1. Δημήτρης Κογιάννης- Ανδριανός Παπαμάρκου, «Aldebaran», (βιβλίο-cd) Μικρός Ήρως 2014

«Έβαλε γκολ από τα αποδυτήρια» όπως αρέσκεται να λέει και ο άνθρωπος που πρώτος τον πίστευσε και τον στήριξε, ο στιχουργός Κώστας Φασουλάς. Ο Δημήτρης Κογιάννης, 25 μόλις χρόνων μάς συστήνεται με τον «aldebaran», δίσκος παραγωγής και επιμέλειας του Μικρού Ήρωα, του Άγγελου Σφακιανάκη, ο οποίος περιέχει 12 μελοποιημένα ποιήματα ερμηνευμένα από μια πλειάδα γνωστών αλλά και νεότερων τραγουδιστών (Σκουλάς, Πασχαλίδης, Νέγκα, Αντωνοπούλου, Αλκαίου, Κουλιά, Ρίζος, Καρράς, Ramone, Φιλίππου, Κουταβά). Οι στίχοι ποιητών όπως ο Καρυωτάκης, ο Κύρου, ο Ουράνης, η Πολυδούρη, ο Λεοντάρης γίνονται καθαρόαιμα σύγχρονα μελωδικότατα τραγούδια αναμειγνύοντας μουσικές και ρυθμούς ανατολής και δύσης, βαλκανικούς ήχους και reggae μουσική, σκληρές κιθάρες και μπαγλαμά δημιουργώντας μαζί με τον ηχολήπτη και συνθέτη δύο τραγουδιών Ανδριανό Παπαμάρκου, μιαν από τις πιο ενδιαφέρουσες δισκογραφικές προτάσεις στο χώρο της μελοποιημένης ποίησης -και όχι μόνο- των τελευταίων ετών και σίγουρα τον πιο «τραγουδένιο» δίσκο, αυτού του είδους, για το 2014.

`
Οι Magic De Spell μελοποιούν ποιήματα του «ποιητή που έκανε τις πέτρες να γελούν», Roque Dalton, του Γιώργου Χρονά, του Κύπριου Πάμπου Φιλίππου και του Δημήτρη Ποντίκα. Συνεργάζονται επίσης με τη στιχουργό Ντέπη Χατζηκαμπάνη, το Γάλλο ράπερ LE SALE GOSSE, το Γιώργο Αρχοντάκη, το ιδρυτικό τους μέλος Γιώργο Σκαρλάτο, την τσελίστρια Φωτεινή Καλλιανού, το Φάνη Μαργαρώνη των «Kollektiva», τους κιθαρίστες Γιάννη Κισκίνη των «grain» και Βαγγέλη Θεοδωράκη.

`

Roque Dalton,  Στο όνομα εκείνων

Στο όνομα εκείνων
που πλένουν τα ρούχα των άλλων
(και καθαρίζουν την ξένη βρωμιά από τα άσπρα)
Στο όνομα εκείνων
που προσέχουν τα παιδιά των άλλων
(και πουλούν την εργατική τους δύναμη
υπό τη μορφή μητρικής αγάπης και ταπεινώσεων)
Στο όνομα εκείνων
που ζουν σε ξένο χώρο (που δεν είναι σπλάχνα
ευγενικά αλλά τάφος ή φυλακή)
Στο όνομα εκείνων
που τρώνε τα ψίχουλα των άλλων
(και τα μασάνε ακόμα και με ένα αίσθημα κλέφτη)
Στο όνομα εκείνων
που ζούνε στη χώρα των άλλων τα σπίτια και
τα εργοστάσια και τα καταστήματα και οι δρόμοι
και οι πόλεις και τα χωριά και οι ποταμοί
και οι λίμνες και τα ηφαίστεια και τα βουνά
ανήκουν πάντοτε σε άλλους
(γιʼ αυτό και η αστυνομία και ο στρατός
είναι εκεί προστατεύοντας τους εναντίον μας)
Στο όνομα εκείνων
που δεν έχουν τίποτε άλλο από πείνα,
εκμετάλλευση, ασθένειες,
δίψα για δικαιοσύνη και για νερό,
κατατρεγμούς, καταδίκες, μοναξιά, εγκατάλειψη,
καταπίεση και θάνατο
κατηγορώ την ατομική ιδιοκτησία
που μας στέρησε τα πάντα

