. Οφείλουμε λοιπόν να τα γνωρίσουμε, όχι μόνο για να αποδοθεί δικαιοσύνη στα θύματα, αλλά για να ασκήσουμε μαζί με το χρέος της κριτικής και εκείνο της αυτοκριτικής μας και να ανασυγκροτήσουμε τη συνείδηση του κόσμου μας.
>>Αλλά τα ενσυνείδητα, ηθελημένα εγκλήματα δεν τα κάνουν τα κοινωνικά συστήματα, τα κάνουν τα καθεστώτα, τα πολιτικά συστήματα, οι ιδεολογίες τους και οι θεσμοί τους. Τα εγκλήματα του κομμουνισμού δεν είναι απότοκα της ανθρωπιστικής σοσιαλιστικής ιδέας, αλλά της ανατροπής της, των καθεστώτων που πραγματώθηκαν εν ονόματί της, που μετέτρεψαν την ανθρωπιστική αφετηρία της σοσιαλιστικής ιδέας σε ιδεολογία της βίας, της δικτατορίας του προλεταριάτου, της απόλυτης εξουσίας μιας γραφειοκρατίας εν ονόματι του προλεταριάτου, και την αναγωγή της τρομοκρατίας σε τρόπο διακυβέρνησης.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΑΥΤΟΠΟΥΛΟΣ
@48
>>ΠΡΟΦΑΝΩΣ και δεν εξισωσα το σταλιν με τον χιτλερ
-αυτο το κανεις εσυ-
σωστα, αυτο έκανα.
Ρεγγινα
λυπαμαι οταν βλεπω ανθρωπους που καυχιουνται πως εχουν μια ιντσα μυαλου
ή το θεωρουν αυτονοητο ,
να μην μπορουν να καταλαβουν οτι αυτος ο κοσμος
ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΗ ΒΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ
τι νομισες
οτι θα ανγνωσεις εναν ποιητη και θα επαναστατησουν οι μισχοι των λουλουδιων;
δεν χρειαζεται να ξερεις ιστορια σε βαθος
ειναι πασιφανες
οτι αυτος ο κοσμος μονο με τη βια,λεκτικη και σωματικη, μπορει να προχωρησει
Οταν ο Καλας πχ ειπε
” τα ποιηματα του Καρυωτακη μυριζουν πτωμαινη”
θεωρηθηκε ιεροσυλος
ενας βλακας που δεν ειχε ιδεα απο υψηλη τεχνη
Ομως,οπως αποδειχθηκε, αυτη η φραση του αρκουσε για να επαναστατησει μια χωρεια νεων ποιητων
Το ιδιο συμβαινει και με ολα αυτα που μας αλλαζουν
στην αρχη παρουσιαζονται ακραια
ακριβως για να ορισουν τη διαθεση της ουσιας τους
και στη συνεχεια νομιμοποιουνται και ευνουχιζονται καλως η κακως
σας καλω να μου πειτε ΕΝΑ ιστορικο παραδειγμα ,κατα το οποιο δεν υπηρξε προοδος και θανατος μαζι
μηπως η δημοκρατικη Αθηνα?
που θεωρειται τελικα μνημειο του πολιτευματος αυτου
καταπατωντας ΟΛΕΣ τις εν ελλαδι χωρες
και ασκωντας εναν τρομερο ιμπερεαλισμο;
μηπως οι φεουδαρχες
οι αριστοκρατες
οι αστοι
οι εργατες
ποτε προοδευσε αυτος ο κοσμος χωρις θανατο
χωρις γαρυφαλλο
γαμω την ωρα μου μεσα!~
Oh, it seems that I opened Pandora’s box with my earlier comments! I’m really sorry! Especially mr. Arvanitis, I beg your pardon, this supposed to be your moment, discussion about your poems, I didn’t mean to turn the discussion to the politics nor the history.
@49
Ο σοσιαλισμός δεν είναι πολίτευμα κ.Αραβανή.
“λυπαμαι οταν βλεπω ανθρωπους που καυχιουνται πως εχουν μια ιντσα μυαλου ή το θεωρουν αυτονοητο, να μην μπορουν να καταλαβουν οτι αυτος ο κοσμος ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΗ ΒΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ”
—————————-
[ΑΠΟ ΤΟ ΤΑΟ ΤΕ ΤΣΙΝΓΚ]
Όταν κυβερνά ο Σοφός, οι άνθρωποι μόλις που γνωρίζουν ότι υπάρχει.
Ο επόμενος καλύτερος είναι ο ηγέτης που τον αγαπούν.
