H δική μου αριστερά

του Δημήτρη Β. Τριανταφυλλίδη

“Ήταν ένας νέος ωχρός, καθόταν στο πεζοδρόμιο,
χειμώνας, κρύωνε. “τι περιμένεις;” του λέω.” τον άλλο αιώνα” μου λέει.
Και χιόνιζε ήσυχα, ήσυχα, όπως πάνω από έναν τάφο”
Τάσος Λειβαδίτης

Η δική μου αριστερά, είναι η στρατιά των διπλά ηττημένων ευγενών ηρώων που για ένα πουκάμισο αδειανό, για ένα διαψευσμένο όνειρο, για μια ματαιωμένη ελπίδα έδωσαν τη ζωή τους.

Η δική μου αριστερά διακρινόταν πάντα για την ευγένεια της.

Η δική μου αριστερά ξεχώριζε πάντα για την επιμονή της στις ιδέες της.

Η δική μου αριστερά οριοθετήθηκε για την ανιδιοτελή της προσφορά.

Η δική μου αριστερά φημιζόταν για την ανεκτικότητα της στο διαφορετικό, δίχως αποκλεισμούς, δίχως χαρακτηρισμούς, δίχως «επαγρυπνητές» της ιδεολογικής καθαρότητας, δίχως «στρατόπεδα συγκέντρωσης» για τους «αντιφρονούντες».

Η δική μου αριστερά σταυρώθηκε στα Μακρονήσια της πατρίδας μου και τα μακρινά γκουλάγκ της Σιβηρίας. Βασανίστηκε στο Μπούλγκες, στην Μπουμπουλίνας και σε όλα τα κολαστήρια όπου γης.

Η δική μου αριστερά υμνήθηκε για την ουτοπική της προσμονή στα όρια της μεταφυσικής εσχατολογίας.

Η δική μου αριστερά τραγουδήθηκε για την ομορφιά των στίχων της.

Η δική μου αριστερά απεικόνισε το κάλλος του ήθους των απλών ανθρώπων που πίστεψαν σʼ αυτήν και θυσιάστηκαν για τα ευγενικά ιδανικά της.

Yet underneath Socrates clearly see, and underneath Christ the divine I see,
The dear love of man for his comrade, the attraction of friend to friend,
Of the well-married husband and wife, of children and parents,
Of city for city and land for land.
Walt Whitman

Το βράδυ της 31ης Ιανουαρίου έβλεπα τηλεόραση -όχι ακριβώς, κανάλια άλλαζα, πράγμα εξίσου χαλαρωτικό και συχνά λιγότερο βλακώδες από την πραγματική παρακολούθηση- κι έπεσα πάνω στον Αντώνη Κανάκη, ο οποίος, όπως και να το κάνουμε, μου είναι συμπαθής, όπως μου ήταν συμπαθής κάποτε ο κακός μαθητής της τάξης που μιλά καλύτερα τα ελληνικά από πολλούς καλούς συμμαθητές του.

Το θέμα του ήταν οι μετανάστες- κι όταν η ώρα έφθασε να τοποθετηθεί, είπε ότι κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει κανέναν: οι κάτοικοι του Αγίου Παντελεήμονα αντιμετωπίζουν ένα σοβαρό, πρακτικό πρόβλημα από τη μια, από την άλλη, η μόνη δική του ένσταση, είναι ότι δεν πρέπει να χάνεται η ανθρωπιά στην προσέγγιση και την αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος.

Μέλι-μέλι και τηγανίτα τίποτα η τοποθέτηση του κυρίου Κανάκη, μιας και δεν προσφέρει σπειρί ούτε στην κατανόηση ούτε στην αντιμετώπιση του ζητήματος. Ξύλινη, συνθηματική τοποθέτηση, όπως αυτές των πολιτικών που τόσο συχνά ο ίδιος μέμφεται για την κενότητα των λόγων τους και την έλλειψη εφαρμόσιμης στρατηγικής. Στις λίγες αυτές αράδες, θα αποπειραθούμε να φωτίσουμε το γιατί.