Ο συνθέτης Γιώργος Καγιαλίκος παρουσιάζει τη δεύτερη δισκογραφική του δουλειά, με τίτλο “Φυγή”. Στις ερμηνείες οι Μαρία Φαραντούρη, Δώρος Δημοσθένους, Γιάννης Λεκόπουλος, Λίλιαν Τσατσαρώνη και Γιώργος Καγιαλίκος. Τους στίχους υπογράφουν, εκτός από τον συνθέτη, οι Δημήτρης Αναγνωστόπουλος και Χριστίνα Κουκέλη, ενώ τον δίσκο ολοκληρώνουν τα ποιήματα “Ολονυχτία” του Νικηφόρου Βρεττάκου και “Ναυσικά” του Κορσικανού ποιητή Γκιακούμου Τιέρ. Τις ενορχηστρώσεις του Γιώργου Καγιαλίκου αποδίδουν οι εξαιρετικοί μουσικοί : Νεοκλής Νεοφυτίδης (πιάνο), Παναγιώτης Δράκος (φλάουτο), Βαγγέλης Σκούρας (γαλλικό κόρνο), Διονύσης Βερβιτσιώτης (βιολί), Μαρίνος Γαλατσινός (κλαρινέτο), και Γιάννης Καραμπέτσος (τρομπέτα)

*

Γιακούμου Τιερ, «Ναυσικά»(μεταγραφή από τα Κορσικανικά: Δημήτρης Αναγνωστόπουλος)

Γερασμένη τώρα πια

Εγώ κι αν είδα να περνούν

παιδιά με φλόγα μες στα μάτια,

για της Ανατολής το θαύμα

`

Γερασμένη τώρα πια

Κι αν έχω ακούσει εγώ φωνές

Σειρήνης τόσες, ακόμα

την Καλυψώ αφιονισμένη

`

Μα μένω εκείνο το κορίτσι

Η Ναυσικά που περιμένει

Η Ναυσικά που περιμένει να φανει
ενός αιώνιου Οδυσσέα το πανί

Γερασμένη τώρα πια

Εγώ κι αν είδα να γυρνουν
τα πλοία σ’ έρημα λιμάνια

να ξεφορτώνουν μαύρο κλάμα

`

`

Κύριοι: Η κωμωδία που πρόκειται να ακούσετε ταπεινή είναι και σε σκέψεις θα σας βάλει. Μια κωμωδία σπασμένη στα δύο από αυτόν που θέλει να σκίσει το φεγγάρι αλλά σκίζει την καρδιά του. Ο έρωτας που πάντοτε με αστεία και καταστροφές περνάει απʼ των ανθρώπων τις ζωές, σε τούτη την περίπτωση περνάει μέσα από ένα λιβάδι απόμερο. Ένα λιβάδι που έντομα το κατοικούν και μέχρι πριν λίγο καιρό η ζωή τους ήρεμη ήταν και γαλήνια. Ανέμελα ήταν τα έντομα και το μόνο που τα ένοιαζε ήταν ήσυχα κι ωραία να πίνουνε τις δροσοσταλίδες τους και να ανατρέφουν τα παιδιά τους μέσα στον άγιο φόβο των θεών τους.
Από συνήθεια αγαπιόντουσαν και δίχως έγνοια καμιά.
Ο έρωτας
απʼ τους γονείς περνούσε στα παιδιά
σαν ένα κόσμημα αρχαίο και πολύτιμο που το πρώτο έντομο έλαβε από τα ίδια τα χέρια του Θεού.
Τα έντομα αυτά απολαμβάνανε τον έρωτα κάτω από το νοτισμένο χορτάρι τόσο ήρεμα όσο και η γύρη των λουλουδιών στον αέρα παραδίδεται.