Έπειτα, αυτός που τον φοβούνται.
Ο χειρότερος είναι αυτός που τον περιφρονούν.
Αν δεν εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους, τους κάνει αναξιόπιστους.
Ο Σοφός δε μιλά, ενεργεί.
Όταν το έργο του έχει τελειώσει, οι άνθρωποι λένε, «Απίθανο: το καταφέραμε όλο μοναχοί μας!»
____
Θέλεις να βελτιώσεις τον κόσμο;
Δε νομίζω ότι μπορεί να γίνει.
Ο κόσμος είναι ιερός.
Δε μπορεί να βελτιωθεί.
Αν τον πειράξεις θα τον καταστρέψεις.
Αν τον χρησιμοποιήσεις σαν αντικείμενο, θα τον χάσεις.
Υπάρχει ο κατάλληλος χρόνος να είσαι μπροστά,
ο χρόνος να είσαι πίσω
ο χρόνος να είσαι σε κίνηση
ο χρόνος να είσαι σε ακινησία
ο χρόνος να είσαι σθεναρός
ο χρόνος να είσαι αδύναμος
ο χρόνος να είσαι ασφαλής
ο χρόνος να είσαι σε κίνδυνο.
Η Σοφή βλέπει τα πράγματα όπως είναι,
χωρίς να προσπαθεί να τα εξουσιάσει.
Τα αφήνει να πάνε στη δική τους πορεία,
και παραμένει στο κέντρο του κύκλου.
_____
Τα όπλα είναι τα εργαλεία της βίας
όλοι οι ευπρεπείς άνθρωποι τα μισούν.
Τα όπλα είναι τα εργαλεία του φόβου
ένας άνθρωπος με υπόληψη θα τα αποφύγει
εκτός σε ώρα φοβερής ανάγκης
και, αν, αναγκαστεί, θα τα χρησιμοποιήσει
μόνο με άκρα αυτοσυγκράτηση.
Η ειρήνη είναι η ανώτερη αξία του.
Αν η ειρήνη έχει θρυμματιστεί,
πως μπορεί να είναι ευχαριστημένος;
Οι εχθροί του δεν είναι δαίμονες,
αλλά άνθρωποι σαν κι αυτόν.
Δεν τους εύχεται προσωπική βλάβη.
Ούτε και χαίρεται για τη νίκη.
Πως θα μπορούσε να χαίρεται για τη νίκη
και να ευχαριστιέται με τη σφαγή ανθρώπων;
Μπαίνει στη μάχη βλοσυρά,
με λύπη και με μεγάλη συμπόνια,
σα να βρισκόταν σε κηδεία.
____
Αν θέλεις να είσαι μεγάλος ηγέτης,
πρέπει να μάθεις να ακολουθείς το Τάο.
Σταμάτα να προσπαθείς να εξουσιάζεις.
Άφησε τα σταθερά σχέδια και τις ιδέες,
κι ο κόσμος θα κυβερνηθεί μόνος του.
Όσο περισσότερες απαγορεύσεις έχεις,
τόσο λιγότερο ενάρετοι θα είναι οι άνθρωποι.
Όσα περισσότερα όπλα έχεις,
τόσο λιγότερο ασφαλείς θα είναι οι άνθρωποι.
Όσο περισσότερες επιδοτήσεις έχεις,
Τόσο λιγότερη αυτοπεποίθηση θα έχουν οι άνθρωποι.
Έτσι ο Σοφός λέει:
Αφήνω το νόμο,
και οι άνθρωποι γίνονται τίμιοι.
Αφήνω τα οικονομικά,
και οι άνθρωποι αποκτούν ευημερία.
Αφήνω τη θρησκεία,
και οι άνθρωποι γίνονται ήρεμοι.
Αφήνω κάθε επιθυμία για το κοινό καλό,
και το καλό γίνεται κοινό σαν το χορτάρι.
[ΒΙΛΧΕΜ ΡΑΙΧ – ΑΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ]
Φοβάσαι να σκεφτείς, ανθρωπάκο, επειδή η σκέψη πάει χέρι-χέρι με τις έννοιες αισθαντικές εντυπώσεις κι εσύ το σώμα σου το φοβάσαι. Πολλοί μεγάλοι σου φώναξαν: Γύρνα στα ουσιώδη! Άκου την εσωτερική φωνή σου, ανταποκρίσου στα πραγματικά συναισθήματά σου. Να σέβεσαι και να τιμάς τον έρωτα! Μα είσαι κουφός, έχεις ξεχάσει τελείως το νόημα αυτών των λέξεων. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω, ανθρωπάκο. Οι μοναχικοί κήρυκες χάνονται στην τρομερή έρημο της κενότητας σου ανθρωπάκο.
