The Greek Space
Ένας νέος χώρος έχει δημιουργηθεί, εδώ και μερικούς μήνες, στο ελληνικό σινεμά. Ο χώρος της ελπίδας μας. Πρόσωπα χαμογελαστά- μετά από πολλά χρόνια- που πεισμώνουν, παθιάζονται και συγκρούονται. Κινηματογραφιστές που αρνούνται να περιμένουν στους διαδρόμους για χρηματοδότηση και κάνουν τις ταινίες μόνοι τους. Άνθρωποι που ξέρουν να διεκδικούν και να κατακτούν μια μοντέρνα και ζωντανή κινηματογραφικότητα.
Οι ταινίες τους βρίσκονται σε συνεχή εγρήγορση διότι μας αφορούν και μας αγγίζουν κι είναι παρούσες σε ότι συμβαίνει γύρω μας.
Στα θέματά τους υπάρχουν όλα όσα κρύβονται κάτω από τον καθωσπρεπισμό μας: η καθημερινή ασχήμια, η μετανάστευση, η διαφορετικότητα, ο ερωτισμός, η φυγή από την επίπλαστη ηρεμία της κανονικότητάς μας. Τίποτα δεν είναι πια ταμπού γι αυτούς, ούτε καν το, υποτιθέμενα φαιδρό, είδος των ζόμπι.
Με ελάχιστα χρήματα, οι νέοι αυτοί δημιουργοί, ανοίγονται στα μεγάλα διεθνή φεστιβάλ και ξαναβάζουν την Ελλάδα στο παιχνίδι των βραβείων και των κινηματογραφικών συζητήσεων. Και το κυριότερο έχουν ήδη φτιάξει μια νέα κινηματογραφική ταυτότητα, χρησιμοποιώντας τη δική τους, ολοκαίνουργια και ξεκάθαρη, αισθητική.
Είναι το Νέο Ελληνικό Ρεύμα, ο δικός μας κινηματογραφικός χώρος, το διάστημα που κάλυψε τις αποστάσεις και τα στεγανά του παρελθόντος. Είναι το σινεμά που περιμέναμε.
Κάποιους από τους δημιουργούς αυτού του Ρεύματος τους φιλοξενούμε φέτος στο πρόγραμμά μας, κάποιους τους παρακολουθούμε και τους χειροκροτούμε εξ αποστάσεως και κάποιους άλλους τους περιμένουμε να ολοκληρώσουν τις ταινίες τους. Όπως και να έχει ζούμε και αναπνέουμε μαζί τους, υποστηρίζουμε, ανησυχούμε και ελπίζουμε.
Ορέστης Ανδρεαδάκης
Καλλιτεχνικός Διευθυντής
ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΟΙΕΙΝ (ΑΝΤΥ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ)
Το 15ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας – ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ άνοιξε τις πύλες του στις 16 Σεπτεμβρίου 2009. Μέχρι τις 27 Σεπτεμβρίου που θα ρίξει αυλαία θα προσφέρει στους θεατές του ένα πλούσιο πρόγραμμα προβολών. Ανάμεσα στις περισσότερες από 140 ταινίες και ντοκιμαντέρ περιλαμβάνονται επιμελημένα αφιερώματα που καλύπτουν πολλές πλευρές της τέχνης και του πολιτισμού και φυσικά την ποίηση.
– Αφιέρωμα στον ποιητή και σκηνοθέτη, λάτρη των σπορ και ειδικά της ποδηλασίας Γιόργκεν Λεθ. Ο «λυρικός ανθρωπολόγος» όπως τον ονομάζει το φεστιβάλ σπούδασε Λογοτεχνία και Ανθρωπολογία. Αν και η συγγραφική του δουλειά προηγείται της κινηματογραφικής έχει χαρακτηριστεί ένας από τους σημαντικότερους εκφραστές του πρωτοποριακού και πειραματικού ντοκιμαντέρ.
– Αφιέρωμα στον 60χρονο Πολωνό σκηνοθέτη, παραγωγό, video artist και ερευνητή της ψηφιακής τεχνολογίας Ζμπίγκνιεφ Ριμπζίνσκι.
– Αφιέρωμα στον «ποιητή του έρωτα και της παράνοιας» Σιον Σόνο που με αποστομωτικές κινηματογραφικές εικόνες αφηγείται ανατρεπτικές ιστορίες οικογενειακής διαστροφής, έρωτα και παράνοιας, προτείνοντας το δικό του προσωπικό είδος cult.
– Και μιλώντας για cult, το φετινό αφιέρωμα του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ αφορά σε αυτές ακριβώς τις ταινίες, που άλλωστε αποτελούν μια από τις πιο σταθερές στήλες στα είκοσι χρόνια του περιοδικού.
Δεν πρέπει να χάσετε:
ΠΕΜΠΤΗ 17 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
ΑΤΤΙΚΟΝ 23.00
TELL-TALE (Μ. Βρετανία/ ΗΠΑ, 92΄)
Σκηνοθεσία: Μάικλ Κουέστα
Εξαιρετική μοντέρνα μεταφορά του κλασικού διηγήματος του Έντγκαρ Άλαν Πόε. Η ζωή ενός ανύπαντρου πατέρα σώζεται χάρη σε μεταμόσχευση καρδιάς, η οποία τελικά τον οδηγεί στο κυνήγι εκείνου που δολοφόνησε τον δωρητή και σωτήρα του.
