Όταν το 1972 οι Deep Purple κυκλοφόρησαν το άλμπουμ «Machine Head» αμφιβάλλω αν είχαν συνείδηση ότι το κιθαριστικό riff του τραγουδιού Smoke on the Water θα γινόταν το γύμνασμα κάθε σχεδόν παιδιού και εφήβου στον πλανήτη που πιάνει στα χέρια του ηλεκτρική κιθάρα. Μολονότι, όμως, άπειροι έχουν ακούσει το riff, απείρως λιγότεροι γνωρίζουν το όνομα αυτού που το έγραψε, κι ακόμη λιγότεροι των απείρως λιγότερων γνωρίζουν ότι την ίδια χρονιά οι Dust κυκλοφόρησαν το δεύτερο και τελευταίο album τους με τίτλο «Hard attack».

To δωμάτιο της φήμης και της υστεροφημίας φωτίζεται παράξενα. Πολλοί γνωρίζουν τον Χριστιανόπουλο˙ λιγότεροι τον Λάσκαρη˙ περίπου ουδείς τον Σκούτα. Πολλοί ζεστάθηκαν από το Μονόγραμμα του Νομπελίστα˙ ελάχιστοι από την Παραφορά του Ερωταφίου του Ι. Ν. Κυριαζή. Σχεδόν όλοι κάπου, κάπως, κάποτε άκουσαν το Smoke on the Water˙ σχεδόν κανείς δε γνωρίζει τη δισκάρα των Dust.

Aυτό, όμως, δεν εμποδίζει κανέναν να πατήσει τον σύνδεσμο που ακολουθεί και να αφεθεί στην υπέροχη μουσική του. Ίσως έτσι πειστεί ότι το δωμάτιο της φήμης και της υστεροφημίας φωτίζεται παράξενα και ότι το 1972 –όπως όλα τα χρόνια μετά την ανθρωπογένεση–εξορύχθηκαν διαμάντια που δεν αγοράστηκαν ποτέ.

Στη μνήμη του Βασίλη Μοσχονά.

Την 27η Φεβρουαρίου εμείς που πιστεύουμε στην ποίηση μνημονεύουμε με ένα σπαραχτικό βαλς την κοίμηση του οσίου Κωστή Παλαμά.

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ

Μου σφίγγει ο καημός σα θηλειά το λαιμό

και μες στην καρδιά με δαγκώνει σα φίδι.

παράξενο θέλω ν’ αρχίσω ταξίδι,

χωρίς, μα χωρίς τελειωμό.

Το δρόμο μου αργά να τραβώ, να τραβώ,

αλλά πουθενά και ποτέ να μη στέκω,

ψυχή να μη βρίσκω, ή πάντα να μπλέκω

με κόσμο τυφλό και βουβό.

Να νιώθω τριγύρω πλατιά ερημιά,

κλεισμένα τα σπίτια, τα τζάκια σβησμένα,

ψηλά να μη φέγγει αστέρι κανένα,

και κάτου γυναίκα καμιά.

Ε, ίσως σε τέτοιο ταξίδι αν βρεθώ,

ατέλειωτο, έρμο, σ’ αγνώριστη χώρα,

δε θα’χω λαχτάρα περίσσια  σαν τώρα,

αγάπη, από σε να χαθώ

ΒΙΟΣ

Ο όσιος Παλαμάς αποδείχθηκε στην πορεία στομφώδης, βερμπαλιστής, κούφιος και ακατάσχετα πολυλογάς.

Όσο ζούσε ηγεμόνευε καθισμένος στο θρόνο του στην οδό Ασκληπιού κι έριχνε την βαριά σκιά του στον Παρνασσό.

Τα φρύδια του ήταν πελώρια.

Η κηδεία του το 1943 μετατράπηκε σε διαδήλωση κατά των αρχών Κατοχής.

Σήμερα, ακόμα και στις καλύτερες στιγμές του ακούγεται ανιαρός .

Διαβάστε περισσότερα

Η νέα δισκογραφική εργασία του συγκροτήματος Υπόγεια Ρεύματα περιλαμβάνει δώδεκα μελοποιημένα ποιήματα. Ηχοληψία – μίξη: Πέτρος Πετρόπουλος (Studio Polyphoniki) Παραγωγή: Πέτρος Πετρόπουλος & Υπόγεια Ρεύματα Mastering : Γιάννης Χριστοδουλάτος (Sweetspot productions) Design & Artwork: Πέτρος Βούλγαρης

1. Gala – Κώστας Καρυωτάκης
2. Τρείς θάνατοι – Κώστας Βάρναλης
3. “Εθνική Παιδεία” – Κώστας Βάρναλης
4. Τα τίναξεν ο γάϊδαρος του Κόλια – Κώστας Βάρναλης
5. Τύψες – Κώστας Βάρναλης
6. Η “Συμφωνία” – Κώστας Βάρναλης
7. Παρωδία – Κώστας Βάρναλης
8. Ξεπεσμός – Κώστας Βάρναλης
9. Στον ποιητή που έγινε κριτικός μου – Κωστής Παλαμάς
10. Μέσα μου ανοίχτηκε βαθύ πηγάδι – Κωστής Παλαμάς
11. Κελάηδημα του δειλινού – Κωστής Παλαμάς
12. Εμείς οι εργάτες – Κωστής Παλαμάς

Κωστής Παλαμάς, Στον ποιητή που έγινε κριτικός μου

Ό,τι κι αν κάμεις,
όπου να δράμεις,
απ’ όποιο γένος,
δικός μου ή ξένος,
του κάκου! Εμπρός σου
πάντα θα μ’ έχεις,
πίσω μου τρέχεις·
το τρέξιμό σου
να μην το βιάζεις
και λαχανιάζεις.
Να με θυμάσαι,
τέτοιος ο νόμος:
Ο πεζοδρόμος
μιας έγνοιας θα ’σαι,
κι εγώ μιας χάρης
ο καβαλάρης.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