Είχε να διαλέξεις. Μπορούσες να πετάξεις στα υπερανθρώπινα ύψη με το Νίτσε ή να βουλιάξεις στα υπανθρώπινα βάθη με το Χίτλερ. Φώναξες «Ζήτω! Ζήτω!» και διάλεξες τον υπάνθρωπο.
Μπορούσες να διαλέξεις ανάμεσα στο γνήσια δημοκρατικό σύνταγμα του Λένιν και τη δικτατορία του Στάλιν. Επέλεξες τη δικτατορία του Στάλιν. (…)
____
Νομίζεις πως ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, ακόμα και τα πιο πρόστυχα. Κι εγώ σου λέω: ο σκοπός είναι ο ίδιος με τα μέσα που χρησιμοποιείς για να τον φτάσεις. Κάθε σημερινό σου βήμα είναι η αυριανή ζωή σου. Οι υψηλοί στόχοι δεν επιτυγχάνονται με πρόστυχα μέσα. Το ‘χεις αποδείξει ο ίδιος, σε κάθε κοινωνική εξέγερση. Η σκληρότητα και η απανθρωπιά των μέσων σε κάνουν σκληρό κι απάνθρωπο και τον τελικό σκοπό ανέφικτο.
@50
Ναι reggina η ταξική διαίρεση, η συγκέντρωση πλούτου στα χέρια των ολίγων γεννά βία. Ακόμη κι ο Χριστός αντέδρασε -κατα τας γραφάς πάντα- βίαια στην εμπορευματοποίηση. Η βία είναι όντως απεχθής. Γι’ αυτό όσοι την απεχθάνονται οραματίζονται μια κοινωνία χωρίς τάξεις, χωρίς πλούσιους και φτωχούς, χωρίς βία.
Ευελπιστούν ότι κάποια μέρα η ανθρωπότητα θα φτάσει σε τέτοια μορφή κοινωνίας έστω και με τη… βία.
Μην ξεχνάς πόσος καιρός χρειάστηκε για να σταθεί ο άνθρωπος στα δυο του πόδια και πόσος λίγος σχετικά καιρός έχει περάσει απο τότε. Τηρουμένων λοιπόν των αναλογιών δεν έχει κάνει και μικρή πρόοδο η ανθρωπότητα.
Εμπιστευόμαστε λοιπόν τον άνθρωπο. Θα βρει το δρόμο του. Μην είσαι τόσο απαιτητική. Ακόμη υπάρχουν χώρες στη γη που οι γυναίκες για παράδειγμα δεν θεωρούνται και τόσο…άνθρωποι.
Αλλά δεν έχουμε και τίποτα άλλο εκτός απο την ανθρωπότητα…
@56
>>Ευελπιστούν ότι κάποια μέρα η ανθρωπότητα θα φτάσει σε τέτοια μορφή κοινωνίας έστω και με τη… βία.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, [η Ιστορία].
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμʼ εμπρός…
κάποιοι (προφανως αντιδραστικοί, αστικα σκουλήκια κ.ο.κ.) πιστεύουν πως τα μέσα αγιάζουν τους σκοπους…και δεν ενδιαφέρονται για την προοδευση και ενα τοσο αποφασιστιστικο βήμα της Ιδέας της Ανθρωπότητας ή της Ιστοριας προς τα εμπρος…να μας λείπει…καμια δικη σου Ιδεα δεν αξίζει τη βιολογική (υπαρχει μηπως και άλλη;) ζωη των αλλων…
“49
Ο σοσιαλισμός δεν είναι πολίτευμα κ.Αραβανή.”
Δεν νομίζω οτι αυτός ήταν ο στόχος του σχολίου μου κύριε περιηγητά.
@58
Συγνώμη τότε. Δεν κατάλαβα μάλλον.