Όμως μια μέρα… μια μέρα βρέθηκε ένα έντομο που από τον έρωτα πιο πέρα θέλησε να πάει.
Και από ένα όραμα
ένα όραμα
που πολύ μακριά από τη ζωή του βρισκόταν
αραχνοπιάστηκε…
Ίσως με μεγάλη δυσκολία να διάβασε κάποιο βιβλίο με στίχους
κάποιο βιβλίο που πάνω στο γρασίδι το εγκατέλειψε κάποιος ποιητής
από εκείνους τους λίγους που έρχονται στο λιβάδι
και ίσως και να φαρμακώθηκε από εκείνον τον στίχο που λέει
“Σε αγαπώ, γυναίκα άπιαστη”.
Γιʼ αυτό λοιπόν, όλους εσάς παρακαλώ ποτέ να μην ξεχνάτε στα λιβάδια βιβλία με στίχους και ποιήματα.
Μεγάλη απελπισία στα έντομα αυτό μπορεί να φέρει.
Η ποίηση που συνέχεια ρωτά γιατί τα αστέρια τρέχουνε
βλαβερή πολύ μπορεί να αποβεί για μία άγουρη ψυχή…
Και είναι ανώφελο επίσης να σας πω πως το μικρό μας το ζωάκι πέθανε.
Είναι που ο Θάνατος συχνά σε Έρωτα μεταμφιέζεται!
Πόσες πολλές φορές ένας πελώριος σκελετός που κουβαλάει του Χάρου το δρεπάνι
και που μέσα σε βιβλία προσευχών τον βλέπουμε ζωγραφισμένο
δεν παίρνει τη μορφή μιας γυναίκας μόνο και μόνο για να μας εξαπατήσει και να μας ανοίξει του σκοταδιού τις πύλες!
Ο μικρός Έρωτας συχνά κοιμάται μάλλον
μέσα στις άδειες κόγχες του κρανίου του.
Και σε πόσα πολλά παλιά παραμυθάκια ένα λουλούδι, ένα φιλί ή μια ματιά μονάχα δεν κάνουν τη φριχτή δουλειά του μαχαιριού!

ΒΑΡΔΙΑ ΞΗΡΑΣ

Κι αν είχες όνειρα αρμυρά
χωρίς ένα στίγμα από στεριά
όλα εντέλει πήγαν στράφι
κι άραξες με ξηράς σινάφι

Άραξες μόνος, μα μαχαίρι
κράταγες σέμπρε μες στο χέρι
που το έχωσες σε σένα
στην Κυρία και σε μένα

Μαραμπού σε λέγαν ή Κόλια
πώς το ΄παθε η ψυχή σου η δόλια
σε βάρδια ξηράς να ξεμπαρκάρει
την κύκνεια ευχή σου να φουντάρει
Μαραμπού σε λέγαν ή Κόλια
πώς το ΄παθε η ψυχή σου η δόλια
να μην σου κάνει αυτή τη χάρη
απ΄ τους ωκεανούς σου να σαλπάρει

(Μαραμπού σε λέγαν ή Κόλια,
πώς το ΄παθε η ψυχή σου η δόλια,
σε βάρδια ξηράς να ξεμπαρκάρει
και μες στην Πικρία να σε πάρει)

Μαρκονιστή μου, Καββαδία
σε φτερό σε είδα καρχαρία
την Εσμεράλδα να χορεύεις
με πονηράδα να μου νεύεις

Φάτα Μοργκάνα αγναντεύεις
μα με μια Σχόλα πια χορεύεις
με πονηράδα πάλι νεύεις
και το μυαλό μου το μπερδεύεις