Δώσε μου Κύριε βέβαιο τον εχθρό
– σώμα με σώμα θέλω να χτυπιέμαι –
αυτόν που μες στα μάτια του διαβάζω
τετελεσμένο ή σχεδόν τον θάνατό μου·
κι απάλλαξε
απάλλαξέ με από τη διβουλία των φίλων
από τους λόγους και τις πράξεις των χλιαρών
από τα στήθια όπου η καρδιά στιγμές χτυπά
κι ύστερα πάλι ευθύς το μετανιώνει.
Αφού δεν είμαι ακόμη άξιος της ειρήνης
κι αφού να ξεπληρώσω πρέπει κρίματα πολλά
κι είμαι – το ξέρεις – Πρίγκηπας Πολέμου
δώσε μου Κύριε βέβαιο τον εχθρό
και καθαρό τον πόλεμο ώς το τέλος.
© Θεοδόσης Βολκώφ
Υποβλητική η γλώσσα του ποιήματος. Βυρωνικό και αντιχριστιανικό το ύφος. Μου άρεσε αυτός ο σκοτεινός ηρωισμός…
κοινωνήσαμε εμείς
προ πολλού
το ξεκάρφωμα ετούτου του σπαθιού
απ` τα πιο ισχυρά μέταλλα
το χιτώνα λευκόν στο πιο ύψος της καθαρότητας
Εγώ το έχω ξαναπεί, ο Βολκώφ μας έρχεται κατ’ ευθείαν από τον Σικελιανό. Εχει την ίδια επική ορμή στο στίχο, και το ίδιο όραμα στη ματιά.
Αν κι εγώ προσωπικά κλίνω περισσότερο προς το χαμηλότονο λυρισμό, δεν παύω να ριγώ κάθε φορά από τη δύναμη των επικών του στίχων.
Θέλει αρετή και τόλμη….η Ειρήνη.
Μακάρι οι υποταγές και τις προσταγές του “Κυρίου μας” να τις αφουγκραζόμαστε λίγο, λίγο να τις ψηλαφούσαμε….
Καλή ζωή και αγύριστα μυαλά σε όλους σας, επ ευκαιρία της φαινόμενης αλλαγής του Χρόνου.
Με γιώτα δεν είναι ο Πρίγκιπας;
Σωστά, με γιώτα γράφεται ο Πρίγκιπας. Ο Πρίγκηπας γράφεται με ήτα.
Είναι σαν το Χρίστος 🙂