Εχεις γιο και κόρη, μικρός διάβαζες ιστορίες στο αγόρι,
τα φοράς στη γυναίκα σου μωρό μου sorry
σαν το σκυλάδικο κι άδικο α-fame story…
Η ζωή σου δε μοιάζει ούτε καν με comic φτηνό,
πέρα για πέρα αληθινό το σενάριο.
Σπούδασες οικονομικά και το δολλάριο
παρακολούθαγες στενά, τώρα το euro.
Παντρεύτηκες νέος και βιαστικά, μεγάλωσες στην επαρχία μικροαστικά
το πατρικό σου το σπίτι φαινότανε τόσο κενό
και το δικό σου τώρα και τεσσάρι τόσο μικρό.
Χωρίς βιβλία στα ράφια, τίγκα στα μπιμπελό και τα λίγα κάδρα
στους τοίχους χωράνε μόνο ένα γιο, μια Παναγιά και ένα εργόχειρο φτηνό,
μια κακοζωγραφισμένη νεκρή φύση απο κορνιζάδικο.
Σαν τον κατάδικο τριγυρνάς με μια μπάλα στο πόδι
στα κωλόμπαρα της Κορινθίας με Εφη Θώδη, ναι, και Πλούταρχο
και στη καλύτερη Πουλόπουλο,
σέρνεσαι ξημερώματα με κάποιο βρωμοπούτανο κωλόπαιδο.
Το παίζεις για να νιώσεις εικοσάρης μα κατα βάθος είσαι το παιδί της μαμάς,
αρκουδιάρης με μια BMV του ’97 και με βρώμικα λεφτά στη γωνιά..
Άλλη μια στατιστική…
Τίποτα άλλο παρά άλλη μια στατιστική.
Δε πούλησες ποτέ σου ναρκωτικά, δε βούτηξες ποτέ σου τσάντα απο γριά,
δε τις άρπαξες ποτέ σου από μπάτσο και γενικά τα κανες όλα νόμιμα και φαινομενικά…
Μα τα πήρες χοντρά διακριτικά σε φακελάκι, σε μασούρι,
σε δώρα ακριβά!Να ‘ναι καλά το δημόσιο κι η θέση η υψηλή…
«κουράστηκες» πολύ να φτάσεις μέχρι εκεί..
20 χρόνια το ΠΑΣΟΚ σ’ έκανε «κύριο» για αυτό χαλάλι λες τα μύρρια
που σου φαγε το χρηματιστήριο και τώρα με τη Δεξιά (ΧΑ!) δε μπορούν
να σ’ακουμπήσουνε πια!
Ο λαός δε ξεχνά κι ας μην ήσουνα ποτέ σου Αριστερός
έφυγες δαγκωτός Πρασινοφρουρός απο το ’81 Αθήνα
για καλύτερες μέρες..Κρυφοχαιρόσουν ακόμη και για της 17Ν. τις σφαίρες…
Αν και χρόνια μετά σε έπιασε τρομουστερία κι ήθελες ασφάλεια.
Βρίζεις βρωμοαμερικανούς, μα γουστάρεις Καντάφι Σαντάμ,
βρίζεις Τούρκους, μα γουστάρεις μπριάμ,
βρίζεις Εβραίους, Αλβανούς και Bin Laden, μα γουστάρεις coca-cola, φτηνά χέρια και Ταλιμπάν.
Δε φαντάζεσαι, δεν ονειρεύεσαι πια …Ενα παιδί, με δυό παιδιά ,γκόμενα, γυναίκα, μαμά…
Αλλη μια στατιστική…
Τίποτα άλλο παρά άλλη μια στατιστική.
Ο γιός σου στη πρέζα κι η κόρη σου Θρησκευτικά
και εσύ χαλιέσαι που τον πιάνεις να καπνίζει κρυφά.
Τον βρήκανε χώμα με χάπια κι άλλα σχετικά μια φορά
και εσύ τον μάλωσες μετά επειδή ήρθε σπίτι αργά…
Φεύγουν λεφτά σε φροντιστήρια και Αγγλικά για να περάσει η κοπελιά
τουλάχιστον σ’ Ανώτατη Σχολή και καλα..
Ξορκίζεις την αμορφωσιά ομως για δώρο ούτε ένα βιβλίο δε τους πήρες μια φορά…
Στο cinema τα έργα ήταν όλα αμερικάνικα και οι επιθεωρήσεις διαχρονικά αριστουργήματα θεατρικά.
Στα σκυλάδικα αναρωτιέσαι πως δε μάθαν τα παλιά λαικά!
