«Αλέξανδρος Δαμουλιάνος: Mια διαφορετική ερμηνεία της μέχρι τώρα ποιητικής του παραγωγής» (γράφει ο Αχιλλέας Κατσαρός)

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Γράφω όχι γιατί οφείλω να αναδείξω τον Αλέξανδρο ή κάθε Αλέξανδρο. Γράφω για… δεν ξέρω… απλά γράφω..ναι υπάρχει ένας σκοπός… να επισημάνω στον αναγνώστη δες αυτόν πιστεύω θα σου δώσει… δεν ξέρω αν θα γράψω κριτική για όλους όσους μου έχουν εμπιστευθεί τα βιβλία τους.. δε μου το ζήτησαν… θα γράψω σίγουρα για όσους θεωρώ ωρολογιακές με τα δικά μου κριτήρια… Ξεκινώ με τον Αλέξανδρο λοιπόν γιατί είναι ο πρώτος που με διάβασε. Από τις 5 έως τώρα συλλογές του είχα στα χέρια μου τις 4 διότι η μια είχε εξαντληθεί και δεν επανεκδόθηκε. Έχω δουλέψει λοιπόν ολόκληρη την πρώτη με τίτλο «Θεός στον ορίζοντα» , η 2^η είναι που εξαντλήθηκε με τίτλο «Μεταξύ 2^ης και 3^ης σταύρωσης» , την 3^η με τίτλο «62 χαικού για τον κανένα», αν και τη διάβασα δεν θα γράψω για ένα και μόνο λόγο (τα χαικού τα θεωρώ μόδα, προσοχή αυτό δε σημαίνει ότι δεν τα θεωρώ ποίηση αλλά αν πραγματικά θέλουμε να γράψουμε επιγραμματικά οι αρχαίοι Έλληνες λυρικοί ή ακόμα και η επτανησιακή σχολή έχουν δείξει τον τρόπο. Προσοχή ξανά στο σχόλιο αυτό διότι εύκολα θα παρερμηνευθεί. Αναφέρομαι και μόνο στη θαυμάσια γλώσσα μας και να μη δοθεί εδώ καμία άλλη προέκταση). Από την 4^η αν και τη διάβασα ολόκληρη θα παρουσιάσω μόνο το κεντρικό ποίημα της συλλογής που έχει και τον ομώνυμο τίτλο « Για τα μάτια του ωραίου αδοκίμαστου».  Την 5^η επίσης θα τη σχολιάσω ολόκληρη. 

 

 

Θεός στον Ορίζοντα.

Μια προσέγγιση – ερμηνεία

 

Έχοντας τελειώσει για την ώρα , όχι μόνο τις ματιές – προσεγγίσεις μου σε έναν άνθρωπο που εκτιμώ βαθύτατα , αλλά και το σύνολο του μέχρι τώρα έργου του, θα επιχειρήσω μια ματιά ουρανό στην 1^η ποιητική συλλογή του Αλέξανδρου Δαμουλιάνου. Έχω μπροστά μου τη Β’ έκδοση του Θεού στον ορίζοντα , έκδοση του Υπουργείου Εσωτερικών και συγκεκριμένα της Γενικής Γραμματείας Επικοινωνίας και Ενημέρωσης εν Αθήναις 2009.

Ο Αλέξανδρος γεννήθηκε στην Αθήνα 10/7/1990.Είναι άτομο με τετραπληγία και δε θα αναφερθώ στα υπόλοιπα κατορθώματά του καθώς υπάρχουν βιογραφικά και πληροφορίες εύκολα αναζητήσιμες. Εκείνο όμως που χρήζει σχολιασμού είναι η στάση μας απέναντι στα άτομα με τετραπληγία ή εγγενή προβλήματα. Υπάρχει ένας οίκτος και μια ανοχή. Στην περίπτωση του Αλέξανδρου καμία ανοχή. Ο Αλέξανδρος περπατάει καλύτερα από άλλους ζωντανούς νεκρούς. Εμείς είμαστε με ειδικές ανάγκες και όχι ο Αλέξανδρος.

 

 Τα ποιήματα αυτής της πρώτης συλλογής παρατίθενται χρονολογικά και αυτό βοηθά να εντοπιστεί η ατομική εξέλιξη του ίδιου και της έκφρασής του. Θα μπορούσα φιλολογικά να πάω ποίημα ποίημα , δηλαδή βήμα βήμα αλλά θα προτιμήσω ένα άλλο δρόμο. Δείγματα αθωότητας μέχρι το 7^ο με τίτλο «Η μοναξιά του πόθου » κι εκεί σα στίχος προφητικός του προφήτη που ζητεί τη διαύγεια ακούς « Σε πορφυρά ποτάμια αργοκυλάει η ζωή » και λες –επ, αυτό δεν είναι παιδί ή δε θα είναι σε λίγο καιρό.