Ας ξεκινήσουμε από την έννοια που βρίσκεται στην καρδιά του προβλήματος, έστω κι αν ετούτο δεν είναι ορατό στον καθένα που αναλογίζεται το πρόβλημα. Πατρίδα, έννοια ευρεία: γλώσσα, γεωφυσικά χαρακτηριστικά, τοπίο, ιστορία, τέχνη, ήθη, έθιμα, παραδόσεις, αρχιτεκτονική, κι όλα τούτα ανά περιοχή θαυμαστά, ανά περιοχή σημαντικά, ανά περιοχή άξια να διαφυλαχθούν, να προστατευθούν, να επιβιώσουν.

Βαδίζω έξω από τα σύνορα / θέλοντας να συλληφθώ / και να ομολογήσω / ότι υπήρξα ένα τίποτα / ένας ιερός πόνος / στην ωμοπλάτη.
-ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΡΟΝΑΣ

Η ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΗ εδώ και δυο χρόνια επίθεση διαφόρων λυτών και δεμένων εναντίον του εντύπου Βιβλιοθήκη της Σαββατιάτικης Ελευθεροτυπίας με την οποία σε μόνιμη βάση συνεργάζομαι έχει δυο βασικές παραμέτρους:
Από την μια η γνωστή, σχεδόν καταστατική θεσιθηρία που επιβάλλει στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ να επιδεικνύουν διαρκώς ένα διπλό πρόσωπο, ακυρωμένοι πίσω από αρκετές χιλιάδες ευρώ, και από την άλλη η ενορχηστρωμένη αντίδραση μιας κάστας, μιας πρακτικής, μιας λογοτεχνικής σέχτας που θίγεται και θεωρεί ότι χάνει το προνομιακό της έδαφος.
Δεν αναφέρομαι, μόνον, στις πρόσφατες απολύσεις, γιατί, φυσικά, δεν μπορώ να επιχαίρω για την απόλυση οποιουδήποτε, αλλά στην όλη διαδικασία φθοράς που υφίσταται μια προσπάθεια. Η όποια.

Είμαι – δυστυχώς – σε θέση να γνωρίζω ότι από τον Μάρτιο του 2009, στο τετράγωνο του περί την Σόλωνος διαβόλου, άναψαν κυριολεκτικά τηλέφωνα, στόματα και μάτια ανθρώπων που πριν καν δουν καταδίκασαν το καινούργιο. Έγινα ο ίδιος έκπληκτος δέκτης πολλών χαρακτηρισμών προς το πρόσωπο αυτού που η ιδιοκτήτρια της εφημερίδας κυρία Μάνια Τεγοπούλου επέλεξε για να αναλάβει την ευθύνη του εντύπου.

Σταδίου 24, ώρα 19:00

Ο ΙΑΝΟΣ και το ΠΟΙΕΙΝ εορτάζουν την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης τιμώντας τη Γυναίκα

Διαβάζουν ποιήματά τους οι ποιήτριες:

Αγγελάκη-Ρουκ Κατερίνα, Αργυροπούλου Γιώτα, Ελευθερίου Αγγελική , Καραγιάννη Κατερίνα, Κατσίρη Κατερίνα, Κορνέτη Έλσα, Κουτσουμπέλη Χλόη, Κουτσουρούμπα Κωνσταντίνα Μαρία, Κρατημένου Αθανασία, Λαγγουρέλη Μαρία, Λαμπριδη Φωτεινη, Λυμπέρη Αφροδίτη, Μπακονίκα Αλεξάνδρα, Ντέλλα Όλγα, Ντίνα Λιλλή, Παμπούδη Παυλίνα, Σουργιαδάκη Ειρήνη, Τρούλη Γεωργία, Τσιριγώτη Βάλια

Τραγουδούν
Αναστασίου Νικολέττα, Μεναχεμ Μάρθα, Παπαγεωργίου Μαρία, Σαρτζή Μυρτώ

Στο Α΄Μέρος συγγραφείς, μουσικοί, επιστήμονες, άνθρωποι από τον χώρο της τέχνης & του πολιτισμού διαβάζουν το αγαπημένο τους ποίημα και σκορπούν ποιητικές μελωδίες στο café του ΙΑΝΟΥ, ενώ καθιερωμένοι και νέοι μουσικοί παρουσιάζουν νέες συνθέσεις μελοποιημένης ποίησης.

