17. 01¨48 20/08/07
Απειροελάχιστες διαφορές.
Αποστάσεις.
Βία.
Η ιστορία σε καλοδέχτηκε, εγώ σε στρίμωξα.
Ο τοίχος, το καρφί στο κεφάλι σου.
Τα μάτια σου κρεμάσανε απ’ την άγνοια.
Καλύτερα
μισός και ξεπλυμένος
παρά αδιάφορος, αιώνια σκουριασμένος.
Κολλάς, σκοντάφτουν σε κόμματα
οι λέξεις. Σκαλώνουν στα μαλλιά σου
μπερδεύονται
αφήνουν ίχνη πάλης, φόνου στο διάβα σου.
Η πόλη ένας λαιμός γεμάτος διαμάντια και πολύτιμα πετράδια. Την νύχτα δεν φαίνονται οι ρυτίδες στο πρόσωπό μου. Οι δρόμοι μπλοκαρισμένες αρτηρίες οδηγούν σταθερά στο έμφραγμα.Ζούμε στα χρόνια της προφάνειας (χωρίς καμιά περηφάνια), καμία διαφάνεια στα δόντια μας, σκαλώνουν τα κόκαλα σας. Ο άγριος ελέφαντας έχασε. Οι χαυλιόδοντες του τώρα στολίζουν τον ψευτομαυρισμένο σου λαιμό.Με βαριά με σταθερά βήματα πήρε τον δρόμο.. Ξέρει που γέρασε.. ξέρει πού να πεθάνει.
Τούτος ο θησαυρός που φυλάω για κείνον που αργεί να φανεί
όσο περνάει ο καιρός κουράζομαι και δεν αντέχω να τον κουβαλάω
στην πλάτη μου.. δυσκολεύει το πρόσωπό μου.
Το σκάβει η παλάμη που εκλιπαρεί, το ακονισμένο νύχι του γερακιού
κρατά ρυάκια, την πλημμύρα μακριά,
να μην πνιγεί κανείς, να μην χαθεί κανείς
που δεν ξέρει
στα μάτια μου.
Τούτος ο θησαυρός που μαζεύω χρόνια θλίψη για κείνον που δεν έρχεται.
δεν ξέρω που να τον φυλάξω να χωρέσει όλη. Αυτή η μοναξιά, χωρίς εκείνον.
Τσακίζει τα δάχτυλά μου. Εκείνα με την σειρά τους
τα δόντια μου.
Τα δόντια μου τρώνε με λαίμαργα πικρόχολα αισθήματα
γράμματα. Για σένα, από μένα, φωνάζοντας. Απελπισία.
Τούτα τα κίτρινα χαρτιά γίνονται υπέροχα μαξιλάρι.
Υπέροχα για τα όνειρα μου, ξαπλώνω. Στις γραμμές του τετραδίου
χορεύω ανάμεσα. Σαν νότες στη σιωπή
τραγουδάω. Την χαρά να σ’ αγκαλιάζω χωρίς. Να σε έχω.
Τα γράμματα αυτά πρέπει. Αυστηρά να πονάνε σαν
πέφτουνε. Να γδέρνουν, να μην ξεχάσεις,
κι απόψε.. Σ’ εκείνον που δεν ξεχνώ μα θα’ ρθει
χαρίζω. Τούτο τον εφιάλτη, να’ ναι μπουκιά. Θα κάτσει
στραβά ποτέ του να μην προλάβει
τον δρόμο. Να βρει τον μίτο να έρθει.
Τα γράμματα αυτά και σ’ εσένανε Κασσάνδρα
χρησμός. Πικρός, σαν την δάφνη που μασουλάς
δηλητήριο να στάξει δυστυχία
για τους χρησμούς που χάρισες.
Αθεόφοβη
να χάσεις τα’ αγέννητα παιδιά σου.
Να καταπιούν τα σωθικά, την μήτρα, την καρδιά σου
στον βωμό. Να φτύσουν να σωθεί η χαρά σου.
Κασσάνδρα μάντισσα βουβή την γλώσσα θα σου κόψω.
Αιώνια στην κόλασή μου να στριφογυρνάς.
Η μοίρα σου μοίρα δική μου, σπασμένα
τα χέρια σου. Θα βγάλω τα ματάκια σου, να μάθεις
να ορίζεις τα όνειρά μου.
18. 03΄52
22/12/07
Σκοντάφτουνε στα μνήματα οι χωριάτες
γκρεμίσανε την στέγη,
φωνάζουνε γδέρνοντας τα νύχια τους, σεισμός.
Να μην είχα αλήθεια εσένα ούτε κι εμένα
αληθώς λίθος
αιώνια καταραμένος να συλλέγω τα χρόνια
σημάδια στο κέλυφος μου.