Για να έρθουν οι «Νύμφες » να μας θυμίσουν «τόπος νεκρώσιμος της ψυχής , η άβυσσος των γυμνών ονείρων » .Να τονιστεί εδώ πως το γυμνό, ένα γυμνό που δεν κρυώνει ή κρυώνει κατά περίπτωση είναι από τα μοτίβα που θα ζυμωθούν στην ποίηση του Αλέξανδρου. Επίσης στάση «στην καραβοτσακισμένη για πλοίο ελπίδα. Πλοίο δίχως άγκυρα. Πλοίο δίχως προορισμό. Πλοίο δίχως πατρίδα. Πλοίο δίχως ζωή».

Ναι , δε ζυμώσαμε ακόμα τα πλοία μας. Δεν τα ζυμώσαμε με ζωή.

1^ο σπουδαίο κατά τα δικά μου κριτήρια ποίημα θεωρώ τα Γέρικα όνειρα. Δουλεμένο από την αρχή ως το τέλος , προκαλεί επίσης από την άποψη ότι γράφεται στην ηλικία των 14 – 15 ετών.

Το ποίημα Περπατάω στη βροχή – αφιερωμένο στη μητέρα. Επισημαίνω το προφανές , ήτοι την επανάληψη , καθώς εδώ βλέπω το 2^ο μοτίβο που θα δουλευτεί στα κατοπινά. 13 φορές επαναλαμβανόμενο. Θα φανεί αμέσως παρακάτω γιατί μιλάω.

Στο ποίημα Μουσικές της Νύχτας …το 3^ο ίσως θελκτικότερο και δυνατότερο μοτίβο του Αλέξανδρου. Η λέξη «Σ’ αγαπώ ». Παρένθεση εδώ..βρίσκει τη μελωδικότερη έκφρασή της μέχρι τώρα στην 5^η ποιητική συλλογή του Αλέξανδρου την « Οδύσσεια μιας λησμονιάς ».

Ποίημα Γειτονιά Αγγέλων και 4^ο μοτίβο η δυναμική του ρήματος « γελάω ».

Ποίημα Μουσικός Αυλώνας ..μια επίκληση στο « Σε αγαπώ » .

2^ο σπουδαίο ποίημα πάντα για τα δικά μου κριτήρια το «Ταξιδεύω ». Για δύο λόγους. Πρώτον , για το στίχο « Ταξιδεύω σε λαθραία δουλεμπορικά ονείρων σε θάλασσες που μόνο ο πόνος τις έχει αγαπήσει » . Δεύτερον , γιατί τολμά να σπάσει το σε αγαπώ και να το κάνει ..ταξιδεύω τώρα που μ’ αγαπάς.

Και στο ποίημα ΠΕΣ ΤΟ ΞΑΝΑ σε εκείνον που πρόδωσε , προδόθηκε αλλά δεν ξεχάστηκε. Στίχοι όπως «Το μέλλον τελείωσε σ’ ένα χαρτί που το μελάνι έπαψε να γεννά οραματισμένες λέξεις ».

3^ο σπουδαίο ποίημα , τα ΕΥΘΥΓΡΑΜΜΑ ΟΝΕΙΡΑ με την αιτιολόγηση …Διάλεξα τα ευθύγραμμα όνειρα , γιατί αυτά με κάνουν να αγαπώ και να αγαπιέμαι..Γίνεται ήδη εμφανές το ανέμισμα του αγαπώ..να βρω τρόπο να το ερμηνεύσω..με την έννοια αυτή – και εδώ συμφωνούμε με τον Αλέξανδρο στο πώς βλέπουμε ή κρίνουμε τον κόσμο – η Ποίηση είναι Θεολογία , αναζήτηση Θεού με πρωταρχική θέση εδώ την αξία ή την ιδέα της

Αγάπης καταραμένης ή μη. Εν τέλει αγάπης αγνής και λευκής υπέρτερης κάθε θανάτου..

Ποίημα ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΕΥΧΗ και ουσιαστική συνομιλία εδώ με τον Αλέξανδρο και το δικό μου «Ποντίκι Παντοκράτορας ». Λέξη συνδετική το γίνε , απροσμέτρητα επαναλαμβανόμενη τουλάχιστον 12 φορές εξωτερικά χωρίς να μετράω – δεν έχει σημασία άλλωστε – τα εσωτερικά γίνε..εστιάζομαι σε ένα γίνε..Γίνε ένα σ’ αγαπώ που δεν θα το τελειώνει καμιά ζηλιάρα τελεία , προφορική ή γραπτή .

