Ευαγγελία Κυρτσούδη, οι Αναμνήσεις μιας Νεαράς

Ο ουρανός είναι καταγάλανος
O ήλιος λάμπει στον ουρανό.
Μα εγώ κρυώνω.
Στο τέλος σε προδίδουν όλοι και μένεις μόνη.
Ίσως, δεν ξέρω άρχισα να συνηθίζω κάποια πράγματα, άρχισα να βλέπω τη ζωή από άλλη άποψη.
Τελικά τι θα γίνει;
Θα φύγουμε;
Ίσως…..!
Δεν ξέρω, άρχισα να συνηθίζω.
Τι κι αν συνεχίσω, πάλι μόνη θα μείνω.
Καλύτερα να σταματήσω, θα γίνω χειρότερα.

Άρχισε να χιονίζει.

Είναι ένα ωραίο θέαμα καθώς ο αέρας στριφογυρίζει τις νιφάδες.
Εδώ μοναξιά και λίγο παρακάτω κόσμος.
Ακόμα δεν βρήκα το λόγo που γράφω.
Ποτέ δεν ήμουνα καλή στο γράψιμο.
Νιώθω σαν να έχω ξαναζήσει αυτή τη στιγμή, ξέρω τι θα γίνει στο μέλλον.
Άραγε θα βρω κάτι ενδιαφέρον να κάνω;
Δεν ξέρω… Ποτέ δεν ήξερα.
Το χαρτί έχει υπομονή, ενώ οι άνθρωποι όχι.
Ίσως γιʼ αυτό να γράφω. Ποιος ξέρει….;

Ταξίδια της ψυχής,

μέσα από μάτια ανοιχτά.
Χρώματα έντονα.
Εικόνες περίεργες, εναλλασσόμενες, τρομακτικές.
Πότε θα τελειώσει το ταξίδι;
Ζαλίστηκα, θέλω να κατέβω.
Πόσες ανατολές ακόμη…;
Πρέπει να βρω την λύση.
Μας αρέσει η αυτοκαταστροφή μας τελικά.
Τα επίπεδα συνεχώς αλλάζουν, δεν μπορώ
να κρατηθώ σταθερή.
Πόσο ακόμα θα αντέξω να μην ουρλιάξω;
Παραμύθι, όνειρο, παράνοια

Να ήξερες πόσο σʼ αγαπώ θα τρελαινόσουνα.
Το ξέρω, είμαι σίγουρη θα τους ξεχνούσες όλους.
Και ένα τραγούδι, παλιό αγαπησιάρικο θα άρχιζες να ψελλίζεις λίγο λίγο.
Για Ρωμαίους και Ιουλίετες θα μιλούσε
που πεθαίνουνε και γέννιουνται χέρι, χέρι πιασμένοι.
Ο ένας ζει για την ψυχή και την αγάπη που τρέφει για την δικιά του Ιουλίετα.
Και εγώ πεθαίνω κι ανασταίνομαι για ʽσένα.
Και εσύ να βλέπεις το φεγγάρι να εμφανίζετε στα όνειρα σου και με αστέρια να στολίζεσαι.
Να παίρνεις φως μου το φεγγάρι μαξιλάρι.
Να πλαγιάζεις και να ονειρεύεσαι τη νέα ιστορία του Ρωμαίου.
Και εγώ μονάχη στο παγκάκι της πλατείας στριφτό τσιγάρο να μου καίει το λαιμό.
Και εσύ σε μιας άλλης την αγκαλιά να κουρνιάζεις.
Όπως κούρνιαζες αγάπη μου σʼ εμένα
Εύχομαι να είσαι πάντα ευτυχισμένος και εμένα μην με σκέφτεσαι καθόλου.
Εγώ θα επιβιώσω
Τον εαυτό σου να φροντίζεις και να σκέφτεσαι
Και θα παραμείνω πάντα ΑΥΤΗ που αγαπούσες
Σου το υπόσχομαι καρδιά μου σου το υπόσχομαι
ΑΥΤΗ που αγαπούσες…………..

Μια σιγουριά

που μας κρατά ενωμένους όπως και παλιά.
Φεύγει, έρχεται, φεύγει και επανέρχεται.
Βιβλίο βαρύ που γεμίζει τις σκέψεις με ερωτηματικά.
Θέλουμε μοναξιά, εδώ και χρόνια.
Δεν έχει όρια τις περισσότερες φορές.
Ακόμα κι αν έχει είναι τα ίδια με τα δικά σου.
Αυτά είναι αρκετά για να με κάνουν να αισθανθώ άσχημα,
γιʼ αυτό το λόγω τελειώνω τις ανόητες σκέψεις μου
και συναισθηματισμούς.
Καλύτερα έτσι….