Έχω μείνει άφωνος. Ολόκληρη συζήτηση γίνεται, περί ναζισμών και κομμουνισμών. Δεν καταλαβαίνω ακριβώς πώς προέκυψε αυτό από τη συζήτηση περί των ορθογραφικών μου λαθών (ανορθογραφία ως μορφή φασισμού… χαα). Μιας και, ούτως ή άλλως, μιλάμε για ορθογραφικά και Χαϊντεγκερ (κι έχω σιχαθεί ν’ ακούω πιθανολογίες περί των ναζιστικών του πεποιθήσεων, μιας και, κατ’ εμέ, επρόκειτο για ένα σφάλμα του. Ένα σφάλμα για το οποίο φάνηκε αδύναμος να λάβει υπευθυνότητα), ας σας υπενθυμίσω λοιπόν για τον τρόπο γραφής του Χαϊντεγκερ, τον οποίο έχω την ευχαρίστηση να μπορώ να μελετήσω στην πρωτότυπη γλώσσα συγγραφής (μαζί με άλλων Γερμανών στοχαστών), ο οποίος έχει μια πολύ συγγεκριμένη ιδιοσυγκρασία, η οποία δεν έχει καμία σχέση με ορθογραφικά λάθη ή νεολογισμών ή καταστροφής γραμματικών πλαισίων (μιας και η γραμματική, λίγο-πολύ, αποτελεί, κατά τον Χαϊντεγκερ το κυριότερο πλαίσιο, των νόμων του οποίου ακολουθούμε, θέλουμε δε θέλουμε). Αυτό που αναγκάζεται, όμως, να κάνει στα γραπτά του, είναι να βρει μια δική του γλώσσα, χωρίς να ξεφεύγει από τη μητρική του, δίχως την οποία δε θα του έμενε τίποτα, μιας και της χρωστά έναν ολόκληρο ορίζοντα.
Σε μένα, τώρα, τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα, φοβάμαι. Κυρίως επειδή δεν έχω μόνο μία, μα τρεις πατρίδες — και τρεις γλώσσες που, για μένα, είναι ισάξιες, επειδή, πάνω-κάτω, τις μιλάω και τις τρεις στο ίδιο επίπεδο. Έχω ζήσει τα πρώτα μου έντεκα χρόνια στο Βερολίνο, τα επόμενα ωχτό στην Αθήνα, και τώρα πια ζω και σπουδάζω στη μητρική μου χώρα, την Ολλανδία. Όπως καταλαβαίνεται, λοιπόν, έχω όχι μια, μα τρεις γραμματικες στη διάθεσή μου, και έχω και μια άλφα αίσθηση των υπαινιγμών των γραμματικών πλαισίων αυτών. Η ανάγκη μου, όμως, υπάρχει στο να βρω μια δική μου γλώσσα — χωρίς να ξεφεύγω από τα πλαίσια στα οποία ήδη βρίσκομαι.
Αλίμονο, στόχος μου δεν είναι ν’αλλάξω την Ελληνικιά γραμματικιά, μα, αντίθεται, να εμπλουτίσω τη δική μου, προαωπική γραμματική. Να βρω έναν τρόπο με τον οποίο να μπορώ να μιλάω μόνο εγώ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε θα με καταλαβαίνει κανείς. — το “στυλ” μου;… —
Αυτό, τώρα, όπως καταλαβαίνω, δεν έχει κάποιο σωστό τρόπο να επιτευχθεί. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να πάω μέσω δοκημής και πλάνης. Αυτό προϋποθέτει το σφάλμα. Κι έτσι αναγκάζομαι, φορές εσκεμμένα, άλλες κατά λάθος, να κάνω λάθη και να προσπαθώ να κάνω κάτι μ’αυτά. Τη μια ένα λάθος θα με φέρει στην επόμενη διόρθωση (άμα παρακολουθούσατε το ιστολόγιό μου θα μπορούσατε να το δείτε αυτό: τα ποιήματά μου αλλάζουν συνεχώς), την άλλη σ’έναν νεολογισμό που χρειάζομαι για να διευκρινήσω το γενικοευρύτερο πλαίσιο στο οποίο προσπαθώ να κινηθώ. Κι έτσι, σιγά σιγά, καταφέρνω να προσδιορίζω τη δική μου στάση απέναντι στη γλώσσα.
Το μόττο μου: Λάθη είμαστε, ανθρώπους κάνουμε 🙂
Ευχαριστώ για τα σχόλιά σας. Χαίρομαι πολύ που ανοίγει τόση συζήτηση η ποίησή μου. 🙂
Σφάλμα ο ναζισμός για τον Χάιντεγκερ;
Προσπαθείς να τον φέρεις στα μέτρα σου
μου φαίνεται..
Κυριε Πριμπα
Καλες βεβαια οι παραπομπες
αλλα θα πρεπει επιτελους να σταθουμε κριτικα απεναντι στη βια.
Η βια προηγειται της ειρηνης οπως και η επανασταση του θανατου
Κανενας κομμουνιστης δεν προτιμησε το σταλινικο εναντι του λενινικου καθεστωτος!