Στα ποιήματα Αδόκητη αμφισημία και Χρησμός αγνώστου… 2 εξαιρετικά διαβάσματα – ερμηνείες περάσματα στο σήμερα αρχαίας λυρικής ποίησης. Να τονίσω εδώ ότι , αν και υπάρχει η κατά το δυνατόν γνώση εξ αντικειμένου και σπουδών δε θα με δείτε εύκολα να λέω για κάποιον π.χ. ότι εδώ θυμίζει ή ερμηνεύει σωστά αυτόν και θα ονοματίζω..θα γίνεται μόνο όπου κρίνω απαραίτητο διότι και εγώ τίθεμαι στο μάτι της κριτικής και της ερμηνείας όπως ο Αλέξανδρος ή ο κάθε Αλέξανδρος.

Στα ποιήματα Ερωτοπαθής Φύλακας και Από μηχανής Θεός δεύτερα σημάδια ότι στα μικρά του ποιήματα είναι μεγάλος …βασικά για μένα – το κρίνω κι εγώ έτσι το μεγάλο ποίημα θέλει μια ιδιαιτερότητα που δεν έχει να κάνει μόνο με την τεχνική ή με τον εσωτερικό ρυθμό , ακόμα κι αν ο στίχος είναι ελεύθερος..μια ιδιαιτερότητα διαύγειας και όχι φλυαρίας..

Στο ποίημα Αλαφρο- ίσκιωτες ασυναρτησίες πέρα από το προφανές – εδώ παίζει κρυφτό ή κυνηγητό ό, τι προτιμάτε με τον Σικελιανό – εντύπωση προκαλεί ο θάνατος τσιγγάνος ή θάνατος ζητιάνος μοτίβο που περιμένω να δουλευτεί μελλοντικά από τον Αλέξανδρο…

Στο ποίημα Ανάλγητη συμφωνία και στη φράση … κι εγώ κλέφτης τυγχάνω … διάλογο με Βαγγέλη Ευαγγελίου ποίημα Κλέφτης…

Και στο ποίημα Γενέθλια οι τάσεις οι μελλοντικές της ελυτικής ή αλήτικης καθαρότητας …Κι εγώ , στην κάμαρα την οκνή και την φιλήδονη να δικάζω τον διχασμό μου για τα σώματα που έχασα και που μ’ έχασαν…

Στο ποίημα Πωλείται ο κόσμος σε τιμή ευκαιρίας και μελέτη εδώ της διαφήμισης , της προπαγάνδας , του υποκατάστατου..

Στο ποίημα Συσσώρευση ακούγεται έντονα ένα σε θέλω και μόνο..γνήσια ερωτικός εδώ.. Στα επόμενα 4 ποιήματα Ενδεικτική συμμετρία , Ατυχής Σύμπτωση , Φρενίτιδα Σίτισης , Εξ αποστάσεως ή τήλε όπως θα έλεγα εγώ.. σα να συνομιλεί με μια μάχη …η μάχη μιας ακόμα δύσης …μιας κοινής δύσης θα πει στα Μάτια του Ωραίου Αδοκίμαστου, την 4^η ποιητική του συλλογή..

 

 

 

 

Η Πατριδογνωσία είναι ποίημα σχολείου ή αλλιώς οικουμενικό …εδώ τίθενται ζητήματα όπως τι είναι και τι δεν είναι οικουμενικό και ποια τα κριτήρια διάκρισης ; Σαφώς και υπάρχουν σταθερές και μπορούμε να διακρίνουμε και η Πατριδογνωσία ανήκει σε αυτά τα ποιήματα..

Δράμα Δραμάτων και παίζει μυστικά εδώ με το περίφημο Άσμα Ασμάτων..

Στα Αλάνθαστο και Άλλος για εμένα ο Αλέξανδρος ξεδιπλώνει το ταλέντο του που έρχεται και που έχει ακόμη να δώσει..Κρατώ τον στίχο από το Αλάνθαστο… Κάτι κοινό έχουμε όλοι εμείς σε τούτο το αειθαλές κλάμα : τον θάνατο !

Το ΑΛΛΟΣ είναι σπουδαίο ποίημα καθώς διαβάζει σωστά Υπαρξιακή Φιλοσοφία και Σαρτρ κατά πρώτο λόγο – Κίρκεγκωρ κατά δεύτερο και τελικά καταλήγει με χροιά και ήχο ελληνικό..Σημαντικό αυτό..Μητρικός Ύμνος ή αλλιώς Ελλάδα..τα λέει όλα ο τίτλος..Στην Πτώση ή Σονέτο για Αϋπνία μια σοφόκλεια εικόνα , εκ της Αντιγόνης συγκεκριμένα που γίνεται ολόκληρη δικό του μοτίβο.. Και εδώ συνομιλώ με τον Αλέξανδρο ως προς την τεχνική αυτή..Το ποίημα Καλά λοιπόν είναι ένα συμπληρωματικό πρόσωπο στο Πωλείται ο κόσμος σε τιμή ευκαιρίας..

