Ερμηνευτές: Μαρίνα Βερνζανλή, Δώρος Δημοσθένους, Γιάννης Διονυσίου, Παντελής Θαλασσινός, Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, Γιάννης Κότσιρας, Πέτρος Κουλουμής, Νεοκλής Νεοφυτίδης, Γιώργος Νταλάρας, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Μίλτος Πασχαλίδης, Σταύρος Σιόλας, Μιχάλης Ττερλικκάς, B.D. Foxmoor (Μιχάλης Μυτακίδης), Φωνητικό σύνολο “Διάσταση”.

Τραγούδια έγραψαν:
Μανόλης Ανδρουλιδάκης, Παντελής Θαλασσινός, Γιώργος Καζαντζής, Ανδρέας Κατσιγιάννης, Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, Νεοκλής Νεοφυτίδης, Γιώργος Νταλάρας, Μίλτος Πασχαλίδης, Σταύρος Σιόλας, Φύτος Στράτης, B.D. Foxmoor (Μιχάλης Μυτακίδης). Σ’ αυτό το μουσικό έργο “φιλοξενούνται” δύο γνωστά παλιά τραγούδια για την Κερύνεια, τα οποία ταιριάζουν θεματικά. Το “Τίποτα δεν χάθηκε ακόμα” του Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα, και το “Κερύνεια μου” των Παντελή Θαλασσινού/Πόλυ Κυριάκου. Επίσης συμμετέχει στιχουργικά σε ένα τραγούδι ο Δημήτρης Μυτακίδης των Active Member.

Παραγωγή/Καλλιτεχνική επιμέλεια: Γιώργος Νταλάρας
Εταιρεία παραγωγής: Μονόγραμμα Παραγωγές/Πόλυς Κυριάκου
Χαρακτικό εξωφύλλου/εικαστικά: Χαμπής

ΚΥΠΡΟΣ ΝΥΝ ΚΑΙ ΑΕΙ

Κομμένο στη μέση ξυπνά το νησί για χρόνια.
Μου είπαν πως θα ΄χω πατρίδα μισή αιώνια.
Μα βλέπω τη θάλασσα κι είναι βουνό το κύμα.
Θαρρώ θ’ αγριέψει, θα βρει ουρανό το κρίμα.

Κύπρος Νυν και Αεί στους αιώνες των αιώνων.
Κύπρος Νυν και Αεί οι αγχόνες χίλιων χρόνων
δεν ξεχνούν την πληγή.

Απ’ τον Πενταδάχτυλο κλέβει το φως η νύχτα.
Σαν να ΄ναι η σιωπή του η πιο δυνατή σφυρίχτρα.

Η ΚΡΑΥΓΗ 

Στίχοι & μουσική: Αντρέας Αντρέου
(Εμβόλιμον: Γεβγκένι Γεφτουσένκο “ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ”σε απόδοση Έλλης Παιονίδου)
Ερμηνεία: Σοφία Μιχαηλίδη
Κιθάρες & Μπουζούκι: Δημήτρης Μονεμβασίτης
Ενορχήστρωση: Αντρέας Αντρέου – Γιώργος Γούργουρας
Πιάνο, προγραμματισμός, ηχοληψία, μίξη & mastering: Γιώργος Γούργουρας
Final Sound Studio, Καλλιθέα

. Ι
ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Ποίηση: Γεβγκένι Γεφτουσένκο
(Απόδοση: Έλλη Παιονίδου)

Ομορφιά στα δύο κομματιασμένη
σπαρταρούσες
ξεψυχούσες
Αφροδίτη βιασμένη
κάτω απ’ τα βαριά κορμιά των τούρκικων των τανκς.

Μα δε χάνεται ποτέ η ομορφιά
– ακόμα κι η ομορφιά η βιασμένη
είναι αγνή μπροστά στον εαυτό της
είναι αγνή και στο Θεό μπροστά.

Μιλήστε καμένα εσείς χωριά, μιλήστε!
Μιλήστε εικόνες ποδοπατημένες, μιλήστε!
Ε, εσείς πρόσφυγες
– δραπέτες της κοινής μας συμφοράς –
μα τι θα γίνει αν δεν ξυπνήσει η ανθρωπότητα
αν δεν βογγήξει με βογγητό
πιο δυνατό κι απ’ της καμπάνας το σκοπό;

Μα τι θα γίνει αν δεν ξυπνήσει η ανθρωπότητα;…

Πόση ομορφιά

Πόση ομορφιά!
Μακριά, κοίτα πώς λάμπει η ποταμιά,
η γη πολύχρωμο χαλί,
τα σύννεφα λευκά.
Εδώ κανείς…Μόνο σιωπή,
μόνο ο Θεός κοντά,
η σκιά του πεύκου, όπως παλιά,
και τ’ όνειρό μου, εσύ…

**

Στο παραθύρι εμπρός

Στο παραθύρι εμπρός μια κερασιά ανθεί,
συλλογισμένη ανθίζει μέσα στ’ ασημιά της,
με τα κλαδιά της, τ’ άρωμά της,
με σκιάζει, με καλεί…
Ευτυχισμένα εισπνέω την μυρωδιά
απ΄τα τρεμάμενα, αέρινα λουλούδια,
χωρίς να μου μιλούν, αγάπης λέν’ τραγούδια,
γλυκά σαν το μυαλό μεθά η ευωδιά.