Στα χρονια της διακυβερνησης του σταλιν συνετρεχαν πολιτικοι λογοι που δεν του επετρεψαν να ειναι λιγοτερο αυστηρος.
Και ναι,σκοτωσε τους παπαδες και εφερε στους αφγανους την ελευθερια τους
αυτο σημαινει επανασταση.
Ρεγγινα
Οταν στην ελλαδα λαμβανε χωρα ο γνωστος απελευθερωτικος αγωνας (που μονο απελευθερωτικος δεν ηταν)
επρεπε να σκεφτουν οι ελληνες;
Αχ καημενε τουρκε πασα…
η μηπως οι εργατες επρεπε να πουν
καλε μου τσαρε
η γαλλικη κομμουνα
και οι τοτε προοδευτικο αστοι
αχ καημενοι φεουδαρχες
Ειπαμε ,κουλιαση κουλιαση
αλλα να μην τα μηδενισουμε και ολα.
η μηπως οι αποικιες των αγγλων επρεπε να πουν
καλε μου αγγλε*
@60
Τώρα μαθαίνω Γερμανικά, οπότε -ακόμη- δεν έχω μελετήσει τον Χάιντεγγερ στο πρωτότυπό του. Παρ΄όλαυτά, τον έχω μελετήσει σε ελληνικές και αγγλικές του μεταφράσεις. Αναγκαστικά δουλεύω πάρα πολύ με τη φιλοσοφία του γιατί το 1/6 της διατριβής μου τον αφορά άμεσα.
Δεν είναι “πιθανολογίες” τα περί των ναζιστικών του απόψεων, υπήρξε μέλος του ναζιστικού κόμματος. Και μάλιστα αυτός δεν έχει καν το “ελαφρυντικό” του πάθους, της πίστης ή της ιδεολογίας, το έκανε καθαρά για να βοηθήσει την ανέλιξή και την επικράτησή του στον ακαδημαικό στίβο.
Ο άνθρωπος που τον βοήθησε όσο κανένας άλλος ήταν ο Χιούσερλ. Όταν ο τελευταίος διώχθηκε γιατί ήταν εβραίος, ο Χάιντεγγερ δεν έκανε τίποτε για να τον βοηθήσει. Όπως δεν έκανε τίποτε για να βοηθήσει και τον προσωπικό του φίλο Γιάσπερς, ο οποίος επειδή είχε γυναίκα εβραία επίσης διώχθηκε. Ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής του ήταν μία εβραία μαθήτριά του, η Αρέντ. Σε παραπέμπω στην αλληλογραφία τους για να συνηδειτοποιήσεις το πυγμιαίο ηθικό του ανάστημα…
Όταν ένας φιλόσοφος διατείνεται πως η φιλοσοφία του αφορά το ΠΩΣ ΖΟΥΜΕ, τότε είναι δεδομένο να αναζητούμε το ΠΩΣ ΕΖΗΣΕ ο ίδιος ο φιλόσοφος τη δική του ζωή…
Δεν γνωρίζω τι σπουδάζεις ή πόσο χρόνων είσαι, αλλά δεν φτάνει μόνο η γνώση της -γερμανικής εδώ- γλώσσας για να μπορείς να αποφαίνεσαι για -οποιαδήποτε- φιλοσοφία…
Καλή τύχη, τόσο με τις σπουδές σου όσο και με την ποίησή σου.
@ Τανάσης
Χαχαχα… Μπορεί, μπορεί και όχι.
Άνθρωπος ήταν, όμως, και αυτός, και, αν μη τι άλλο, έκανε λάθη και αυτός.
Αλλά δεν είναι αυτό μόνο. Εγώ ξέρω ότι δεν κατάφερε ποτέ να απολογηθεί γι’αυτό. Και, ακόμη κι αν κατά τη δική του άποψη ήταν το σωστότερο που μπορούσε να κάνει εκείνη τη στιγμή, τελικά, ο ναζισμός αποδείχτηκε ένα από τα μεγαλύτερα σφάλματα της ανθρωπότητας. Δεν υπάρχει αμφιβολία γι’αυτό.
Το μόνο, όμως, που προσπαθώ να κάνω, είναι να εξηγήσω ότι, όπως κι αυτός και άλλοι ποιητές, στοχαστές και συγγραφείς, προσπαθώ να βρω το δρόμο μου στις λέξεις.
Τώρα αν αυτό αποδειχτεί αποτυχία, σε αντίθεση με τις προσπάθειες κάποιου Χαϊντεγκερ, κάποιου Νίτσε ή κάποιου Ρίλκε, που βρήκανε το δρόμο τους είναι άλλη ιστορία.