Και τι μ’ αυτό ..εδώ είναι λιτός και λακωνικός..Καταληκτικά στην Αμετροέπεια του Συμβιβασμού … ο ποιητής Δαμουλιάνος δεν συμβιβάζεται..φράση κλειδί …Ποτέ μην πιστεύεις λέξεις από άμοιρο μελάνι , δώρο άδωρο στέκει…

Αφήνω ύστατο το αγαπημένο μου ποίημα ολόκληρης της συλλογής – δίνει και τον τίτλο στη συλλογή – επίσης ποίημα σχολείου και οικουμενικό..ΘΕΟΣ ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ…

Αυτή είναι η Ποίηση..ένα ταξίδι με σκαλιά..σίγουρα έχει δρόμο ο καθένας μας μέχρι να φτάσει – θα φτάσει ή θα είναι το καβαφικό ταξίδι η απορία …και πάνω σε ορίζοντες απορίας σας αφήνω να ερευνήσετε τον προσωπικό σας Θεό..

 

 

***************

Μια πρόταση ανάγνωσης του ποιήματος « Για τα μάτια του ωραίου αδοκίμαστου » που έχει δώσει και το όνομα σε ολόκληρη τη συλλογή του Αλέξανδρου Δαμουλιάνου.

1/1/2013

Με σαφέστατη πρόθεση να ξεδιπλώσω εκφάνσεις και φανερώσεις του Ωραίου Αδοκίμαστου , πέρα από τη στείρα φιλολογική ή κριτική ματιά , προσθέτοντας ταυτόχρονα το Ποιητικό Ύψος καθεαυτό ξεκινώ την ερμηνεία από τον τίτλο. Αδοκίμαστο ; Τι είναι αυτό ; Κάτι υποψιάζομαι . Ωραίο και αδοκίμαστο . Μάλιστα , ο έρωτας . Αλλά ας κρατηθώ λίγο στο να ονοματίσω τα πράγματα . Για τα μάτια του… Ά , έχει και μάτια το ωραίο αδοκίμαστο… Μάτια καθαρά , όχι ραφιναρισμένα με κάποια μάρκα γυαλιών με δείκτη προστασίας , άνευρα από ήλιο. Ο Αλέξανδρος για μένα εκπλήσσει ήδη μετά τον τίτλο με το 1^ο ρήμα. Είναι αντιερωτικός… Κρυώνω… Και γυμνός προφανώς για να κρυώνει . Μη κοιτάς τη δύση ( το ξέρω ωραίο θέαμα αλλά δε χόρτασες ; μια άλλη ερμηνεία : η “πολιτισμένη” – “πεφωτισμένη” Δύση – Δύση του θανάτου ωστόσο).

Η στείρα φιλολογική – κριτική ματιά θα έλεγε : « Κοίτα , ο στίχος επαναλαμβάνεται » . Προτιμώ την ποιητική μανία . Ο στίχος είναι ο ίδιος μια ηχώ. Ώσπου έρχεται ο ποιητής (Κοίταζε εμένα , λογάριασέ με να αναμετρηθούμε έρωτα ). Και αρχίζει ένας εν δυνάμει διάλογος με το αδοκίμαστο με μια λέξη : « Πες »… βγάλε φωνή να σε ακούσω , θέλω να σε ακούσω ( Μόνο πες ) … Και έρχεται γρήγορα η φυγή … μια φυγή χωρίς ταχύτητα διαφυγής με μοναδική κεντρομόλο δύναμη την αγάπη… Σε αγαπώ γιατί είσαι η ζωή που ποτέ δεν θα ζήσω… η επιφανειακή ερμηνεία εδώ : η μοναδικότητα του καθένα μας , τα λάθη , οι αδυναμίες , η συγχώρεση , όλα τα αγαπάμε ή πρέπει να τα αγαπάμε στον άλλο ώστε να μην έχουμε φυγή… η δεύτερη ερμηνεία εδώ : Σε αγαπώ με την έννοια σε θαυμάζω που δε ζω τη ζωή που ζεις , σε θαυμάζω που δε ζω ως ωραίο αδοκίμαστο αλλά σε έχω πίνακα σα ζωγραφιά έτσι ψηλά μες τη ζωή μου να έχω έναν οδηγό…

Κάθε μέρα… Ιδού και η φανέρωση του χρόνου , αν τον ψάχνατε … χρόνος άωρος …χρόνος που δε μετράει με το 24ωρο της συνήθους πορείας μόνο … όλα όσα έχω διαλέξει , οι επιλογές μου , η συνείδηση , οι αποφάσεις , τα θέλω μου . Δε μπορεί Εσύ να διαλέγεις κοινά (κοινή δύση , η δύση του σωρού με αυτή την έννοια εδώ) … μη κοιτάς πρόσωπα – εδώ να επιτρέψεις παρέμβαση προσωπεία που ζουν μονάχα για να δύουν)… Και ξανά διάλογος με το άφωνο αδοκίμαστο … στρέψε , ρίξε …θέλω να κάνεις κάτι , γιατί δεν κάνεις κάτι ;

