Δεν μπορώ να διαβάσω.
Το άγχος που μου προκαλεί η ανάγνωση ενός νέου βιβλίου, με οδηγεί πολύ συχνά σε άσκοπους νυχτερινούς περιπάτους στην πόλη. Αντί νʼ ανοίξω το βιβλίο, ανοίγω την πόρτα του σπιτιού μου και χάνομαι. Τις προάλλες κατέβαινα τη μεταμεσονύχτια Πανεπιστημίου μέσʼ στο απόλυτο κενό του μυαλού μου, θεωρώντας με ευτυχή που είχα κατακτήσει μια παρόμοια διανοητική κατάσταση, όταν εκεί από το ύψος της Ομήρου κάποιος άρχισε να μου πετάει όχι ένα και δύο, αλλά σαράντα βιβλία του Κώστα Μουρσελά στο κεφάλι. Η τακτική της διαφήμισης των βιβλίων, που έχουν καθιερώσει πλέον τα μεγάλα βιβλιοπωλεία μοιάζει με το πετροβόλημα πού ρίχναμε όταν ήμασταν παιδιά. Περνάς μπροστά από τον «Ελευθερουδάκη» κι έχεις την αίσθηση πως σε πετροβολάνε αδιάκοπα. Αν είσαι τυχερός και καταφέρεις να φτάσεις το απέναντι πεζοδρόμιο, ξαποσταίνεις ψάχνοντας το κορμί σου για πληγές και κατάγματα.
Ένα νέο βιβλίο συγκρούεται πάντα με τους αναγνώστες του, και ο αναγνώστης του δεν βγαίνει πάντα σώος. Έρχεται να συγκρουστεί με τον προσωπικό μου χρόνο ανάγνωσης, να αμφισβητήσει και να ανατρέψει συνήθειες και αναγνωστικές ρουτίνες. Κάποτε τα βιβλία δεν προκαλούσαν την κραυγαλέα σύγκρουση που δείχνουν να επιζητούν στις ημέρες μας. Περίμεναν διακριτικά να πέσουμε εμείς επάνω τους, και δεν επιδίωκαν την μετωπική σύγκρουση με το έτσι θέλω. Η σημερινή προώθηση των βιβλίων μοιάζει με τους ασυνείδητους οδηγούς που μας προκαλούν με τον τρόπο οδήγησής τους στις εθνικές αρτηρίες. Τα εξώφυλλά τους έγιναν όλα ίδια σε χρώματα και εικόνες. Παλιότερα μπορούσες να διακρίνεις ένα σοβαρό βιβλίο από την εμφάνισή του και μόνο. Τώρα, ούτε αυτό αποτελεί εγγύηση, γιατί τις περισσότερες φορές λιτά και δήθεν σοβαρά εξώφυλλα κρύβουν μεγάλες απογοητεύσεις. Μικροί εκδοτικοί οίκοι που έχουν κερδίσει το άλλοθι της ποιότητας εκ χρίσματος, ρίχνουν στην αγορά απίστευτες πατάτες.

«Έχεις, ας πούμε, ανησυχία, τέλος πάντων δεν αισθάνεσαι καλά με τον εαυτό σου ούτε με τους ανθρώπους, γενικά δεν αισθάνεσαι καλά. Αυτά τα πράγματα δεν εξηγούνται, είναι έτσι, ή καταλαβαίνεις ή δεν καταλαβαίνεις.»
Στη δεύτερη μόλις σελίδα του βιβλίου του ο αείμνηστος Πέτρος Αμπατζόγλου, μας εισάγει στον πυρήνα του αλκοολικού του παραληρήματος, και από εκεί κι έπειτα ο καθένας μας είναι ελεύθερος να φανταστεί τι θέλει η κυρία Φρίμαν, το ασυνείδητό του. Η κυρία Φρίμαν είναι η κυρία που μας κάνει συντροφιά όταν δεν αισθανόμαστε καλά τέλος πάντων, και για να μην μακρηγορούμε, ας βαπτίσουμε έτσι την κατάθλιψή μας.
Συνάδελφος μου εξομολογήθηκε εν μέσω κοινωνικής εκδήλωσης της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας, πως γνώρισε πριν λίγους μήνες την εν λόγω κυρία, πως η συντροφιά της δεν του ήταν δυσάρεστη, πως δεν θέλει να την απομακρύνει από κοντά του ακολουθώντας κάποια φαρμακευτική αγωγή, αγωγή που εξάλλου συνέστηνε στους ασθενείς του, καθʼ ομολογίαν του, με μεγάλη ευκολία, γνωρίζοντας πως η κυρία Φρίμαν αποχωρεί αμέσως μόλις οσφρισθεί χημικούς παράγοντες. Θέλησε μάλιστα να μου την γνωρίσει, την είχε φέρει μαζί του στη δεξίωση και τον είδα να την ψάχνει με το βλέμμα, καθώς είχε προς στιγμήν απομακρυνθεί για να σερβιριστεί κάποιο κοκτέιλ.