Πρέπει να βρω ένα χέρι ν’ αγγίξει το πρόσωπό μου από πάθος
να μου μάθει πως τα αισθήματα υπάρχουν για την μοιρασιά.
Να γδάρω τα όμορφα μου στήθη
να ξεφλουδίσω αποτυπώματα
να μην έχω αποδεικτικά στοιχεία ότι πέρασες από ‘ δω.
Σ’ ετούτη την χώρα της λειψυδρίας
στύβουνε ανθρώπους
να πιούν νερό να ξεδιψάσουν.
Και αφήνουν τη σάρκα τους
να γεμίζουν τα βαζάκια
λάφυρα των επιδρομών.
19. 02΄09 06/11/07
Περιγελάστε με!
Φίλοι της καταστροφής
βουβά σμιλεύεται το μπόλι σας.
Χέρια σπασμένα από το βάρος της αγκαλιάς.
Περιγελάστε με!
Ανήμποροι εραστές
με αυθάδεια σκεβρώνεται,
με σκουριά ποτίζεται,
τον πόθο να σβήσετε.
Μάταια τα βλέμματα σκαλώνουν στα βλέφαρα.
Μετανοήστε!
Το κουτσό παιδί
το έβαλε στο πόδι.
Περιγελάστε με!
Εσείς της γης οι τυχεροί
που μιας πιθαμή το χώμα αγοράσατε
να κοιμηθείτε.
Περιγελάστε με!
Τα μάτια μου φυλάξανε την κάπνα,
τα χέρια μου βουτήξανε στο πηγάδι.
Μετανοήστε!
Το βρέφος βαφτίστηκε
νεκρό.
Περιγελάστε με!!
Στις πλάτες σας το σπίτι γέρνει.
Στο ένα χέρι το όπλο
στο άλλο ένα μαντήλι κολατσιό.
Περιγελάστε με!
Άλλο αδερφό δεν έχω
Άπληστα να ταΐσετε την πείνα σας.
Μετανοήστε!
Ο φόβος του γέρου
ήταν το βαθύ νερό.
Βιογραφικό
Ονομάζομαι Μπουρουλίτη Δήμητρα. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Σουφλί του Έβρου. Είμαι απόφοιτος του κλάδου Εφαρμοσμένων Τεχνών του AKTO στην Αθήνα. (ΒΑ- Fine Arts). Παρακολούθησα για ένα έτος στην Ακμη Σχέδιο Μόδας και από τον Σεπτέμβριο βρίσκομαι στο Λονδίνο για τις μεταπτυχιακές σπουδές μου στο σχέδιο. (MA- Drawing). Aσχολούμαι κυρίως με την Ζωγραφική, το Βίντεο και τη Φωτογραφία. Έχω διοργανώσει ένα φεστιβάλ Τεχνών και μουσικής στο Σουφλί του Έβρου το καλοκαίρι του 2007. Βίντεο έργα μου έχουν προβληθεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Κατασκευάζω ρούχα και κοσμήματα, γράφω ιστορίες και ποιήματα.
Ζω και εργάζομαι κάπου μεταξύ Σουφλίου και Αθήνας.
Προβολές
2007, Ιούλιος- Φεστιβάλ Μηδέν, Καλαμάτα, Ελλάδα. Περιστρεφόμενοι Δερβίσιδες.
2007, Οκτώβριος- Φεστιβάλ ανεξαρτήτου κινηματογράφου Πάτρας, Ελλάδα. Goodbuy
2007, Οκτώβριος- Φεστιβάλ κινηματογράφου Μέστρε. Ιταλία. Goodbuy
2007, Δεκέμβριος- Φεστιβάλ Μηδέν, Αθήνα. Ελλάδα. Περιστρεφόμενοι Δερβίσιδες.
2008, Οκτώβριος- Παράξενη Σκηνή+ Φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Ελλάδα. Goodbuy
2009, Φεβρουάριος, Vibe Bar, Λονδίνο, Αγγλία. Hug, Hang, Hunger
2009, Οκτώβριος- Φεστιβάλ ανεξαρτήτου κινηματογράφου Πάτρας, Ελλάδα. Hug, Hang, Hunger











Ίσως χρειαστεί να περιμένουμε πολύ, κύριε Μίχο. Κάτι μου λέει ότι όποιος μπαίνει στο βιβλίο της νεοελληνικής λογοτεχνίας έχει υπογράψει ο ίδιος το πιστοποιητικό θανάτου του (ίσως γιατί πρέπει με κάποιον τρόπο να πεθάνει για να κερδίσει την αθανασία). Και νομίζω ότι πολλοί από τους οργισμένους σήμερα θα υπογράψουν πρόθυμα αύριο για να μπουν στο ίδιο Λίμπρο Ντόρο. Ίσως μάλιστα η οργή να ξεκινά από το ότι δεν τους δίνουνε στυλό.
