Μουσική: Μάρθα Μεναχέμ / Ποίηση, στίχοι: Κ.Π. Καβάφης, Ρ.Μ. Ρίλκε, Ν. Λαπαθιώτης, Μ. Παπανικολάου, Δ. Λέντζος, Μ.Ε. Καρβελάς

Τα τραγούδια ερμηνεύουν οι: Μάριος Φραγκούλης, Γιώργος Περρής, Αγγελική Τουμπανάκη, Βασίλης Κούρτης, Θοδωρής Νικολάου, Δημήτρης Κόψης, Βίκυ Παπαηλιού, Μιχάλης Κωτσόγιαννης, Μάρθα Μεναχέμ

Το τοπίο (Μήτσος Παπανικολάου)

Στο θλιμμένο κάμπο βρέχει
βρέχει στις ελιές τις γκρίζες –
το νερό σαν ρίγος τρέχει
από τα κλαδιά στις ρίζες.
Γκρίζα η ώρα, γκρίζα η χώρα
σκοτεινά κάτω κι απάνω
ξεχωρίζουν μες στη μπόρα
τα τσαντίρια των τσιγγάνων.
Ένα σκιάχτρο απελπισμένο,
στη νεροποντή, στο κρύο
άδικα γνέφει στο τρένο
κι εμψυχώνει το τοπίο.
Ανυπόφορη είναι η θλίψη
των αγρών αυτό το μήνα!
Η βροχή μας έχει κρύψει
απ’ το φόντο την Αθήνα…

Από τα πιο δημοφιλή ποιήματα του Καρυωτάκη, η “Μικρή συμφωνία εις Α Μείζον” ανήκει στο πλήθος των σατιρικών ποιημάτων που οι ποιητές απευθύνουν στους ομοτέχνους τους με ανυπόκριτη χολή. Λέγεται, βέβαια, ότι ο Καρυωτάκης μετανόησε τη συγκεκριμένη επίθεση στον Μιλτιάδη Μαλακάση και του απηύθυνε επιστολή απολογούμενος. Σε κάθε περίπτωση, το ποίημα στοχεύει ευθύβολα εδώ στον λυρισμό του Μαλακάση, παρωδώντας τον και ταυτίζοντάς τον με την αστική υποκρισία. Ενδιαφέρουσα η μελοποίηση από τους “Χωρίς ρεφρέν” και η εκφορά του επίμαχου στίχου από τον αοιδό.

ΔΜ

Εγώ λυγμών καρπός

Πίσω απ’ του νου μου το λευκό και την ηχώ του χρόνου
δίδυμη νύχτα το κακό, που πυρπολεί το φως μου
θειάφι μυρίζει το νερό, σκουριά κυλάει στο αίμα
το μόνο που `χω καθαρό είν’ το δικό σου βλέμμα.

Εγώ λυγμών καρπός, εγώ ματαίων κόπος
εγώ ο άκτιστος ναός, εγώ κρανίου τόπος
κι εσύ της γης πνοή το πρωινό του Απρίλη
με των ονείρων το φιλί μου γλύκανες τα χείλη.

Όλου του κόσμου τα δεινά νιώθω δικά μου χρέη,
σαν ασκητής που τυραννά το σώμα που δε φταίει
μ’ ακολουθούν βαριές σκιές και μια σιωπή που καίει
μόνο από τα χείλη σου ότι λες σαν αεράκι πνέει.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ
(Βρισκόμαστε στην Πνύκα. Είναι άδεια. Εμφανίζεται ο Δικαιόπολης με μπαστούνι. Κρατά ταγάρι. Τραγουδά.)
Ω, τάλαινα καρδία

(ΤΡΑΓΟΥΔΙ)
Θα ΄ρθουν αργοπορημένοι
στην Πνύκα οι διεφθαρμένοι.
Μόνος εγώ και περιμένω
σαν κάρβουνο αναμμένο.
Πότε θα ΄ρθουν και ν΄αρχίσουν,
για ειρήνη να μιλήσουν;

Ω, τάλαινα καρδία,ο πόλεμος είν΄ η αιτία.
Δήμος κι Εκκλησίαστην Πνύκα παίρνουν απουσία.
Τι κοροϊδία!

Ώρα να τους ξεφτιλίσω,
μ ένα γιούχα θα αρχίσω.
Μόνος εγώ κι αναστενάζω,
με την τύχη μου τα βάζω.
Πιο καλά ’ταν στο χωριό μου,
στην κυρά μου και στο βιος μου.

Ω, τάλαινα καρδία,ο πόλεμος είν΄η αιτία.
Δήμος κι Εκκλησία, αυτοί είναι σκέτη τραγωδία.
Τι κωμωδία!

1. Θανάσης Παπακωνσταντίνου, «Απροστάτευτος», εκδ. Αχός, 2021

Η σχέση του Θανάση Παπακωνσταντίνου με την ποίηση είναι βιωμένος χρόνος ανάγνωσης και αναγεννησιακή τέχνη. Δεν μελοποιεί ποιήματα, αλλά τα ενσαρκώνει μουσικά, τα αναπλάθει με τον μουσικό του τρόπο έτσι ώστε στην ουσία παράγει ένα νέο ενδιάμεσο έργο το οποίο αποκτά τη δική του τεχνοτροπία. Σε αυτόν τον δίσκο μελοποιεί αναπροσαρμόζοντας λατινοαμερικάνους  ποιητές του μαγικού ρεαλισμού, ο στιχουργικός χώρος στον οποίο κινείται και ο ίδιος ως στιχουργός. Το αποτέλεσμα ειναι ένα soundtrack ποίησης, υπερρεαλιστικών λέξεων και ήχων με τη βοήθεια της ενορχήστρωσης της Βάσως Δημητρίου, με τη φωνή του Σωκράτη Μάλαμα. Ένας δίσκος μακριά από την αισθητική τού «μελοποιώ ποιήματα για να προσδώσω αξία στο βιογραφικό μου» ή «να συνταιριάξω τις τέχνες στη συνθήκη του τραγουδίσματος της ποίησης από τον λαό». Είναι μια μουσική εργασία με τη σημασία μιας κινηματογραφικής εικόνας στην οποία οι ακροατές γίνονται θεατές της μείγματος του πραγματικού με το φανταστικό με σκοπό την ανάδυση φιλοσοφικών ιδεών πλασμένων από το υλικό της ζωής και μόνο.