Το σώμα αναζητά την καίρια λέξη,
να πει, να πει αυτό που το συνέχει,
τον ίδιο του τον θάνατο ν’ αντέξει,
αυτό που εντός του φέρει μα που απέχει.
Σώμα νεκρό -κι η γλώσσα δε θα στέρξει-,
κατέχεται από αυτό που δεν κατέχει,
στην ανδροφόνο αφέθηκε πια έλξη
και ζωντανό τού ολέθρου του μετέχει.
Μαύρε Άγγελε, θανάτους κραταιώνεις
κι αργά ή γοργά στον Θάνατο τον Ένα
με σέρνεις, με οδηγείς· με ματαιώνεις·
φωνήεν ή σύμφωνο του λόγου μου κανένα
δε μου αφήνεις να ιστορήσω τη ζωή μου…
Βουβή αποβαίνεις, Γλώσσα μου και Γη μου.
© Θεοδόσης Βολκώφ
Οποτε διαβάζω ποίηση του Θεοδόση είμαι απολύτως σίγουρη ότι ποτέ δεν βγήκαμε από το ποτάμι του έμμετρου-ομοιοκατάληκτου λόγου, όπως έγραψα και στα σχόλια για το δοκίμιο του Κώστα Κουτσουρέλη.
Η ποίησή του, φέρνει αστραπόβροντα στο νου, πηγάζει κατ’ ευθείαν από τους υψηλούς τόνους ενός Παλαμά (στα επικά του) και ενός Σικελιανού κυρίως.
Είμαι σίγουρη πως μέσα στα επόμενα χρόνια ο Βολκώφ θα μας παραδώσει ένα νέο πνευματικό εμβατήριο. Το περιμένω.
Μια τελετουργία επιτελείται στα ποιήματα του Βολκώφ που έχω διαβάσει.
Το σωματικό παίζει πρωτεύοντα ρόλο. Ο Λόγος του Σώματος προσπαθεί να αρθρώσει την κραυγή του όντας η διελκυστίνδα του Έρωτα και του Θανάτου.
Και η υγεία αυτού του Λόγου του Σώματος γίνεται αυθορμήτως μουσική και τραγούδι. Μόνο έτσι ζωντανεύει (ξανά) το μαγικό και το μεταφυσικό της Τέχνης. Μόνο έτσι διαφαίνεται (ξανά) το Κέντρο της Ύπαρξης.
Kαλησπέρα σας και χρόνια πολλά σε όσους εορτάζουν αύριο ανήμερα του Αγίου Ψεύτη,
Δεν εμμένω σε τεχνικές ή καλύτερα σε ποιητικές φόρμες. Γιατί τι άλλο εκτός από ποιητική φόρμα είναι το σονέτο και μάλιστα δυτικότροπη, όπου αιώνες τώρα έχει συνταχθεί και γεμίσει στίχους με το πλέον ετερόκλητο υλικό, χωρίς τις περισσότερες φορές να μεταδίδει κάτι. Απ’ εκεί και εδώ το ποίημα του κ. Βολκώφ μου αρέσει. Βέβαια ο ποιητής… “την άρνηση του θανάτου φέρει” κι ο “Μαύρος Άγγελος” οφείλει να είναι αυτός και μόνο αυτός ο ίδιος… ο ποιητής.
Ευχαριστώ
Κώστας Ρεούσης
Υ.Γ. Το σύμβολο του copyright… προς τι; Δεν σημαίνει φαντάζομαι copyleft, πόσω μάλλον αντί-coryright!
Συμφωνώ απολύτως με το σχόλιο της Σοφίας Κολοτούρου.
Τέτοιες φωνές όπως του Βολκώφ,με μιαν πρώιμη ωριμοτητα,αποδεικνύουν πως οι υπηρέτες των “παραδοσιακών μορφών” ποιημάτων δεν υπολείπονται των “μοντέρνων”…
Να προσθέσω επίσης πως συχνά η ποίηση του Βολκώφ,με τη συχνή χρήση των αρχικών κεφαλαίων γραμμάτων στη δήλωση αφηρημένων εννοιών με οδηγεί σε αρχετυπικές εικόνες και σ’ ένα ιδιότυπο ποιητικό όραμα που κοινωνείται σχεδόν μυστηριακά…