Χαίρομαι, γελάω, κλαίω, πονάω και είμαι ευτυχισμένη.
Μισώ και αγαπάω.
ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙ

Δεν ζω το παρελθόν

γιατί είναι γεμάτο πληγές
Δεν ζω το παρόν γιατί είναι ανιαρό
Δεν ζω το μέλλον γιατί δεν ξέρω τίποτα γιʼ αυτό
Ζω κάπου ενδιάμεσα.

Πάει καιρός

που χάθηκαν οι αναμνήσεις.
Μια στιγμή, ένα λεπτό και όλα έγιναν σκόνη.
Δεν συγχωρώ, δεν μπορώ.
Για όλα τα κενά που έμειναν, υπάρχει λύση.
Πάει καιρός που χάθηκαν οι ουσίες.
Μια στιγμή, ένα λεπτό και όλα έγιναν σκόνη.
Έμεινα άδεια, καλύτερα.
Με τίποτα ο άνθρωπος δεν ευχαριστιέται.
Όλο ζητάει, ποθεί και κατακτάει.
Εγώ δεν έχω το δικαίωμα;
Και τώρα χωρίς αναμνήσεις;
Τουλάχιστον αν τις είχα θα βοηθούσα τον εαυτό μου.
Ο λαβύρινθος της σκέψης περιπλέκεται πολύ.
Δεν έχει τέλος ούτε αρχή.
Και έτσι μπερδεύομαι πολύ.
Όσο σκέφτομαι όλο και πιο πολύ.
Στο τέλος που θα φτάσω…;
Η άβυσσος το νιώθω.
Εκεί θα φτάσω
Λογική, Λογική, Λογική, Λογική, Λογική
ΠΑΝΩ ΑΠʼ ΟΛΑ ΛΟΓΙΚΗ

Ίσως τα πράγματα

να είναι πολύ απλά και εγώ να τα βλέπω ʽκάπωςʼ.
Τι μέλλον μπορεί να υπάρχει μέσα σʼ ένα σύνολο
από άδεια πράγματα, χωρίς ουσία.
Τι δεν θέλω να καταλάβω από όλα αυτά που γίνονται;
Θάλασσα, ζέστη, μοναξιά, έχει κολλήσει το μυαλό μου.
Περιμένω να γίνει θαύμα!

Κάθομαι και προσπαθώ να σκεφτώ που έχω κάνει το λάθος.
Αν, έχω κάνει εγώ το λάθος.
Ήρθες σαν κάτι το μυθικό, σαν ένα απραγματοποίητο όνειρο.

Άλλα δεν έδωσες καμία λύση.
Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα.
Δεμένα χέρια, σώμα και ψυχή.
Απλός θεατής και κομπάρσος.
Φιλοσοφίες και ψέματα.
Άλλος πληρώνει το τίμημα.
Είμαι αθώα!!
Ξεχειλίζει η κακία και βγαίνει στα μάτια.
Καθρέφτης ψυχής!
Όλοι είμαστε ευτυχισμένοι με το τέλος.

Μόνο που είδατε λάθος ταινία.

Μέσα στο ταξίδι

έχω χάσει τις αναμνήσεις μου.
Συναίσθημα:
Αντιφάσκει με ʼμενα και την λογική μου.
Λογική:
Η παράνοια μου για τους άλλους.
Έχει έρθει στο μυαλό μου η σκέψη και δεν φεύγει με τίποτα.
Ένα σφίξιμο στο στομάχι μια νευρικότητα στις κινήσεις.
«Thanks που με θυμήθηκες!
Δεν ρωτάω για εσένα,
εσύ πάντα περνάς καλά».
Αν το σκεφτώ σε βάθος καταλήγω στη ματαιοδοξία.
Αν, δεν το σκεφτώ καθόλου….
Αυτό δεν γίνεται!
Πρέπει να κλείσω….!Ciao

Σοκολατένια μου…

Είσαι ο παράδεισος, μέσα στην άβυσσο
μαζί και η κόλαση.
Μια μαύρη όαση, μέσα στην έρημο.
Και εγώ το έρημο, δίχως εσένα…._

Μου λείπεις…

Είδα ένα όνειρο

…..εσένα μαζί μʼ εμένα.
Τελειότητα, άπιαστη, φοβάμαι μην σπάσει.
Μην σε χάσω! Μα σʼ έχω ήδη χάσει.
Θα ήθελα να κλάψω, το έχω ανάγκη.
Τι σκέφτομαι; Τι κάνω;
Χάθηκα…!
Τελείωσε η έμπνευση, όχι ότι είχα ποτέ μου.
Ακόμα και σʼ αυτό….