«Και το αγιολόγιο του ποιητή δεν τελειώνει, ούτε κλείνει ποτέ. Μαρτύρων και ηρώων αίμα ποτίζει τις σελίδες των βιβλίων του και κατακυριεύει τη σκέψη του, κάνοντας κατοχή στην καρδιά του και εισάγοντάς μας ως μύστες σε μια μυστηριακή ατμόσφαιρα που καθαγιάζει λησμονημένες μορφές και πρόσωπα της αγάπης. Ο τραγικός Άμλετ και ο μετανοών πατέρας του, ο αλαζόνας Μάκβεθ και οι αλλόφρονες μάγισσές του, το παλικάρι που έχει καημό και ο ξένος που περνά, η δολοφονημένη ηθοποιός Ελένη Παπαδάκη, η αντισυμβατική στιχουργός Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, το σκοτεινό τρυγόνι της Σκιάθου, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο αναλφάβητος, αλλά πάντα ονειροπόλος Στρατηγός Ιωάννης Μακρυγιάννης, ο ειρηνοποιός Γρηγόρης Λαμπράκης, ο παρολίγο τυραννοκτόνος Αλέξανδρος Παναγούλης, ο εκτελεσθείς Νίκος Πλουμπίδης, η αιματοβαμμένη Ρόζα Λούξεμπουργκ, ο φίλος Γιώργος Χειμωνάς, ο σκοτεινός Φραντς Κάφκα, ο αυτόχειρας Κώστας Καρυωτάκης και ο συνονόματός του, επίσης αυτόχειρας, Μίχος, ο αυτοπυρποληθείς Βασίλης Καραλευθέρης, ο άτυχος ναυτικός Σταμάτης Κομνηνός, ο Αλεξανδρινός Κωνσταντίνος Καβάφης, η φλεγόμενη στη σκηνή Σοφία Βέμπο, ο μπαρουτοκαπνισμένος Αθανάσιος Διάκος, ο ευαίσθητος Βαγγέλης Γιακουμάκης, ο ανώνυμος αγωνιστής της τρομερής ταράτσας της Οδού Μπουμπουλίνας, τόσοι και τόσοι άλλοι, επώνυμοι και ανώνυμοι, πραγματικοί και μη πραγματικοί, υλικοί και άυλοι, παρελαύνουν σε μια μνημόνευση που τέλος δεν γνωρίζει. Και ακόμη θα συναντούσε και άλλες μορφές στο αγιολόγιο της καρδιάς του, όπως τον Ζακ της Αθήνας, τον Άλκη της Θεσσαλονίκης, τον Μιχάλη της Νέας Φιλαδέλφειας, τον Αντώνη του Πειραιά που δεν ταξίδεψε ποτέ για Κρήτη, τη Μυρτώ της Πάρου, την Ελένη της Ρόδου, τη Δήμητρα της Λέσβου, το πνιγμένο μωρό της Μεσογείου, το παιδί που θα τα πει όλα στον Θεό και το άλλο παιδί της Ουκρανίας που στέκει δακρυσμένο μπροστά στο φρεσκοσκαμμένο μνήμα της μητέρας του».

Το βιβλίο καταγράφει την 60χρονη μουσική πορεία και τα 76 χρόνια ζωής του Θέμη Ανδρεάδη, περιλαμβάνοντας άγνωστες πτυχές από τη διαδρομή του.

«Θεωρώ ότι η ζωή του Θέμη Ανδρεάδη είναι σχεδόν κινηματογραφική, αφού ξεκινά με τη λήξη του εμφυλίου, διασχίζει τη δεκαετία του ’50 της “ανοικοδόμησης” της χώρας, περνάει από τη μουσική δεκαετία του ’60 και τις μπουάτ, τη δικτατορία και τον Μαρκόπουλο, τη μετάλλαξη του ελληνικού τραγουδιού τη δεκαετία του ’70 με την παραλία και τις μεγάλες πίστες, τα λαμέ πουκάμισα και τα ψηλά μεροκάματα, τη δεκαετία του ΠΑΣΟΚ, και φτάνει ως τις μέρες μας με τα μνημόνια, τον covid, την τεχνητή νοημοσύνη. Λίγοι τραγουδιστές ή δημιουργοί έχουν οδηγήσει ή οδηγηθεί αλώβητοι (;) σε μια τόσο εκτενή και ζουμερή διαδρομή σε εύρος, λίγοι έχουν αφηγηθεί τη μικρή τους ιστορία. Γι’ αυτό, το βιβλίο αυτό βασίζεται αρκετά στις αυθεντικές αφηγήσεις του βιογραφούμενου».

Από το εισαγωγικό σημείωμα του Σταύρου Γ. Καρτσωνάκη

Τραγούδι για τα καφενεία
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Ερμηνεία: Θέμης Ανδρεάδης – Σοφία Μιχαηλίδου
Δίσκος: Σαν Ξαφνικό Ταξίδι (1982)

Στα τζάμια τα θολά κεντάει τ’ αγιάζι
καράβια και πουλιά του ποταμού
χρυσές κλωστές τον ύπνο μου σκεπάζει
με το βραχνό τραγούδι που στενάζει
για θάνατο κι αρρώστιες του συρμού.

Το φως ραγίζει μες στο παραθύρι
μα συ σαν σπίτι καίγεσαι παλιό
σε λένε Κώστα, Ιάκωβο κι Αργύρη
και πάνω σου τα χρόνια έχουν γείρει
δελφίνι κεντημένο σε πηλό.