Διψάς του στίχου το πουλί  / Μουσική: Ορφέας Περίδης

Διψάς, του στίχου το πουλί,
της ξενιτιάς τ’ αγέρι
μα ο κόσμος έχει ξενιτιές
κι ο κόσμος δεν τις ξέρει..

Μην πεις: “Δεν καταδέχομαι!”,
μην πεις: “Κι αχ, πώς να κάμω;”
Πιάσε το στίχο σου σκυφτός,
σαν το ψωμί από χάμω.

Δώδεκα τραγούδια σε μουσική του Λίνου Κόκοτου και στίχους του Δημήτρη Χριστοδούλου με ερμηνευτή τον Νίκο Ξυλούρη

Τον πόλεμο τον κάνουνε

Τον πόλεμο τον κάνουνε
μόνα τους τα κανόνια
κανείς δεν τα σταμάτησε
εδώ και χίλια χρόνια

Τα κανόνια πολεμάνε
και οι άνθρωποι πεθαίνουν
τα κανόνια τραγουδάνε
μα οι έμποροι σωπαίνουν

Και αν τα κανόνια γέρασαν
καινούρια πολεμάνε
φωτιά τον κόσμο πέρασαν
και ακόμα τραγουδάνε

Τα κανόνια πολεμάνε
και οι άνθρωποι πεθαίνουν
τα κανόνια τραγουδάνε
μα οι έμποροι σωπαίνουν

Αρτεσιανό μου φρέαρ 

Μες το κανάλι του Σουέζ
εκεί να ρίξεις της καρδιάς σου τους σεφντάδες
Δευτέρες Τρίτες και Παρασκευές
κάθε που πιάνει ντόκο
κάθε που πιάνει ντόκο στους αραμπάδες

φιδίσια σώματα φελλάχες στρουμπουλές
φρούτα εξωτικά και α να να να νάδες
πάρε σήμα εμένανε και δες
πως ξέχασα για πάντα
πως ξέχασα για πάντα τις κυκλαδες

Αρτεσιανό μου φρέαρ
της

Η ρακοσυλλέκτρια

Με μάλλινες παντόφλες και κουρέλια από ταφτά,
την έχω δει κάτι νύχτες δίχως άστρα,
να ψάχνει στα σκουπίδια για τ’ αδέσποτα φυτά
που τα πετάξαν, γιατί έσπασε η γλάστρα.

Και κρατώντας στα χέρια κοτσάνια,
τσακισμένα γεράνια, φυλλαράκια και ρίζες γυμνές,
τριγυρνάει εδώ, στο Χαλάνδρι
και κοιτάζει για νά ’βρει μονοκατοικίες παλιές.
τις αυλόπορτες, μια – μια, χτυπάει και συνέχεια ρωτάει
με φωνή που όλο χάνει στροφές,
μήπως έχετε πίσω απ’ τον τοίχο, στον ωραίο σας κήπο,
μια γωνιά και γι’ αυτές τις ψυχές,
μήπως έχετε πίσω απ’ τον τοίχο, στον ωραίο σας κήπο,
μια γωνιά και γι’ αυτές τις ψυχές.

Γριά ρακοσυλλέκτρια των αδέσποτων φυτών,
μονάχα εσύ, κάποια νύχτα δίχως άστρα,
εσύ θα βρεις κι εμάς, που σ’ ένα κάδο σκουπιδιών,
θα μας πετάξουν όταν σπάσει πια η γλάστρα.

Και κρατώντας στα χέρια κοτσάνια,
τσακισμένα γεράνια, φυλλαράκια και ρίζες γυμνές,
θα δεις οπτασία φευγάτη, το ουράνιο παλάτι
με τις στέγες τις μπλε και χρυσές,
την αυλόπορτα εσύ θα τολμήσεις, δειλά, να χτυπήσεις
και θα πεις, όπως πάντοτε λες,
μήπως έχετε πίσω απ’ τον τοίχο, στον ωραίο σας κήπο,
μια γωνιά και γι’ αυτές τις ψυχές,
μήπως έχετε πίσω απ’ τον τοίχο, στον ωραίο σας κήπο,
μια γωνιά και γι’ αυτές τις ψυχές.