Περνάει ο καιρός,

χάνεται μέσα στο χρόνο.
Βρήκα το όνειρο μέσα στη γυάλα. Σαν ποτό
από λωτούς, το ήπια μονορούφι.
Ήρθε μετά η λησμονιά και έφερε την λήθη.
Τελείωσε και αυτό Μ α γ ε ί α
Λάθος κινήσεις…. Πρέπει πιο προσεχτικοί
να είμαστε πολύτιμο μου.
Τώρα σε θάλασσα, αέρα, κρύο….
κατάθλιψη σε επανάληψη.
Υπομονή-Κουράγιο
Ποιος…;)

Δεν άλλαξε τίποτα.

Πραγματικά θέλω να πω πολλά, αλλά
φοβάμαι.
Δεν υπάρχει αληθινός γυρισμός. Τίποτα
δεν θα είναι το ίδιο, γιατί εγώ δεν θα είμαι η ίδια.
Έχω πληγωθεί από μαχαίρι, κεντρί, δόντι και
μακρόχρονο φορτίο.
Που θα βρω ανάπαυση;

Υπάρχουν στιγμές

που νομίζω ότι είναι
καλές ευτυχισμένες.
Αυταπάτες!
Όλα έχουν μια μορφή.
Θέλω μοναξιά. Να μην μιλάω, να νιώσω
ελεύθερη.
Κουράστηκα. Απάθεια.
Μια στιγμή να αδειάσει το μυαλό.
Να είναι κενό και μετά να έχω το χώρο
να βάλω σκέψεις.
Τι θέλω πραγματικά;
Νομίζω ότι έχω ερωτευτεί.
Πρώτη αγάπη-Μοναδική αγάπη

Με σκέφτεται;

Αλίκη στη χώρα…

Εκεί που φτιάχνουν όλα.
Εκεί που το πίστεψες και η ίδια.
Χάθηκες
Πάντα θα είσαι στη χώρα σου.
Ποτέ δεν έφυγες!

Νύχτα…!!

Το κομμάτι τις μέρας που αγαπώ περισσότερο.
Τι έχω μέσα στο ανώτερο σημείο του
σώματος μου;
Παρανοϊκές στιγμές
Φωτεινής λογικής

Όλες η αναμνήσεις

μέσα σʼ ένα βελούδινο κουτί.
Η μια δίπλα στην άλλη.
Δεν έχει σημασία το εξωτερικό περιτύλιγμα.
Το φτηνό είναι πιο δεμένο, με
κλωστή του μυαλού.
Ίσως σύμβολο αγάπης.
Τώρα όμως δεν υπάρχει.
Ήρθε η ώρα να βγει και από το σώμα.
Αλλά η δυσκολία δεν είναι εκεί.
Το σώμα είναι πηλός
Η πνοή της ζωής είναι αέρας.
Ποιος μπορεί να δει τον άνεμο,
πριν δει τα αποτελέσματα του;
Ροζ και κίτρινα χρώματα.
Άδεια αγκαλιά.
Τι θα κάνω;
Βρήκα την τρυφερότητα και κάπου έχασα το πάθος.
Βελούδινο κουτί.
Κουτί τις Πανδώρας.

Μέσα στο δοχείο

του χώρο-χρόνου,
τρέχουν οι στιγμές.
Πριν
Μετά
Ανάμεσα
Η διαταγή επιθυμία
Η επιθυμία μέσα μου πληγή.
Δεν υπάρχει όμως η άρνηση.
Είναι μαζί μου.
Πότε δεν ήτανε πραγματικά.
Τι μπορώ να κάνω για αυτό;
Τίποτα δεν μπορώ.
Παρακαλώ μόνο να τελειώσει όσο πιο
ανώδυνα γίνεται.

Ήρθε η κούραση

και η επιθυμία
της επιστροφής.
Πιο δρόμο πρέπει να πάρω.
Πλανόδιοι μουσικοί.
Πλανόδια άτομα.
Χρώματα-γλώσσες-λέξεις.
Διάσπαρτες λέξεις.
Σταμάτησε η μουσική
Σταμάτησαν όλα.

Κραυγή απόγνωσης

και τρυφερότητας.
Κραυγή αγανάκτησης και έλλειψης.
Δεν ακούγεται τίποτα.
Φυλακισμένη στο τζάμι.
Στο πλαίσιο που την συγκροτεί.
Δεν είναι παρά μόνο ένας πίνακας.
Νομίζω πως κάθε αϋπνία,
την προκαλεί η φωνή της.
Μπορώ να την ακούσω….

Η Ευαγγελία Κυρτσούδη γεννήθηκε στη Λάρισα το 1980. Τα τελευταία πέντε χρόνια ζει και βιοπορίζεται στην Αθήνα. Δημοσιεύει πρώτη φορά αν και γράφει από την τρυφερή ηλικία των δεκατεσσάρων…