Ναι, μπορεί τα ποιήματά μου να είναι σκατά. Μπορεί και να μη καταφέρω ποτέ να γράψω κάτι καλό, ή να γίνω ο νέος μεσσίας της ποίησης, που κάποιοι εδώ επικαλούνται… Αλλά τι με νοιάζει αυτό; Το μόνο που μ’ενδιαφέρει είναι να βρω αυτό το κάτι, το δικό μου. Και μάλιστα έχω την εντύπωση ότι είμαι σε καλό δρόμο, έστω κι αν οι λέξεις μου δεν καταφέρνουν να το δείξουν αυτό.
Τι να κάνουμε; Ίσως δεν έχω το ταλέντο που’χουν άλλοι εδώ; Αλλά ούτως ή άλλως δεν πιστεύω σε ταλέντα. Εγώ δουλεύω για να γράψω δυο στίχους της προκοπής. Και θα συνεχίσω να το κάνω αυτό, ελπίζοντας ότι θα βελτιωθώ κι ότι θα πάω μπροστά. That’s all that matters. Και το γεγονός ότι είμαι εδώ αυτή τη στιγμή, και μπλέκομαι σε τσακωμούς περί των ποιημάτων μου, για μένα, είναι μια ένδειξη ότι πάω καλά. Και είμαι ευγνώμον γι’αυτό.
Και ναι, ίσως όλα αυτά είναι για να δικαιολογήσω τα λάθη μου, ή για να με κάνω να νιώσω καλύτερα, με τόσα κόμπλεξ κατωτερότητας που κουβαλάω. Και ναι, μπορεί να μην ξέρω Ελληνικά, και ναι, μπορεί να μην ξέρω να γράφω έναν στίχο της προκοπής, αλλά δε θέλω να κάνω τίποτε άλλο… Πολύ πιο πιθανό λοιπόν το βλέπω να συνεχίσω να σας βομβαρδίζω με εμετούς, διάρροιες και δυσλεξίες, μέχρι να κατορθώσω να σχηματίσω τα τέλεια σκατά. Αν αυτό σας ενοχλεί αισθητικά, λυπάμαι πολύ, αλλά έχω πιο σημαντικά πράγματα να κάνω, απ’το να ικανοποιώ τις δικές σας αισθητικές ανάγκες, με πρώτη και καλύτερη την ικανοποίηση των δικών μου αισθητικών αναγκών.
@63
Ευχαριστώ, Γιώργο, για τις γνώσεις σου… Αλλά δεν είμαι κανένας ξένος με το Χαϊντεγκερ, και τα’χω ακούσει αυτά που μου’πες για τον Χούσσερλ, την Άρεντ και τον Γιάσπερς (σπυοδάζω φιλοσοφία — και αν και είμαι σε αρχικό στάδιο ακόμα, δεν είμαι τελείως άσχετος). Οι “πιθανολογίες”, όμως, που ανέφερα, δεν ήταν περί το ΑΝ ο Χ. ήταν ναζιστής — θα ήμουν τελείως ηλίθιος, αν ισχυριζόμουν κάτι τέτοιο — μα περί του “γιατί” της υπόθεσης. Και ομολογώ ότι δεν έχω διαβάσει τα άπαντα του Χαϊντεγκερ — ίσα-ίσα, έχω μόνο το Sein und Zeit στη βιβλιοθηκούλα μου, κι εγκατέλειψα τη μελέτη του, προς το παρόν, επειδή δε θεωρώ τον εαυτό μου έτοιμο για να τον καταλάβω ακόμα.
Φυσικά και δεν αρκεί να μιλάω Γερμανικά, και να μελετάω τα κείμενά του, αλλά, όσων αφορά τον ναζισμό και τη ζωή του, όπως είπα: ήταν αναπόφευκτο για τον Χαϊντεγκερ να γίνει ναζί, αλλά παρόλα αυτά παραμένει σφάλμα. Αν όχι δικό του, του ναζισμού εν γένει — δεν γίνεται να το απαρνηθούμε αυτό.
Αλλά, πράγματι, έτσι βλέπω κι εγώ τη φιλοσοφία. Πρέπει και να κοιτάξουμε πως έζησε ο τάδε φιλόσοφος. Δε γίνεται κι αλλιώς, αν θέλουμε να καταλάβουμε γιατί λέει αυτά που λέει. Αλλά πιστεύω ότι ο τρόπος γραφής και η ρητωρική του κάθε φιλόσοφου, όπως δείχνει κι ο Νίτσε, είναι άμεσα συνδεδεμένα με τη ζωή και το όραμά του. Και, ας είμαστε ειληκρινείς, το ίδιο συμβαίνει με τον ποιητή, και με κάθε ποιητή.