*
Σαμποτάζ

Το τρένο με τις κούκλες των ενοχών
και των αραχνιασμένων παραμυθιών
το λένε Happy End Express για καμουφλάζ
ΣΑΜΠΟΤΑΖ! Θα του κάνουμε ΣΑΜΠΟΤΑΖ!

Οι κούκλες καθισμενες ζευγαρωτά
κρατώντας χαλασμένα ζαχαρωτά
μέσα σε ροζ και χρυσαφένια αμπαλάζ
ΣΑΜΠΟΤΑΖ! Θα τους κάνουμε ΣΑΜΠΟΤΑΖ!

Κι αν αντί για το τρένο εκτροχιαστούμε εμείς
ας πούμε πως ακόμα για μας είναι νωρίς
Ίσως να `ρθουν άλλα παιδιά
με μάτια λέιζερ και μαλλιά τιρκουάζ
και να κάνουνε ΣΑΜΠΟΤΑΖ!

Ζευγάρια κουρδισμένα, μηχανικά
συμβόλαια κρατώντας ερωτικά
χαμογελάνε πίσω απ’ τ’ άσπρα βουαλάζ*
ΣΑΜΠΟΤΑΖ! Θα τους κάνουμε ΣΑΜΠΟΤΑΖ!

Το τρένο με τις κούκλες των ενοχών
και των αραχνιασμένων παραμυθιών
μέσα μας εχει χαραχτεί σαν τατουάζ
ΣΑΜΠΟΤΑΖ! Θα του κάνουμε ΣΑΜΠΟΤΑΖ!

*
Το ηλιακό λεωφορείο 

Ένα λεωφορείο που το λένε ηλιοτρόπιο
με πεταλούδες άσπρες και ροζ,
κάνει κάθε μέρα κι ένα δρομολόγιο
πάνω σε μια γραμμή από φως.

Τρέχα ηλιακό μου λεωφορείο,
πέρνα σαν αστραπή πορτοκαλιά
κι απ’ την εξάτμισή σου πέτα γύρω γύρω
ηλιό ηλιόσπορους να τρώνε τα πουλιά.

Μ’ ένα λεωφορείο που το λένε ηλιοτρόπιο
γεμάτο γέλιο και μουσικές, πάμε κάθε μέρα
κι ένα δρομολόγιο στις φωτεινές μας Λιλι γειτονιές.

Τρέχα ηλιακό μου λεωφορείο,
πέρνα σαν αστραπή πορτοκαλιά
κι απ’ την εξάτμισή σου πέτα γύρω γύρω
ηλιό ηλιόσπορους να τρώνε τα πουλιά.

*
Τα ήσυχα βράδια

Ακόμα κι αν φύγεις
για το γύρο του κόσμου
θα’ σαι πάντα δικός μου
θα είμαστε πάντα μαζί

Και δε θα μου λείπεις
γιατί θα `ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ’ ακολουθεί

Τα ήσυχα βράδια
η Αθήνα θ’ ανάβει
σαν μεγάλο καράβι
που θα `σαι μέσα κι εσύ

Και δε θα σου λείπω
γιατί θα `ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ’ ακολουθεί

Τα ήσυχα βράδια
θα περνάει φωτισμένο
της ζωής μου το τρένο
που θα `σαι μέσα κι εσύ

Και δε θα σου λείπω
γιατί θα `ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ’ ακολουθεί

*
Φτιάξε καρδιά μου το δικό σου παραμύθι

Φτιάχνουν απόψε με κουρέλια και σανίδια
έναν συνοικισμό αυτόνομο
Αυτοί που ψάχνουν για διαμάντια στα σκουπίδια
και στον υπόνομο

Κι εσυ που ψάχνεις το κουκί και το ρεβίθι
στο τέλμα αυτό που βυθιζόμαστε
Φτιάξε μαζί τους το δικό σου παραμύθι
γιατί χανόμαστε

Μες το δικό σου παραμύθι ξαναβρές το
το ξεχασμένο μονοπάτι σου
Και ξαναχάσ’ το, ξαναβρές τo, ξαναπές το
το τραγουδάκι σου

Ξελεύθερώνω την ωραία πεταλούδα
από τη σφραγισμένη γυάλα της
Να σου δανείσει τα φτερά της τα βελούδα
και τα μεγάλα της