Η μη ανταπόκριση ή η μη κατανόηση ( μέτρα πόσο λίγο περπατάς πάνω στο αίμα μου ) και ξανά η φυγή , 2^η φυγή , 2^ο σταύρωμα … τι θα έλεγες να γίνεις όνειρο , γλυκό μου αδοκίμαστο , χα , σου την έσκασα , γιατί ούτε και τα όνειρα δεν μας θέλουν μαζί …από εδώ και κάτω ο αντιερωτικός αρχικά Αλέξανδρος γίνεται ερωτικός … Μη με αγαπάς … Αν με αγαπάς … οι λέξεις μου μεθούν , παραπατούν , η κόλαση , ο κόσμος , ο καιρός , ο παράδεισος , μου γυρίζουν τα άντερα , μη με αγαπάς….

Είναι νωρίς και αργά … Είναι αρχή και τέλος … Είναι και τέλος και αρχή … Και φτου κι απ’ την αρχή … ώρα ερωτήσεων… Ποιος θα ποτίζει τον ουρανό με δάκρυα ; Άραγε θα έχεις ουρανό ; Άραγε θα έχω δάκρυα ; Οι ύστατες κουβέντες λίγο πριν το ταξίδι της επιστροφής.

Επιστροφή : φυγή προς τα μέσα ό, τι είναι τα μέσα ή το μέσο π.χ. Θεός

Έξοδος : Φυγή προς τα έξω (με γέννησες μάνα για να φεύγω)

Τώρα φανερώνονται όλα τα νοήματα , σε αυτόν ακριβώς το δυισμό Έρωτα – Θανάτου … και εδώ ο Αλέξανδρος δε χρειάζεται να πει κάτι άλλο γιατί έχει περάσει ήδη στην Αθανασία !! Επίσης και αυτό περί αθανασίας ίσως παρερμηνευθεί. Μα πώς το λες ; Αφού κριτήριο είναι ο χρόνος. Το λέω με την ακόλουθη έννοια. Ο ποιητής είναι ένας άγνωστος στρατιώτης. Ζει και πεθαίνει άγνωστος. Η αθανασία δεν έχει να κάνει με το κεφάλαιο αναγνώριση διότι σκεφτόμαστε λάθος τα πράγματα. Έχει να κάνει με το γεγονός ότι είναι ήδη μια νίκη στο θάνατο η γραφή. Η καλή γραφή του αγνώστου στρατιώτη. Ο καλός θάνατος. Ο πρώτος θάνατος του ποιητή. Έχει πολλούς ακόμα.

Μόνο χαιρετισμός λοιπόν . Αντίο . Λιτό δωρικό Αντίο …Τραγική πινελιά για να κοιμηθεί ( αν κοιμηθεί ) με ωραίο καμβά το βράδυ … αχ , αγάπη μου ήρθες πάλι σε λάθος ζωή να με βρεις !!

Αχ , αγάπη είμαι το α και είσαι το β κοίτα πόσο διαφέρουμε … και κοίτα πόσο μοιάζουμε … το κάτω μέρος του β είναι ένα μικρό α αν το σκεφτείς !!

Κυρίες και Κύριοι , Αλέξανδρος Δαμουλιάνος .

 

 

Δίνω και το ποίημα ολόκληρο καθώς το θεωρώ ένα από τα πιο σπουδαία ποιήματα που έχουν γραφεί για τον έρωτα.

 

 

Για τα μάτια του ωραίου αδοκίμαστου.

Κρυώνω.
Όχι μη κοιτάς την δύση,
μη κρυώσει κι άλλο το σκοτάδι μέσα μας
και γδύσουν τ’ άστρα την ελπίδα
για να ζεσταθούν.

Όχι μη κοιτάς την δύση.
Κοίταζε εμένα.
Κοίτα με να μαδάω τα ανοιξιάτικα δάκρυα
των δέντρων.
Να βλέπω δέντρα
και το βλέμμα μου να εννοεί θάλασσα.

Όχι μη κοιτάς την δύση.
Πες μία επιπολαιότητα των φιλιών.
Πες «ένστικτο» τώρα που χάλασε
η πυξίδα των ματιών.
Πες «χέρι» που επιπλέει
ακόμα επάνω στα μαλλιά μου.
Πες «νύχτα» που διαβάζει
ακόμα άυπνη χέρια ελάχιστα.
Πες ότι θέλει η άρνηση σου να πει
και δεν βρίσκει λόγια.
Μόνο πες.
Μην κοιτάς πόσο φεύγω.
Και φεύγω γιατί σ’ αγαπώ.
Και σ’ αγαπώ γιατί είσαι η ζωή
που ποτέ δεν θα ζήσω.