Καλεσμένοι: Γιώργης Γιατρομανωλάκης, Άρης Δαβαράκης, Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος, Μαρίνα Λαχανά, Ρενάτα Δαλιανούδη, Αλέξανδρος Ασωνίτης, Βασίλης Καλαμαράς, Μηνάς Βιντιάδης, Κερασία Σαμαρά, Σταύρος Σταυρόπουλος, Κωνσταντίνος Μπούρας, Γιώργος Κακουλίδης, Γιώργος Κριμπάς, Νίκος Σιδέρης, Γιάννης Σουλιώτης, Γιώργος Δουατζής, Γιώργος Κοτανίδης, Γιώργος Κουτούβελας, Πάνος Σαββόπουλος, Πένυ Παπουτσή, Απόστολος Καλτσάς, Στράτος Τζώρτζογλου, Κωνσταντίνος Τζαμιώτης, Χρήστος Μιχαήλ κ.α.

Μελοποιημένη ποίηση ερμηνεύουν: Γιώργος Μεράντζας,  Σάκης Τσιλίκης, Βασίλης Γισδάκης, Ευσταθία, Πηγή Λυκούδη, Ρίτα Αντωνοπούλου, Καλλιόπη Βέττα, Γιάννης Κ.Ιωάννου, Δημήτρης Μαραμής, Κορίνα Λεγάκη, Νίκος Ανδρουλάκης, Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης, Μαρία Παπαγεωργίου,  Μάριος Στρόφαλης, Θανάσης Βασιλόπουλος, Βικτορία Ταγκούλη, Χρήστος Θεοδώρου, Βαγγέλης Δούβαλης, Φίλιππος Περιστέρης, Μάνος Αβαράκης, Κωνσταντίνος Θεμελής, Σπύρος Κουρκουνάκης, Γεωργία Γρηγοριάδου, Αρετή Κοκκίνου, Νίκος Κολλάρος, Στέφανος Κόκκαλης, Γιούλη Περβολαράκη, Νικόλας Ευαντίνος, Σάκης Βαριεμιτίδης, Νέλλη Βαβάση, Μαρία Μαρκέτου, Γιώργος Αλτής, Νίκος Πλάτανος, Νεφέλη Κουρή, Νίκος Κούρος κ.α.

Είσοδος ελεύθερη

1. Γράφετε μόνο ξύπνιος;
-. Ναι. Μιας και ό,τι ζω στον ύπνο μου, ξύπνιος το αναλύω, για να πάρει υπόσταση.
2. Αν είστε εξαρτημένος από την ποίηση, γιατί δεν παίρνετε μεθαδόνη;
– Ποτέ δεν συμπάθησα τα υποκατάστατα.
3. Αισθάνεστε ποιητής μόνο όταν γράφετε;
-. Από τότε που με θυμάμαι.
4. Γράφετε και αποτυχημένα ποιήματα ή τα δημοσιεύετε μόνο;
– Και βέβαια και αποτυχημένα..
5. Το ποίημα φέρνει στο μυαλό σας α) τα πόδια μιας γυναίκας;, β) ένα ηλιοβασίλεμα;, γ) ένα θεσπέσιο γεύμα;
-. Υποτίθεται πως τα α,β και γ διαφέρουν μεταξύ τους?
6. Οι λέξεις είναι απαραίτητες σε ένα ποίημα; Και αν ναι, έχετε λίστα με ποιητικές λέξεις που πρέπει να αποφύγετε;
– Πάντοτε βαριόμουν τις λίστες. Προτιμώ την στιγμιαία αυτολογοκρισία μου.
7. Την ποιητική σας ταυτότητα την πήρατε από μόνος σας ή σας την έδωσε η συντεχνία;
– Κάποια στιγμή, ήρθε και η συντεχνία να επιβεβαιώσει τις υποψίες μου.
8. Αν τα κακά ποιήματα των φίλων σας κάνουν καλύτερους ποιητές, οι κακές κριτικές σας ωθούν στο καλύτερο;
– Μια αρνητική κριτική, είναι ένας αρκετά χρήσιμος αντίπαλος.
9. Γράφετε από ανάγκη ή από συνήθεια;
– Ανάγκη, φυσικά.
10. Πιστεύετε στη μούσα; Αν ναι, πια είναι η δική σας;
– η Δουλειά η Ζωή και η Ομορφιά.