`

ΝΕΡΟΥΔΑ

Στο Βαλπαράιζο φυσάει
ένας ανήσυχος αγέρας
κρύβεται ο ήλιος της ημέρας
μα δεν μπορείς να κοιμηθείς.

Λύνεις το άλογο του κόσμου
και ξεκινάς για την Ασία
της γης ετούτης την πορεία
να την αλλάξεις, αν μπορείς.

Και ΄γω, σε βλέπω που βαδίζεις
στην ασταμάτητη βροχή
με τ΄ ανοξείδωτο όνειρό μας
που δεν μπορεί να νικηθεί
απ΄ τους δικτάτορες του κόσμου
και σε καμία φυλακή.

Στη Λισαβόνα και στη Μόσχα
σε τραγουδάνε οι λαοί
και ΄συ, γυρνάς Πάμπλο Νερούδα
πρέσβης του κόσμου, με τιμή.

Κι όσοι σε είδαν, σε θυμούνται
φεύγοντας, ένα δειλινό
πάνω στις Άνδεις να χορεύεις
ένα Αργεντίνικο τανγκό.

`

Ποίηση: Νίκος Καρούζος, Μανόλης Αναγνωστάκης, Ανδρέας Εμπειρίκος. Ερμηνεία: Μανώλης Μητσιάς, Κωνσταντίνος Παλιατσαρας

`

Όσο κρατήσει η ζωή / Νίκος Καρούζος

Όσο κρατήσει η ζωή κρατεί κι ο θάνατος.
Ώρα να σκεφτώ τα μελλούμενα
σωριασμένα αιφνίδια στο χθες.
Φοβερή ασυνέχεια: ο πλούτος μου είναι το στήθος μου.
Γι αυτό ποτέ δεν παζάρεψα το ηλιοβασίλεμα
και ταξιδεύω σίγουρος,
όσο η μίνθη ταξιδεύει και το ασπροθύμαρο.
`
*

Φίλοι που φεύγουν/ Μανόλης Αναγνωστάκης

Φίλοι που φεύγουν
Που χάνονται μια μέρα
Φωνές τη νύχτα
Μακρινές φωνές
Μάνας τρελής στους έρημους δρόμους
Κλάμα παιδιού χωρίς απάντηση
Ερείπια σαν τρυπημένες σάπιες σημαίες.

Εφιάλτες όταν το φως λιγοστεύει τα ξημερώματα.

( μα ποιος με πόνο θα μιλήσει για όλα αυτά; )

`

Ηλιόπετρα (Βασισμένο σε ποίημα του Octavio Paz)
Γεννιέται ο κόσμος όταν φιλιούνται δυο
Η αγάπη πόλεμος, πόρτα που ανοίγει
Μέσα στα σπλάχνα σταλάζει λίγο φως
Είναι φεγγίτες τα σώματα που σμίγουν.

Πλάι μου βαδίζεις σαν δέντρο σκιερό
Κάτω από έναν ήλιο δίχως ηλικία
Τα μάτια σου είναι κρήνες ονείρου όπου παν
Συχνά και ξεδιψάν τα άγρια θηρία.

Αλλάζει ο κόσμος όταν φιλιούνται δυο
Μεταμορφώνεται, όλα αγιάζουν
Ο σκλάβος βγάζει στους ώμους του φτερά
Παύεις να είσαι ένας ακόμα ίσκιος.

Ζητάω το πρόσωπό σου, ξανά παραληρώ
Βραγιά των γιασεμιών και στην πληγή αλάτι
Αγκάθι του θανάτου, αυγή του φεγγαριού
Γραφή θαλασσινή απάνω στον βασάλτη.

Μικραίνει ο κόσμος όταν φιλιούνται δυο
Γίνεται η κάμαρα κέντρο του κόσμου
Και μισανοίγεις σαν φρούτο ώριμο
Ή σαν αστέρι εκρήγνυται και σβήνει.

Η φούστα σου παφλάζει φτιαγμένη από νερό
Τα κόκαλά μου βρέχει με τη μία
Μα όσο και να βρέχεις δε θα φοβηθώ
Γιατί είναι η κοιλιά σου ηλιόλουστη πλατεία.

Γυμνός ο κόσμος όταν κυλιούνται δυο
Από τον ίλιγγο πάνω στη χλόη
Λύνονται οι κάβοι, σαλπάρουν οι ψυχές
Ο χώρος είναι σιωπή και φως μονάχα.

`

Mετάφραση Μάριου Πλωρίτη, Πέτρου Μάρκαρη και Αγγέλας Βερυκοκάκη). Τραγουδούν: Γιάννης Κούτρας και ο συνθέτης, Αφήγηση: Γιάννης Μαργαρίτης.

`
********************************************************

Το 2015 ο Φιλοπρόοδος Όμιλος Υμηττού (Φ.Ο.Υ) συμπληρώνει 60 χρόνια συνεχούς πολιτιστικής προσφοράς και λειτουργίας και επέλεξε ο εορτασμός των 60 χρόνων του ιστορικού συλλόγου να ξεκινήσει με μια εμβληματική εκδήλωση: την παρουσίαση του έργου Μουσική Πράξη στον Μπέρτολτ Μπρεχτ του Θάνου Μικρούτσικου, σε 2 μοναδικές συναυλίες στις 16 και 17 Ιανουαρίου του 2015, ημερομηνίες που πριν 37 χρόνια – συγκεκριμένα στις 16/1/1978- είχε πρωτοπαρουσιαστεί το έργο αυτό στο αθηναϊκό κοινό, μέσω του Φ.Ο.Υ.