Κάθε μέρα η σκέψη μου
περνάει απ’ τα χείλη σου,
ύστερα ξεκουμπώνει το σώμα σου
κι αφήνει ένα άωρο ξημέρωμα
στην πόρτα σου.

Όχι μη κοιτάς την δύση.
Όλα όσα έχω διαλέξει ως εδώ που είμαι
κρυώνουν όταν εσύ διαλέγεις
να κοιτάς μια κοινή δύση.
Όχι μη κοιτάς,
πρόσωπα που ζουν μονάχα
για να δύουν μη τα κοιτάς.

Στρέψε το σώμα σου
στα βόρεια της θέλησης σου.
Ρίξε άγκυρες τις φλέβες σου
στα χλωμά κοράλλια των κυττάρων μου.
Στίχοι απόκληροι που χρόνια χαράζω
με τα χείλη μου στην πλάτη σου
σε τραβάνε μέσα μου.

Και η ώρα μια τεχνητή φλέβα του χεριού σου
που μετρά τα χιλιόμετρα που κάνει ο ιδρώτας σου στο στήθος μου,
που μετρά πόσο λίγο περπατάς
πάνω στο αίμα μου,
που μετρά πόσο αργά φεύγω.
Και φεύγω γιατί σ’ αγαπώ.
Και σ’ αγαπώ γιατί είσαι η ζωή
που ποτέ δεν θα ζήσω.

Κι όσο λέω πως φεύγω
τόσο μένω.
Κι όσο μένω
τόσο φεύγεις εσύ,

τόσο αφήνω να με καπνίζει
ένα τελευταίο σου τσιγάρο,
τόσο αφήνω να σε φυγαδεύει η σιωπή
κρυφά από τα όνειρα
-γιατί ούτε και τα όνειρα
δεν μας θέλουν μαζί.

Όχι μη κοιτάς την δύση.
Είναι ακόμα νωρίς να μ’ αγαπάς.
Μη μ’ αγαπάς.
Δεν έχει για σένα η κόλαση κρεβάτι.
Μη μ’ αγαπάς.
Δεν είναι έτοιμος ο κόσμος να μ’ αγαπάς.
Μη μ’ αγαπάς.
Δεν είναι έτοιμος ο καιρός να μ’ αγαπάς.
Μη μ’ αγαπάς.
Δεν είναι έτοιμος παράδεισος να μ’ αγαπάς.
Μη μ’ αγαπάς.
Είναι νωρίς και αργά να μ’ αγαπάς.

Μα ποιος θα ποτίζει τον ουρανό σου
με δάκρυα όταν θα ‘χω πεθάνει,
όταν θα ‘χει πεθάνει η αντανάκλαση μου
στον καθρέπτη σου,

όταν θα ‘μαι μόνο μια ανάμνηση
των ανέμων που ‘φεραν τη ζωή μου
στα χέρια σου,

όταν θα ‘μαι μια ανάμνηση
της ίδιας μου της ζωής
στο πάνω πάνω ράφι
της αδιάβαστης θνητότητας μας
που δε θα φτάνει καμιά μνήμη
ούτε η δική σου ούτε της μάνας
καθώς με γέννησε μονάχα για να φεύγω.
Και φεύγω γιατί σ’ αγαπώ.
Και σ’ αγαπώ γιατί είσαι η ζωή
που ποτέ δεν θα ζήσω.

Όχι μη κοιτάς την δύση.

Αντίο. Δεν θα σε ξαναδώ
με την καρδιά που έχω.
Δεν θα σε ξαναδώ
με την καρδιά που θέλω.

Αχ, αγάπη ήρθες πάλι σε λάθος ζωή να με βρεις.

 

 

 

 

 

 

Περί της 5^ης ποιητικής συλλογής του Αλέξανδρου Δαμουλιάνου με τίτλο « Η Οδύσσεια μιας Λησμονιάς ».

 

Διαβάζοντας και ερμηνεύοντας ταυτόχρονα την Οδύσσειά σου , Αλέξανδρέ μου , ήδη από το εισαγωγικό και προλογικό σημείωμα αλλά και με τη 2^η ανάγνωση μου ήρθαν στο νου 3 επισημάνσεις που δεν ελέχθησαν κατά την παρουσίασή σου.

Πρώτη επισήμανση :

Η πραγματικότητα , πέρα από μια διαφορετικότητα εποχών με ό, τι αυτό συνεπάγεται , οφείλει να είναι διαχρονική , πράγμα που σημαίνει : καλούμαστε να θυμηθούμε τι λέει η Ανδρομάχη στον Έκτορα στην Ραψωδία Ζ΄ στην Ιλιάδα :

« Έκτορά μου , εσύ για μένα είσαι πατέρας και μητέρα ,

εσύ αδελφός , εσύ δροσερός του κρεβατιού σύντροφος».