”Άνθρωπος ήταν, όμως, και αυτός, και, αν μη τι άλλο, έκανε λάθη και αυτός”
Φίλτατε Αρβανίτη συνεχίζεις να μην δέχεσαι το διαφορετικό. Το παρουσιάζεις σαν λάθος.
κε Αρβανίτη, κατέχετε άψογα τρεις γλώσσες (τουλάχιστον αυτό κατάλαβα) και σαφώς γνωρίζετε ότι η γλώσσα είναι κοινωνικό φαινόμενο με σκοπό την επικοινωνία οπότε ανακοινώσιμο είναι αυτό που συνεισφέρει σε αυτήν. Ο όποιος δικός σας «προσωπικός κώδικας» γιατί να κοινοποιείται όταν δεν αποσκοπεί σε αυτήν;
Η διαδικασία «δοκιμή-έλεγχος» είναι απόλυτα θεμιτή (έτος Δαρβίνου γαρ…), όμως εκτιμώ ότι δεν πρέπει να αγνοείτε ότι τελικά αυτό που «επιβιώνει» (γράφεται) είναι αυτό που «προσαρμόζεται» (ταιριάζει) στο «περιβάλλον» (κείμενο).
Για να μη μιλάω στον αέρα.
Πάρτε τη λέξη πρόσωπο.
Αν την πειράξετε και την γράψετε πρόσοπο ή πρώσοπο χωρίς αυτό να συνδέεται με το κείμενο, κάπως έστω, τότε, με αυτή η αλλαγή, δεν προσφέρατε τίποτα πέρα από σύγχυση.
Αν τη γράψετε όμως πρώσωπο σε ένα κείμενο για να τονίσετε κάποια εγωιστική συμπεριφορά (πρω- από «πρώτο») ή γράψετε πρόσωπω για να τονίσετε κάποιαν υπερδραστήρια συμπεριφορά (-ω από τα ρήματα) θα έλεγα ότι είναι «κάτι».
Μάλλον κάτι άκρως αντίθετο αγαπητέ κ. Πρίμπα:
Αυτό που επιβιώνει είναι εκείνο που προσαρμόζεται σε ότι καταφέρνει να δημιουργήσει ως “γραμμένο” καινούργιο περιβάλλον.
Το γραμμένο είναι το Άλλο, δεν είναι το Αυτό.
Προφανώς δια τούτου και η σύγχυσή σας με την λαϊκή δημοκρατία, την δημώδη σοφία και τον Άντονυ Μπράξτον…
“Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να πάω μέσω δοκημής και πλάνης. Αυτό προϋποθέτει το σφάλμα. Κι έτσι αναγκάζομαι, φορές εσκεμμένα, άλλες κατά λάθος, να κάνω λάθη και να προσπαθώ να κάνω κάτι μ’αυτά. Τη μια ένα λάθος θα με φέρει στην επόμενη διόρθωση (άμα παρακολουθούσατε το ιστολόγιό μου θα μπορούσατε να το δείτε αυτό: τα ποιήματά μου αλλάζουν συνεχώς), την άλλη σ’έναν νεολογισμό που χρειάζομαι για να διευκρινήσω το γενικοευρύτερο πλαίσιο στο οποίο προσπαθώ να κινηθώ. Κι έτσι, σιγά σιγά, καταφέρνω να προσδιορίζω τη δική μου στάση απέναντι στη γλώσσα”
κε Λειβαδά αυτό διάβασα, και χάρηκα που το διάβασα, και σε αυτό έκανα σχόλιο.
Αυτό που είδατε εσείς ως ακριβώς το αντίθετο (το γιατί το είδατε «έτσι» δε με αφορά και μάλλον αφορά μόνο εσάς αν λάβουμε υπόψη τον τρόπο με τον οποίο εκτίθεστε ως προς την πρόθεση σας στην τελευταία παράγραφο) είναι απλά συμπλήρωμα όταν ο δημιουργός δεν (αντ)αλλάζει μόνο γράμματα λέξεων, αλλά πιθανόν και στίχους (και λέω πιθανόν γιατί αυτό απλώς υπονοείται εκεί που αναφέρει ότι “τα ποιήματά μου αλλάζουν συνεχώς … ”)
@69
Ο Τσελάν ”πλήρωσε” τόσο την τυχαία επιλογή της ιστορίας -γεννήθηκε ενταγμένος στην ευρύτερη εβραική κουλτούρα και εθνότητα- όσο και την καθόλου τυχαία ιστορική και προσωπική του επιλογή να επωμισθεί το βάρος των ιστορικών συμβάντων μετά τον β΄ παγκόσμιο πόλεμο.