Κι αντί να ψάχνεις τριαντάφυλλα στα στήθη
αυτών που χάμω τα πετάξανε
Φτιάξε καρδιά μου
το δικό σου παραμύθι
αλλιώς τη βάψαμε

Φτιάχνω απόψε με κουρέλια και σανίδια
έναν συνοικισμό αυτόνομο
Μ’ αυτούς που ψάχνουν για διαμάντια στα σκουπίδια
και στον υπόνομο

Κι αντί να ψάχνω το κουκί και το ρεβύθι
στο τέλμα αυτό που βυθιζόμαστε
Φτιάχνω μαζί σας το δικό μας παραμύθι
γιατί χανόμαστε

Μες το δικό μας παραμύθι ξαναβρές το
το ξεχασμένο μονοπάτι σου
Και ξαναχάσ’ το, ξαναβρές το, ξαναπές το
το τραγουδάκι σου

*

Τα μαγικά μπλου τζην

Τέρμα τ’ οχτάωρο
τέρμα η κάρτα
δε θα πεθάνουμε για τα προς το ζην
κι αν είναι δύσκολος και φέτος ο χειμώνας
τότε θα βάλουμε κι οι δυο μας
τα μαγικά μας τα μπλου τζην

και θα γίνουμε αόρατοι
αχ θα γίνουμε αόρατοι
κι ελεύθεροι χωρίς αναστολή
και χωρίς διαβατήριο
και χωρίς εισητήριο
θα μπούμε σ’ένα μπόινγκ για το μπαλί

και στον ήλιο μαυρίζοντας
θα φιλιόμαστε πίνοντας
εξωτικούς χυμούς με τζιν
και θα ζήσουμε μάτια μου
με τραγούδια κι αρώματα
σ’ένα κόσμο ολοκαίνουριο
μ’ αλλαγμένα ονόματα
και μια νύχτα θα δούμε
χρυσωμένα στα γόνατα
τα μαγικά μας τα μπλου τζην

κλείσε τα μάτια σου
κι όλα θ’αλλάξουν
το πλοίο της άλγεβρας έχει γίνει συν
τα δύο μας ζωδια απόψε είναι αναμμένα
και στην καρέκλα πεταμένα
τα μαγικά μας τα μπλου τζην

*
Batida de coco

Όταν χώρισε η Φρίντα το Γιάννη
στα μπαράκια που έπιανε ντόκο
όποιος κι αν τη ρωτούσε τι κάνει
απαντούσε:batida de coco

Batida, batida, batida
batida de coco
εγώ την καρδιά μου δεν τη δανείζω με τόκο
κι όταν πίσω την παίρνω στο κακό της το χάλι
λέω πάντα χαλάλι και batida de coco

Τα σπασίματα δεν τα φοβάμαι
έχω μάθει να τα κλείνω με στόκο
και τα λόγια της Φρίντας θυμάμαι
όταν πίνω batida de coco

Batida, batida, batida
batida de coco
εγώ την καρδιά μου δεν τη δανείζω με τόκο
κι όταν πίσω την παίρνω στο κακό της το χάλι
λέω πάντα χαλάλι και batida de coco

Κι αν με άφησες φέτο batida
και μου τα `κανες σάλτσα de coco
όπως έλεγε πέρσι κι η Φρίντα
τί να γίνει, batida de coco

Batida, batida, batida de coco
εγώ την καρδιά μου δεν τη δανείζω με τόκο
κι όταν πίσω την παίρνω στο κακό της το χάλι
λέω πάντα χαλάλι και batida de coco…

*

Πτήση 201

Πτήση 201 απο Βουδαπέστη
διακόσια μπλε φωτάκια κι ένα πορτοκαλί
και τα διακόσια ένα με φέρνουνε σε σένα
που με περιμένεις πίσω απ’ το γυαλί

Εσύ δεν είσαι σαν τους άλλους
είσαι απο εκείνα τα παιδιά
που μέσα στο μυαλό τους έχουν
ένα σπασμένο πύργο ελέγχου
κι ένα ραντάρ μες στην καρδιά

Πτήση 201 απο Βουδαπέστη
διακόσιες πεταλούδες κι ένα χρυσό πουλί
και τα διακόσια ένα με φέρνουνε σε σένα
που με περιμένεις πίσω απ’ το γυαλί