Η κτητική αντωνυμία – μου – μπορεί να ακουστεί τόσο στο κρεβατιού μου , όσο και στο σύντροφός μου.

Εδώ η ερμηνεία θα μπορούσε να είναι :

Ο εαυτός χάνεται. Εξαφανίζεται το εγώ.

Κατά μια έννοια ναι. Όμως , το Αγαπώ τον εαυτό μου εδώ γίνεται η Απόλυτη Αντανάκλαση στο Εσύ, χωρίς να παρεμβαίνει κανένα “ Πάντα “ ή “Πρέπει”.

Δεύτερη επισήμανση :

Από τον διάλογο Αίαντα και Τέκμησσας στον Αίαντα του Σοφοκλή.

“ Tι θα μπορούσε να γίνει

Πατρίδα για μένα αντί για σένα ;

Εσύ είσαι η ζωή και ο θάνατός μου “.

Mιλάει γυναίκα σε άνδρα και μάλιστα ερωτευμένη γυναίκα.

Τρίτη επισήμανση :

Ευριπίδης Τρωάδες

Παρόμοιο σκεπτικό με την αυτονόμησή σου.

« Γιος σπουδαίου πατρός ».

« Γιος πιο σπουδαίος ».

Προσοχή εδώ δε γίνεται καμία απολύτως σύγκριση με τον πατέρα. Αυτό άλλωστε θα ήταν ένα πολύ προφανές. Γιατί όμως λέγεται το πιο σπουδαίος ; Κατά αριστοτελική θεώρηση φτάνεις να τραγουδήσεις , να εξυμνήσεις τον Έρωτα , και όχι μόνο πρέπει να νιώθεις δυνατός αλλά να ξεκινάς ένα ήδη Πριν Αγάπης.

Πριν

Αγέννητε Εαυτέ μου Σε Αγαπώ

Σε Κυοφορώ

Εξέρχεσαι

Σε Αγαπώ

Απόγονος Πρόγονος το Λάθος ή τα Λάθη (όπως το λες )

Επιστρέφεις

Φεύγεις

Σε Αγαπώ

 

Το άνωθεν είναι δικό μου αλλά ενέταξα μια φράση σου την οποία έχω σε ανέκδοτη συλλογή με γενικότερο τίτλο « Ελεγεία για τα παιδιά τ ’ Ουρανού » του 2003 και συγκεκριμένα στο ποίημα Νεκρολογία. Μου έκανε σύμπτωση η ταύτιση και το επισημαίνω.

 

 

Σε όλη αυτή την ευθύγραμμη πορεία πραγματικότητας , γιατί περί αυτού πρόκειται, το Εγώ και το Εσύ ιδωμένα ως Γροθιά ή ως Κοινή Πλάτη… Δε βαστάει το ένα δίχως το άλλο. Και με την έννοια αυτή έχεις ήδη πετύχει το στόχο σου Αλέξανδρε κατ’ εμέ.

Δε θα ασχοληθώ καθόλου με τη ρήση του Μιχάλη Γκανά περί συνθετικών ποιημάτων ( άλλωστε με τη σειρά μου κι εγώ θ’ αποτολμήσω αυτό που έκανες με την Οδύσσειά σου , ήταν ήδη στις προθέσεις – προκλήσεις μου).

Δε θα ασχοληθώ επίσης με το άλλο προφανές , να στήσω απέναντι το Μονόγραμμα.

Περνάω στη δική σου Ανάσα χωρίς Ανάσα.

1. …Μετάνιωσα για όσα ηλιοβασιλέματα είδα χωρίς εσένα…

Δεν απολάμβανα τη μοναξιά. Δεν ήμουν Θεός. Ήμουν ο Αδάμ και έλειπε το πλευρό μου.

1. ο Αι – Νοτιάς

Ένας άγιος γλυκός άνεμος. Να πάρει τις εκφράσεις των ερωτευμένων , αυτές τις αιώνιες , τις απόλυτες , που ακριβώς επειδή είναι απόλυτες είναι και δήθεν με την έννοια ότι συγκρούονται με την πραγματικότητα… με την έννοια ότι δε χωράνε θάνατο μέσα τους. Όμως ο θάνατος υπάρχει. Και όχι μόνο ο φυσικός. Έτσι π.χ. αποδομείται εντελώς το « για πάντα πλάι σου ». Τώρα αν είναι καλό να λέγονται ή να ακούγονται αυτές οι εκφράσεις αυτό είναι άλλο ζήτημα. Για μένα ναι πρέπει να λέγονται εμπεριέχοντας όμως το θάνατο. Αυτό δε θα λειτουργήσει ως Φόβος μήπως και φτάσει ο έρωτας ή η αγάπη σε ένα τέρμα. Το αντίθετο.