ΣΑΒΒΑΤΟ 19 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
IANOS (Σταδίου 24) 12.00
(είσοδος ελεύθερη)
Το 15ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνα σας προσκαλεί σε Masterclass με τον Peter Greenaway με αφορμή την ταινία του «Το «Κατηγορώ» του Ρέμπραντ». 8.000 χρόνια ζωγραφικής και 114 χρόνια κινηματογράφου έρχονται αντιμέτωπα σε μια ανεπανάληπτη μάχη των δύο τεχνών.
Συνδιοργάνωση British Council
ΔΑΝΑΟΣ Ι 22.15
REMBRANDTʼS JʼACCUSE/
ΤΟ «ΚΑΤΗΓΟΡΩ» ΤΟΥ ΡΕΜΠΡΑΝΤ (Ολλανδία, 90΄)
Σκηνοθεσία: Πίτερ Γκρίναγουεϊ
Ο Πίτερ Γκρίναγουεϊ συναντά τον «Κώδικα Ντα Βίντσι». Συνδυάζοντας ντοκιμαντέρ και μυθοπλασία, ο σπουδαίος σκηνοθέτης επιστρέφει διερευνώντας μια θεωρία συνωμοσίας κατά την οποία 51 στοιχεία που κρύβονται στη «Νυχτερινή Περίπολο» του Ρέμπραντ οδηγούν στην αποκάλυψη ενός φόνου.
Παρουσία του σκηνοθέτη
ΚΥΡΙΑΚΗ 20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
ΔΑΝΑΟΣ ΙΙ 20.00
Αφιέρωμα στον ΡΙΜΠΖΙΝΣΚΙ
THE FOURTH DIMENSION/ Η ΤΕΤΑΡΤΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ (1988, ΗΠΑ, 28΄)
Χρησιμοποιώντας την τελευταία λέξη της οπτικής τεχνολογίας, ο Ριμπζίνσκι θα έκανε τον Ντελέζ περήφανο στην προσπάθειά του να αποτυπώσει τον χρόνο στον χώρο.
KAFKA/ ΚΑΦΚΑ (1992, ΗΠΑ, 62΄)
Όλο το έργο του γνωστού συγγραφέα διατρέχει η δεξιοτεχνική αυτή προσέγγιση του Ριμπζίνσκι που μας φέρνει στο μυαλό στριπάκια του Moebius.
ΤΡΙΤΗ 22 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
ΔΑΝΑΟΣ Ι 22.00
A SPACE STORY (80΄)
Σινεμά και μουσική σε μια performance γύρω από τις ερμηνείες της λέξης space: διάστημα/ κενό/ χώρος/ απόσταση/ περίοδος/ χρονικό διάστημα. 12 σπάνιες πρωτοπορειακές μικρού μήκους (των Ζορζ Μελιές, Μαρσέλ Ντυσάν, Μαν Ρέι, Ζαν Πενλεβέ, Τσαρλς Βίντορ κ.α.) σχολιάζονται live από τους μουσικούς Άγγελος Κυρίου και Φανταστικοί Ήχοι, ενώ στους τοίχους της αίθουσας προβάλλονται 150 space αποφθέγματα όπως, «Το ΔΙΑΣΤΗΜΑ σβήνει τον ήχο». Victor Hugo, «Ο έρωτας είναι ο ΧΩΡΟΣ και ο χρόνος όπως τους αντιλαμβάνεται η καρδιά». Marcel Proust, «Είναι εύκολο να ικανοποιήσεις κάποιον που δεν έχει διόλου ΧΩΡΟ στην καρδιά του». Antoine de Saint-Exupery, «Μόνο στον κόσμο των αντικειμένων έχουμε χρόνο και ΧΩΡΟ και υπόσταση» T.S. Eliot και πολλά άλλα.











Μια πολύ δυνατή προσπάθεια!
Μια ενέργεια που αποσκοπεί στην άμεση επαφή της Τέχνης με τον άνθρωπο,
κι αυτή η αμεσότητά της επιτυγχάνεται, κυρίως, με την αποποίηση “βαριδιών” (κρατικών/πολιτικών κ.τ.λ. …). Άλλωστε, η αδιαφορία της πολιτείας για τα θέματα του πολιτισμού είναι παγιωμένη πλέον…
Αυτή η ομάδα των καλλιτεχνών φαίνεται πως έχει κατανοήσει πως χωρίς τέχνη
η ζωή θα ήταν ακατανόητη κι ανυπόφορη. Και τούτο επειδή η τέχνη είναι πιο μεγαλόπρεπη και πιο ιδανική απ’την καθημερινή πραγματικότητα. Γιατί πάν’απ’όλα, μας δίνει καθαρή ευχαρίστηση, ανεβάζοντάς μας κάπως ψηλότερα απ’τις μικρόψυχες συγκρούσεις κι οδυνηρές αντιθετικότητες της σύγχρονης ζωής. Και δεν μπορεί να είναι αλλιώς, αφού η δύναμη της τέχνης είναι μεγαλύτερη απ’τη δύναμη και τη ζωή των ανθρώπων και των εθνών : Όλα περνούν και φεύγουν. Η τέχνη όμως, μένει. Είναι η μόνη διαρκής παρουσία. Ίσως γι’αυτό ακριβώς αντανακλά και πιστότερα από κάθε άλλο οικοδόμημα του ανθρωπίνου πνεύματος τον όλο τρόπο ζωής των ανθρώπων, των ομάδων και των εθνών.
Γι’αυτούς του δημιουργούς ζωή και τέχνη είναι συνυφασμένες.
Γι’αυτούς τους δημιουργούς ζωή ανθρώπινη χωρίς τέχνη δεν νοείται, δεν υπάρχει.
Το ίδιο και για τους ποιητές (ή έτσι θα’πρεπε, έστω)
Τους οφείλουμε λοιπόν… τους οφείλουμε