Πετάς κι εγώ μονάχα ξέρω
τι σ’ έχει κάνει να κρατάς
την πιο τρελή γραμμή πορείας
χωρίς μια ζωνη ασφαλείας
χωρίς να σκέφτεσαι που πας

Πτήση 201 απο Βουδαπέστη
διακόσιες μπαλαλάικες κι ένα μικρό βιολί
και τα διακόσια ενα με φέρνουνε σε σένα
που με περιμένεις πίσω απ’ το γυαλί

*
Αντίο Λιλιπούπολη

Πότε θα ξαναδώ το Πορτο Λίλι
και την αρχαία πόλη Παπουα Λίλη
πότε στη Λίλιτσα θα ξαναπερπατήσω,
πότε, αχ, πότε θα ξαναγυρίσω;

Αντίο Λιλιπούπολη, αντίο, αντίο,
παίρνω το πατίνι μου, το άλογο, το πλοίο,
παίρνω το τρένο της γραμμής, παίρνω τ’ αεροπλάνο
και φεύγω Λιλιπούπολη, τις ομορφιές σου χάνω.

Ποτέ δε θα ξεχάσω κάποια δύση
στο χρυσοκόκκινο φεγγαρονήσι,
αχ, Λιλιπούπολη τον κόσμο κι αν γυρίσω,
άλλο νησί δε θα ξαναγαπήσω.

Αντίο Λιλιπούπολη, αντίο, αντίο,
παίρνω το πατίνι μου, το άλογο, το πλοίο,
παίρνω το τρένο της γραμμής, παίρνω τ’ αεροπλάνο
και φεύγω Λιλιπούπολη, φεύγω μακριά, σε χάνω.

Αντίο, αντίο, … αντίο!

 Οκτώ τραγούδια σε ποίηση Μενέλαου Λουντέμη (2), Διονύση Καρατζά (3) και στίχους Μαρίας Κοσσυφίδου,  Μάρθας Βασκαντήρα και Γιάννη Σιδέρη που ερμηνεύουν ο Θανάσης Χουλιαράς,  η Μαρία Ρούτση και η Δάφνη Ζουρνατζή. Συμμετέχουν ο Λάκης Χαλκιάς και ο Δημήτρης Υφαντής, ερμηνεύοντας το κομμάτι «Γεννήθηκα να τραγουδώ», σε ποίηση Διονύση Καρατζά,  που είναι αφιερωμένο στην διαδρομή του Λάκη Χαλκιά.

«Οι κερασιές θα ανθίσουνε και φέτος», Ποίηση: Μενέλαος Λουντέμης

Οι κερασιές θα ανθίσουνε
και φέτος στην αυλή
και θα γεμίσουνε με άνθη το παρτέρι
μικρή που είναι η άνοιξη
σαν είσαι δίχως ταίρι
πικρή που είναι η ζωή.

Άνοιξε το παράθυρο
στην πρωινή γιορτή
για να μπουν οι μοσχοβολιές απ’ το περβόλι
το κάθε του τριαντάφυλλο
και μια πληγή από βόλι
για σένα ποιητή.

Νύσταξα να σε καρτερώ
ερώτα και να λιώνω
πα στο βιβλίο της ζωής
σκυμμένος μια ζωή
μα αν ήτανε να ’ρχόσουνα έστω για ένα πρωί
θα ζούσα εκείνο μόνο.

Η ρομβία 

Η ρομβία αφιχθέντος και σταθέντος στη γωνιά
μελωδίας μας παράγει ευφρανθείς η γειτονιά
βγαίνει πρώτον ο μπακάλης και μετά ο γαλατάς
πλην οργής εξερχομένη και πολύ το μελετάς

Χαίρε λυπηρά ρομβία,
δυστυχής είμε φέβγων
και αναχωρών εν βία
η νεάνις μην ιδών.

Την επαύριον ημέραν στην γωνίαν μου σταθείς
καταπλεύσας η ρομβία ήτο πάλιν αφιχθείς
αηδόνες είναι ψάλλων, παραδείσια πουλιά
πτερουγίζουν καρδερίνε στα ξανθά της τα μαλιά

Χαίρε εύθυμος ρομβία
η νεάνις κατελθών
δήθεν πήγε διά κομβία
και εθεάθη εξελθών