Με τούτο θέλω να καταδείξω το σχεδόν αυταπόδεικτο ”ιστορικό” συμπέρασμα: δεν διαλέγουμε το ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο αποκτούμε την προσωπική μας ταυτότητα, αλλά την ίδια στιγμή εμείς προσωπικά φέρουμε την ευθύνη της ιστορικής-προσωπικής μας ιστορίας.
Όλοι κάνουμε επιλογές και οφείλουμε να επωμιζόμαστε το ιστορικό βάρος των ιστορικών συνεπειών των πράξεών μας.
Ο Τσελάν δεν επέμεινε στην ιστορική του αθωότητα, ξέρουμε που κατέληξε…Και δεν τίθεται καν θέμα δικαίωσής του ή όχι από οποιαδήποτε ιστορία, συνολική ή όχι.Έτσι κατέκτησε την ελευθερία του. Ο Χάιντεγγερ από την άλλη κλείσθηκε σε μια ξύλινη καλύβα σε ένα ορεινό δάσος και αφοσιώθηκε στην ποίηση…Μη χέσω!
Η ιστορία θα μας ξεβρακώνει αιωνίως έτσι κι αλλιώς, μιας και συνεχίζει να γράφεται πολύ καιρό αφότου εμείς σβήνουμε ιστορικά. Αυτό που μας σώζει δεν είναι η ετεροχρονισμένη και ετερόφωτη ετυμηγορία, αλλά τα όσα πράξαμε ελεύθερα και υπεύθυνα. Ο Βελουχιώτης χέστηκε τόσο για την αριστερή όσο και για τη δεξιά ιστορία. Η οποία ειρήσθω εν παρόδω τον παρουσιάζει με το κεφάλι του παλουκωμένο να τριγυρνά από πανήγυρη σε πανήγυρη…
Όσοι στέκονται απέναντι στην ιστορία και γίνονται ιστορία καταλήγουν μύθοι, πέραν δηλαδή της ιστορίας, και ο Παλαιολόγος παραμένει πετρωμένος αδιαφορώντας για το αν ”ιστορικά” έπεσε από σπαθί Γενίτσαρου…
Θα πρέπει κάποια στιγμή να επιλέξουμε μόνοι μας: θα πράξουμε μέσα στην ιστορία ή θα πράξουμε ιστορία…Κι ο Οιδίποδας πάντοτε θα τυφλώνεται…
Ο Albert Camus δήλωνε πως μόνο το ποδόσφαιρο του δίδαξε ηθική. 🙂
Συμφωνώ για τον Τσελάν, αυτός άλλωστε είναι ο λόγος που έγραψα πως “δεν επέμεινε στην ιστορική του αθωότητα”.
Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον αν μπορούσαμε να εξακριβώσουμε τη σχέση Ιστορίας και Στοχαστών… Έχω κατά νου τον Λάο Τσε πχ…
Το κρίσιμο γεγονός είναι ότι ο Οιδίποδας αυτοτυφλώθηκε… Ήταν άραγε μόνο ”ιστορικό γεγονός”?
ΥΓ
Είμαι Ολυμπιακός… 🙂
Οργανισμός πολυεθνικός
εν μέσω κρίσης
ξεπουλά όνειρα εφηβικά με περισσή
ηδυπάθεια και μεγάλα περιθώρια
κέρδους
τιμές λογικές ,λόγω εξάντλησης
όψιμων συναισθημάτων σε νύχτες ατελεύτητες
προκαταβολή ετοίμων συναισθημάτων χωρίς ανέραστες εξάψεις και ύποπτους
κελαηδισμούς
μείζον θέμα για εμάς η εγγύηση ευρύχωρων ελπίδων δοκιμασμένων
για πρώτη φορά
σε συντρίμμια περιπλανώμενου
έρωτα
επιπλέον δωρεάν προσφορά λέξεων
εκ γενετής του πόθου άνευ αντικρίσματος
επιστροφές προσδοκιών δεν γίνονται
δεκτές κ θα διαγραφούν
Ώρες επικοινωνίας ανέφικτες
Τα παραπάνω να δημοσιευτούν το
χάραμα νωρίς
πριν τους πρωινούς
λυγμούς και
τις ασύμπτωτες ελπίδες
του αβέβαιου