Στη γυναίκα σου αφήνεις το βάρος στεγνά και που δε μοιάζει στη μαμά σου
πρέπει να φταίει αναγκαστικά…
Λογαριασμούς, πιστωτικές και γαμησιάτικα τα συμμαζεύει με κουράγιο και με κατινιά
κάνει κουμάντο σιωπηλά και φαντασιώνεται υγρά δειλινά
στο Γολγοθά της με το Χριστό αγκαλιά…
Κι εσύ καρφώνεις το γκάζι κερατά και κάπου μετά τα 200
σου φαίνονται όλα μακρινά.
Θάνατος στο σαλόνι σου κι ο Χάρος στο τιμόνι σου,δε μπορείς να τη κρατήσεις
τη μπέμπα το παντελόνι σου ανοιχτό κι η γκόμενα σκύβει στα μπούτια σου.
Για κάποιο λόγο τελευταία στιγμή θυμήθηκες τη κούνια σου…
Σας έβγαλε δυο ώρες μετά η πυροσβεστική ήσαν χώρια κι οι δυό
σε στάση εμβρυακή…
Δεν είχες δει γαμπρέ τι σ’είχε βρει…
Ακόμα νομίζεις πως θα προλάβεις να γυρίσεις στο σπίτι πριν το πρωί
Ααα….
Αλλη μια στατιστική…
Τίποτα άλλο παρά άλλη μια στατιστική….
Σ1. Από το συγκρότημα Ρόδες και το δίσκο τους “Στη γιορτή της φαντασίας”, 2005.
Σ2. Άλλο ένα δείγμα σύγχρονου πολιτικού στίχου υπό μορφή ροκ-hip hop.
Σταχυολογώ:
1. Η ζωή σου δε μοιάζει ούτε καν με comic φτηνό,
πέρα για πέρα αληθινό το σενάριο.
2. γιός σου στη πρέζα κι η κόρη σου Θρησκευτικά
και εσύ χαλιέσαι που τον πιάνεις να καπνίζει κρυφά.
Τον βρήκανε χώμα με χάπια κι άλλα σχετικά μια φορά
και εσύ τον μάλωσες μετά επειδή ήρθε σπίτι αργά…
3.Ξορκίζεις την αμορφωσιά ομως για δώρο ούτε ένα βιβλίο δε τους πήρες μια φορά…
4.Στη γυναίκα σου αφήνεις το βάρος στεγνά και που δε μοιάζει στη μαμά σου
πρέπει να φταίει αναγκαστικά
και ερωτώ; πώς διατυπώνονται αυτά πιο ποιητικά;
Χρειάζεται αλήθεια να ξαναπώ πόσο μ’ αρέσει να διαβάζω στίχους με πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο, πράγμα που λείπει κατά πολύ από τη σημερινή ποίηση;
Οι συγκεκριμένοι στίχοι, τεχνικά (κατά την άποψή μου) δεν είναι τόσο καλοί όσο πχ οι στίχοι των Αctive Member ή των Στίχοιμα που διαβάσαμε τις προάλλες. Βέβαια, επειδή δεν μπορώ να ακούσω το τραγούδι ίσως κάτι να χάνω στην ενορχήστρωση, γι’ αυτό δεν θέλω να είμαι απόλυτη.
Ωστόσο, νοηματικά είναι θαυμάσιοι και γι’ αυτό βάζω ένα μεγάλο συν στο συγκρότημα για την προσπάθειά του. Και με λίγη παραπάνω δουλειά στους στίχους θα γίνουν ακόμα καλύτεροι.
Eπιτέλους, ας πάψουν για λίγο οι ομφαλοσκοπήσεις και τα υπαρξιακά δράματα κι ας δούμε και την πολιτική και κοινωνική μας θέση.
Κι όσο για την επωδό (άλλη μια στατιστική….) χρειάζεται αλήθεια να ξαναθυμίσουμε το “μες τ’ ολικό ποσό δεν αριθμήθηκα κι αυτή η χαρά μ’ αρκεί…” του Καβάφη;
Όσο οι νέοι ποιητές είναι εις θέσιν να συγγράφουνε και να δίνουν στη δημοσιότητα συλλογές σαν την υποδειγματική από άποψη κοινωνικού προβληματισμού ‘Στέπα’ του Δημήτρη Ελευθεράκη ( εκδ. Νεφέλη , 2006) , η κοινωνική ποίηση δεν έχει να φοβηθεί τίποτα . Οι λόγιοι που είναι ακόμη ικανοί να κοιτάζουν πέρα από τη μύτη τους , εκεί που πνέει ο αέρας των γονιμοποιών κοινωνικών ζυμώσεων θα βρουνε στην εν λόγω ποιητική συλλογή έναν σόβαρο λόγο για να ξαναρχίσουν να γυρεύουνε τον γνήσιο κοινωνικό προβληματισμό στην αληθινή λογοτεχνία , πέρα από τις ευκολίες ξενόφερτων μουσικών – και από σπόντα στιχουργικών- δογμάτων που μας σερβίρονται από τα medias ως στάσεις ζωής ή ακόμη χειρότερα αντίστασης.