Έχει ενδιαφέρον η επιλογή των ποιημάτων κύριε Παστάκα.
Φαίνεται ότι βρήκατε ένα μίτο που εγώ ίσως να αδυνατώ να βρω μιας και εμπλέκομαι προσωπικά.
Συμφωνώ κύριε Μουζάκη ότι η διδασκαλία της ποίησης θα μπορούσε
να είναι η πιο συναρπαστική ώρα της ημερήσιας σχολικής διάρκειας. Ίσως να βοήθαγε λιγάκι
και ανθρώπους σαν και εμένα να μάθουν αρτιότερα να εκφέρουν αισθήματα και καταστάσεις.
Δυστυχώς είμαι από τους ανθρώπους που γύρευα απελπισμένα λίγη διδαχή
και δεν είχε κανείς το χρόνο να μου κάνει την τιμή για ένα σχόλιο.
Η ευκαιρία αυτής της δημοσίευσης είναι σημαντική για μένα.
έστω και για αυτά τα λίγα λόγια που γράφηκαν εδώ για τις “λέξεις” μου.
Έχω επίγνωση των κινδύνων που δημιουργούνται από την τοποθέτηση μιας λέξης δίπλα στην άλλη,
όπως έχω επίγνωση των ελλείψεων μου ως αναφορά την γλώσσα.
Ελλιπής και δυσλεκτική δεν παύει να είναι η γλώσσα μου.
Χαρά μου για περαιτέρω σχόλια σας.
Ευχαριστώ.
http://nusthlia.blogspot.com/
Παρεμπιπτόντως μπορείτε να διαβάσετε και κάποια άλλα κείμενα μου στο μπλογκ μου.
Ευχαριστώ για το σχόλιο. Σωστό σας βρίσκω. Δεν έχετε άδικο. Ίσως και να δούλευε καλύτερα σε ένα κύβο γραμμάτων παρά σε διακεκομμένες γραμμές. το συγκεκριμένο είναι γραμμένο έτσι ακριβώς όπως είχε πρωτογραφεί στο τετράδιο. έπαθε βέβαια και κάτι αλλοιώσεις από τα ψοπυ παστε (copy paste) αλλά δεν πειράζει. κρατώ το σχόλιο για τα επόμενα.
Κυρία Μπουρουλίτη θα ήθελα να σας εκφράσω την εκτίμηση μου για τα ποιήματα σας. Με γέμισαν εικόνες και αισθήματα, και αυτό πιστεύω ότι πρέπει να σου δημιουργεί κάθε αξιόλογο ποιήμα.
Όσο για τα προηγούμενα σχόλια θα προτιμούσα να τα αφήσω ασχολίαστα. Όταν κύριοι προσεγγίζετε το συναίσθημα, τη συγκίνηση, τον έσω κόσμο κάποιου με όρους φιλολογικούς έχετε χάσει το νόημα. Η κυρία Μπουρουλίτη και ο καθένας που γράφει ποίηματα, το κάνει γιατί θέλει να εκφραστεί. Εσείς κρίνετε αυτή του την συναισθηματική αγωνία με την λογική, κάτι που είναι και άδικο και τελικά ανόητο.
Κύριοι διαχειριστές του poiein με λύπη μου διαπιστώνω πως σταδιακά υφαίνετε τον προσωπικό σας Μύθο, την ψευδαίσθηση ότι είστε οι θεματοφύλακες της ποίησης, και παγιδεύεστε μέσα του. Είπατε πως στον διαγωνισμό για την δημιουργία ποιητικής ανθολογίας δεν βρήκατε πολλούς αξιόλογους ποιητές. Με ποιο αντικειμενικό κριτήριο θα μπορούσα να κρίνω αν είναι καλοί οι στίχοι κάποιου; Και όταν κρίνω και κατακρίνω την ποιήση κάποιου, μήπως στην πραγματικότητα κρίνω και κατακρίνω τον ψυχικό του κόσμο; Αυτό θέλετε να ειστε: ο αυτόκλητος κριτής των ψυχών μας;
Αν θέλετε την ταπεινή μου γνώμη ανοίξτε λιγάκι την οπτική σας σε νέους ανθρώπους και ας αντιγράφουν λιγάκι (ποιος δεν έχει πρότυπα;) και ας μην έχουν πάντα το «νεωτερίστικό» που ψάχνετε. Και μην κρίνετε την ψυχή τους. Θυμηθείτε, είσαστε και εσείς κάποτε νέοι…