Η Ναταλία Κωτσάνη και ο Τάσος Κοφοδήμος, δύο από τους πιο δραστήριους ερμηνευτές και δημιουργούς της νεότερης εγχώριας μουσικής σκηνής, ενώνουν τις δυνάμεις τους μελοποιώντας και ερμηνεύοντας τον Απόκοπο του Μπεργαδή.  Με όχημα τις συνθέσεις τους, τις φωνές τους και τα μουσικά τους όργανα, παρουσιάζουν την πρωτότυπη μελοποίηση του ποιήματος μέσα από συνθέσεις άρρηκτα συνδεδεμένες με τις ρίζες της ελληνικής μουσικής παράδοσης αλλά και με στοιχεία από παραδοσιακά ιδιώματα της Μεσογείου. Η σύγχρονη ερμηνευτική θεώρηση των δύο δημιουργών αναδεικνύει τον ποιητικό λόγο που διαταράσσει με παιγνιώδη τρόπο τις υπάρχουσες αντιλήψεις, ανακαλώντας λογοτεχνικές, θρησκευτικές και λαϊκές συμβάσεις για να τις ανατρέψει.  Ο Απόκοπος του Μπεργαδή, αποτελεί το σημαντικότερο κείμενο της πρώιμης Κρητικής Λογοτεχνίας και υπήρξε το πρώτο δημώδες ελληνικό λογοτεχνικό έργο που τυπώθηκε στη Βενετία, το 1509. Έχει χαρακτηριστεί ως το πιο ποιητικό κείμενο της κρητικής λογοτεχνίας του 16ου αιώνα και χαρακτηριστικό δείγμα της ανάμειξης ελληνικών και δυτικών στοιχείων, με εμφανείς ιταλικές επιρροές. Θεωρείται ότι ο Μπεργαδής επηρεάστηκε από αναπαραστάσεις της δυτικής και της ανατολικής εικονογραφίας. Έχουν επίσης αναφερθεί συσχετισμοί με δημώδη ερωτικά-ιπποτικά μυθιστορήματα, βυζαντινά λόγια έργα καθώς και με το δημοτικό τραγούδι και τα μοιρολόγια.

*

Γραμμένος είτε στο πρώτο είτε στο δεύτερο μισό του 15ου αιώνα, αλλά τυπωμένος για πρώτη φορά στη Βενετία το 1509, γνώρισε αλλεπάλληλες ανατυπώσεις και έγινε ένα από τα δημοφιλέστερα αναγνώσματα του νέου ελληνισμού, τουλάχιστον για τους επόμενους τρεις αιώνες. Ο Απόκοπος του Μπεργαδή περιγράφει μια ονειρική κάθοδο στον άλλο κόσμο και αποτελεί το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα της πρώιμης Αναγέννησης στην κρητική λογοτεχνία. Είναι συνθεμένος σε βυζαντινή δημώδη γλώσσα με πολλά στοιχεία του κρητικού ιδιώματος και στις βενετικές εκδόσεις αποτελείται από 556 ζευγαρωτά ομοιοκατάληκτους δεκαπεντασύλλαβους στίχους, ωστόσο το τελευταίο τμήμα του γενικά θεωρείται νόθο (Στυλιανός Αλεξίου (επιμ.), Μπεργαδής, Απόκοπος. Η Βοσκοπούλα [Νέα Ελληνική Βιβλιοθήκη, ΠΟ 15], Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα 2002, σ. 7-42)

[AΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ]

Mιαν από κόπου ‘νύσταξα, να κοιμηθώ εθυμήθην,
έθεκα στο κλινάρι μου κ’ ύπνον αποκοιμήθην.
Eφανίσθη μου κ’ έτρεχα εις λιβάδιν ωραιωμένον,
φαρίν εκαβαλλίκευγα σελλοχαλινωμένον·

κ’ είχα στην ζώσιν μου σπαθίν, στο χέριν μου κοντάριν,
ζωσμένος ήμουν άρματα, σαγίτες και δοξάριν.
Κ’ εφάνη με οκ’ έδιωχνα με θράσος ελαφίνα·
ώρες εκοντοστένετον, και ώρες με βιαν εκίνα.

Πουρνόν του τρέχειν ήρχισα τάχα να βάλω χέρα,
έτρεχα ώστε κ’ ετζάκισε το σταύρωμα ημέρα·
κ’ ευθύς από τα μάτια μου εχάθηκεν το λάφιν,
και πώς και πότ’ εχάθηκεν εξαπορώ το γράφειν.

Λοιπόν το τρέχειν έπαυσα, ούτως και το σπουδάζειν,
και το ξετρέχειν τ’ άπιαστον και το φαρίν κολάζειν.
Και αγαλι αγάλι επήγαινα, σιγά, σιγά περπάτουν,
τον κόσμον εξενίζουμουν, τ’ άνθη και τα καλά του.

Kαι προς την δείλην έσωσα στου λιβαδιού την μέσην,
κ’ ηύρα δενδρόν εξαίρετον και ωρέχθην του πεζεύσειν.
Επέζευσα εις το δενδρόν κ’ έδεσα τ’ άλογόν μου,
και τ’ άρματα εξεζώστηκα, θέτω τα στο πλευρόν μου.

Funeral Blues

Stop all the clocks, cut off the telephone,
Prevent the dog from barking with a juicy bone,
Silence the pianos and with muffled drum
Bring out the coffin, let the mourners come.

Let aeroplanes circle moaning overhead
Scribbling on the sky the message ‘He is Dead’.
Put crepe bows round the white necks of the public doves,
Let the traffic policemen wear black cotton gloves.

He was my North, my South, my East and West,
My working week and my Sunday rest,
My noon, my midnight, my talk, my song;
I thought that love would last forever: I was wrong.

The stars are not wanted now; put out every one,
Pack up the moon and dismantle the sun,
Pour away the ocean and sweep up the wood;
For nothing now can ever come to any good.