********************************************************

`

To 1972-77, ένας ανήσυχος και πολλά υποσχόμενος συνθέτης, που ήδη είχε κάνει μεγάλη επιτυχία, ο Θάνος Μικρούτσικος, γράφει τη Μουσική Πράξη στον Brecht, έργο για δύο φωνές, δυο κλαρινέτα, πιάνο, ομάδα ηθοποιών και φωτεινές διαφάνειες. Το έργο παρουσιάζεται στην πλήρη μορφή του στην αίθουσα Φιλοπροόδου Ομίλου του Υμηττού, στις 16 Γενάρη του 1978 (καθώς και σε πολλές παραστάσεις σε γειτονιές της Αθήνας και επαρχιακές πόλεις) και κυκλοφορεί – όχι με την πλήρη του μορφή- ως δίσκος το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου.  Διαχρονική επιτυχία του δίσκου το τραγούδι «Άννα μην κλαις» αφιερωμένο στην Μελίνα Μερκούρη, αλλά και το αυτοβιογραφικό «Για τον φτωχό B.B.» με τον ανατριχιαστικό στίχο: «Ελπίζω στους σεισμούς που μέλλονται για να ʽρθουν».

Ο ίδιος ο συνθέτης αφιέρωσε το «Διαβάζοντας έναν αρχαίο ποιητή» στον Άισλερ αναγνωρίζοντας ο ίδιος την επιρροή του («άλλωστε γράφτηκε με τον τρόπο του Άισλερ», επισημαίνει ο ίδιος στο σημείωμά του) ενώ ως προς την αντιμετώπιση των στίχων του Μπρεχτ δηλώνει: «Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι αντιμετωπίζω τη μουσική πάνω στον Μπρεχτ ως μίξη πολλών στοιχείων πιθανά συγκρουόμενων μεταξύ τους, αλλά ενταγμένων μέσα σʼ ένα σύνολο. Αυτή είναι η κριτική στάση που πρέπει να έχει ο ακροατής (θεατής) ακούγοντας ή βλέποντας να τραγουδιούνται και να παίζονται έργα του Μπρεχτ. Εδώ στον Μπρεχτ περισσότερο από οπουδήποτε αλλού δεν επιτρέπεται η μελωδική κολακεία του ακροατή.»

`

Ο Γιώργος Καζαντζής εξερεύνησε τα ποιήματα της Κικής Δημουλά και ανακάλυψε επτά ολοκληρωμένες συνθέσεις που αποτυπώνουν τις μουσικές δέκα έξι ποιημάτων της: ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ

«Η ιδέα προέκυψε πριν περίπου πέντε χρόνια. Όλο αυτό το διάστημα ωρίμαζε μέσα από την προσωπική μου ενασχόληση, την ανίχνευση της μουσικής ατμόσφαιρας στην ποίηση της Κικής Δημουλά και στον τρόπο που η ίδια διάβαζε τα ποιήματά της. Έτσι, ανακάλυψα την κρυμμένη μουσικότητα και θέλησα να την αποδώσω με τον πιο λιτό τρόπο. Στόχος μου είναι να αναδείξω την σχέση μουσικής και ποίησης, να υπογραμμίσω την δυνατότητα τους να λειτουργήσουν ως ενιαίο σύνολο» σημειώνει ο Γιώργος Καζαντζής.

Άφησα να μην ξέρω

Aπό τον κόσμο των γρίφων
φεύγω ήσυχη.
Δεν έχω βλάψει στη ζωή μου αίνιγμα:
δεν έλυσα κανένα.
Oύτε κι αυτά που θέλαν να πεθάνουν
πλάι στα παιδικά μου χρόνια:
έχω ένα βαρελάκι που ‘χει δυο λογιών κρασάκι.
Tο κράτησα ώς τώρα
αχάλαστο ανεξήγητο,
γιατί ώς τώρα
δυο λογιών κρασάκι
έχουν λυμένα κι άλυτα που μου τυχαίνουν.
Συμβίωσα σκληρά
μ’ έναν ψηλό καλόγερο που κόκαλα δεν έχει
και δεν τον ρώτησα ποτέ
ποιας φωτιάς γιος είναι,
σε ποιο θεό ανεβαίνει και μου φεύγει.

Δεν του λιγόστεψα του κόσμου
τα προσωπιδοφόρα πλάσματά του,
του ανάθρεψα του κόσμου το μυστήριο
με θυσία και με στέρηση.
Mε το αίμα που μου δόθηκε
για να τον εξηγήσω.
Ό,τι ήρθε με δεμένα μάτια
και σκεπασμένη πρόθεση
έτσι το δέχτηκα
κι έτσι τ’ αποχωρίστηκα:
με δεμένα μάτια και σκεπασμένη πρόθεση.
Aίνιγμα δανείστηκα,
αίνιγμα επέστρεψα.
Άφησα να μην ξέρω
πώς λύνεται ένα χθες,
ένα εξαρτάται,
το αίνιγμα των ασυμπτώτων.
Άφησα να μην ξέρω τι αγγίζω,
ένα πρόσωπο ή ένα βιάζομαι.

Oύτε κι εσένα σε παρέσυρα στο φως
να σε διακρίνω.
Στάθηκα Πηνελόπη
στη σκοτεινή ολιγωρία σου.
Kι αν ρώτησα καμιά φορά πώς λύνεσαι,
πηγή αν είσαι ή κρήνη,
θα ‘ταν κάποια καλοκαιριάτικη ημέρα
που, Πηνελόπες και όχι,
μας κυριεύει αυτός ο δαίμων του νερού
για να δοξάζεται το αίνιγμα
πώς μένουμε αξεδίψαστοι.
Aπό τον κόσμο των γρίφων
φεύγω ήσυχη.
Aναμάρτητη:
αξεδίψαστη.
Στο αίνιγμα του θανάτου
πάω ψυχωμένη.

(από Tο λίγο του κόσμου, Στιγμή 1994)