Η ιδέα του θανάτου σε λόγια ρομαντικά , τα καθιστά αμέσως πραγματικότητα.

Με άλλα λόγια μας απλοποιεί τα πράγματα ανάμεσα σε ένα υπέροχο ζευγάρι , διότι μετασχηματίζει το « Πάντα » και το κάνει « Τώρα ». Το κάνει «Κάθε Μέρα».

Και παλεύουν και ο άνδρας και η γυναίκα , Εαυτός και Συνεαυτός για το Κάθε Μέρα. Ξυπνώ και αποκοιμιέμαι χαρούμενος δίπλα σου και δε με δαγκώνει κάτι όπως το στρώμα. Και τότε , ναι , από το Κάθε Μέρα πολλαπλασιαστικά μπορεί να προκύψει , το Πάντα , αλλά όχι Πάντα από Πάντα.

Ποτέ δεν ήμασταν Θεοί. Όσο τραγικό κι αν ακούγεται αυτό , είναι το μεγαλείο του ανθρώπου. Από Αγάπη Πτώση κι από Πτώση Αγάπη.

Κι έτσι έμεινα … άνθρωπος – ποιητής (Αλέξανδρος)

« να κάνω έρωτα κάθε βράδυ με τη συνήθειά μου

να πεθαίνω χωρίς λόγο ».

Και φυσικά όταν πεθαίνεις χωρίς λόγο , εύλογο είναι να αναρωτιέσαι γιατί αυτό ; γιατί εκείνο ; γιατί μαζεύονται σα γάτες τα γιατί ;

1. Γιατί το όνειρο του ψεύτη

είναι να τον ερωτευτούν

όλες οι αλήθειες του κόσμου ;

1. Γιατί ο Παράδεισος

να ‘χει τόσο σκληρούς νόμους

για τους Ερωτευμένους ;

1. Γιατί ο θάνατος ξυπνά

μ ‘ένα φτερούγισμα περιστεριού

τις γειτονιές του βυθού ;

 

 

Θέλω… αλλά Νυχτώνει… Νυχτώνει και οι βάρκες νανουρίζουν τους ωκεανούς.

 

Νάσου και η εικόνα της γυμνής πλάτης του Σε Αγαπώ. Παρελθόν και Μέλλον ένα και το αυτό σε μια κοινή πλάτη , την πλάτη μου.

« Είσαι ένα παρελθόν

Που ποτέ μου δεν θα ζήσω

Κι ένα μέλλον

Που έχω ήδη ζήσει ».

Στη σελίδα 22 στίχοι από το – Κανείς αγάπη μου – ως – στη δική του ευτυχία , για μένα εδώ κρύβεται όλος ο Πλάτωνας , ο ερωτικός Πλάτωνας.

Δεν έχω θάνατο , αν δεν έχεις θάνατο

Δεν έχω πένθος , αν δεν έχεις πένθος

Δεν έχω ευτυχία , αν δεν έχεις ευτυχία

Δεν έχω έρωτα , αν δεν έχεις έρωτα

Έτσι είναι η Αγάπη όπως αυτή η εικόνα.

« Με τα μάτια μου

ανοίγω δρόμο μες τα μάτια σου

να περάσει η Μεσόγειος ».

Ακτινογραφία πραγματικότητας η σελίδα 34 και το ρήμα ξεχάσαμε. Ξέχασε ο ένας. Ξέχασε ο άλλος . Και τελικά ξεχάστηκε ο Έρωτας. Θα μπορούσε να είναι και τίτλος ταινίας – να φύγουμε λίγο από την ποίηση – Αζήτητος Έρωτας ή σποτ διαφήμισης Καταζητείται ζωντανός ή νεκρός , αρκεί να μην είναι αζήτητος… ποιος άλλος φυσικά ο Έρωτας..

Συνεχείς ακτινογραφίες με σελίδες 43- 44 και εκείνο το ακαθόριστο Πρέπει . Αν ακούς Πρέπει στον Έρωτα , πολύ απλά δεν ακούς Έρωτα. Δεν υπάρχει Πρέπει στον Έρωτα.

 

 

 

 

 

Επίλογος

“ Aπόψε εγκυμονείς ένα καινούριο μου ψέμα ,

ότι θα είμαι ευτυχισμένος δίχως εσένα .

Όταν θα γεννηθεί , θα πρέπει να το αγαπάω

πιο πολύ από σένα “ .

Κοιτάχτε την ειρωνεία στο θα πρέπει.

Θα πρέπει ; Ναι ;

Μπα , προτιμώ να αγαπήσω Εσένα

Εσένα κι Εμένα

Εσένα μέσα σ’ Εμένα

Εμένα μέσα σ’ Εσένα.