Ναυαγιαίρεσις

Όμορφη λυπητερή ζωή
Οδυσσέας Ελύτης

Ρηγαδεύω σφαλματοκράτορας
Γιατί με διώχνεις, εικόνα βουβή, τη νύχτα,
τη νύχτα, που το στήθος βαραίνει πιο πολύ
ό,τι απομένει απ’ του χαμένου τη μοιρασιά
κι από το μαύρο χερικό του;
Πιο μαύρο το σκοτάδι τώρα πια
κι ακόμα πιο θαμπό το φως που τρεμοσβήνει
Μην ελπίζεις για ν’ αναθαρρήσει ο ουρανός
Μην ελπίζεις να φανούν
κι απόψε τ’ άστρα –
η ξαστεριά χειρότερη κι από αντίλαλο απολείτουργου,
μετά τη μεταρσίωση
Οι αγγέλοι εκπονούνε σχέδια επί χάρτου
εν τη απουσία σου,
ταπεινοσύνη αμαρτωλή,
και τα μίση τους ηώθεν
κι η αγάπη σου το ίδιο,
αποβροχάρη

Η ρίμα που πεθαίνει

Οι στίχοι απελπισμένοι
κ η ρίμα να πεθαίνει
σαν Άργος που την κράτησε
σφιχτά φυλακισμένη

Να ειν η λευτεριά
στην έκφραση δοσμένη;
να ειν η λευτεριά
του αισθήματος ο ήχος;

Την αρμονία αναζητώ
κ ελεύθερος ο στίχος
να είναι σαν αγάπης
που νίκησε το νείκος.

Σατράπης πια δεν έμεινε
να λογαριάζει μήκος
αναρχικά στοχάζομαι
όμως με πιάνει ρίγος

η λογική σπαράσσεται
μπορεί και να μαι λίγος..

Και της προσπάθειας αυτής
το νόημα ποιο είναι;
να γράψω θέλω ελεύθερα
κ αν δεν ενδώσεις μείνε

Για πάντα μες στην σκέψη μου
εσύ Αγία Μούσα
και αν το μέτρο έχασα
θα φτάσω ως τα Σούσα.

Να αντλήσω από την έμπνευση
και της μορφής τα πάθη
αυτό ήταν το νόημα
του μέγα του Καβάφη

που πρώτος την εξόρκισε
απ την γραφή την ρίμα
φοβάμαι μα έτσι τέλειωσε
Και τούτο εδώ το ποίημα..

`

Ιστορία 1

Καθε μέρα καθαρίζω

Περίπου χίλια τετραγωνικά μέτρα

Και όταν βοηθάω την συνάδελφο

Που τεμπελιάζει

Μπορεί να φτάνω και τα χίλια πεντακόσια

Τα γραφεία είναι πάντα σκονισμένα

Τα πατώματα μαύρα ειδικά όταν βρέχει

Και πάλι μου μπήκε συνδετήρας στο χέρι

Αυτός ο βλάκας έπαιζε πάλι με τους συνδετήρες του

Καθαρίζω, σκουπίζω, σφουγγαρίζω

Στο τέλος πετάω πάνω από δυο σακκούλες σκουπίδια

Τις σέρνω κοντά εκατό μέτρα μέχρι τον κοντινό κάδο

Από τις μεγάλες όχι τις συνηθισμένες

Το αστικό πότε αργεί

Πότε ίσα που το προλαβαίνω

Στο σπίτι με περιμένει ο άντρας μου

Πάλι θα αρχίσει την πολυλογία του

Αλλά φταίω που είμαι κουρασμένη

Ευτυχώς η πεθερά μου κλείνεται στο σπίτι τώρα

Χειμωνιάζει

Τα παιδιά μου ακόμη μακριά είναι

Ας πάρω την κόρη μου ένα τηλέφωνο

Ο γιος μου βιάζεται να κλείσει

Μου λείψανε

Μα μου λείπει και κάτι ακόμα

Δεν ξέρω

Κάθε φορά κάτι μου λείπει

και εγώ το καθαρίζω

`

Τι ωραίο που είναι να γράφεις

τι ωραίο που είναι να γράφεις.
πως το ανακάλυψαν;
πριν την ιστορία,
πριν την αφήγηση,
πριν την φαντασία,
την κατάθεση,
τις εικόνες,
τις μεταφορές,
τους συμβολισμούς,
πριν, πολύ πριν.
πως το ανακάλυψαν πόσο ωραίο
είναι να γράφεις, απλά για να γράψεις.
πόσο όμορφη είναι η γραφή, οι λέξεις,
τα γράμματα.
τι ένιωσε ο πρώτος που τα είδε όλα αυτά,
ως τέχνη;
αμφιβάλλω ότι ήταν ένας.
ήταν πολλοί, την ίδια στιγμή,
χωρίς να γνωρίζονται.
και κοίταξαν και είδαν.
η γραφή είναι κάτι παραπάνω από γραφή.
γιατί να γράψω για να εκφραστώ;
να γράψω, για να γράψω.
κοίτα τα κόμματα, πως χωρίζουν τις λέξεις.
κοίτα τα μόνα τους.
το κόμμα μου μοιάζει αβοήθητο. σαν ένας
άνθρωπος που κρέμεται στον γκρεμνό, και το θέλει.
δεν χρειάζεται βοήθεια
γιατί δεν πρόκειται να πέσει,
δεν θέλει να πέσει
και αντέχει το βάρος του,
απλά του αρέσει να κρέμεται στο κενό.
κοίτα τα αποσιωπητικά.
ποτέ πριν δεν είχα σκεφτεί πόσο ζωντάνια
δίνουν στον γραπτό λόγο.

είδωλο 1

στο τέλος των οριζόντων
έστησε τη βρεγμένη μηχανή του
και το μόνο που πρόλαβε να αισθανθεί
το άστατο πέταγμα κάποιων ερωδιών
που τόσοι ποιητές διηγήθηκαν
μα ανθρώπινο μάτι, ακόμη,
δεν έχει αντικρίσει
ύστερα την έσπρωξε πρόθυμα στο κενό
τράβηξε μερικές τζούρες τσιγάρο
έβαλε σε στάση προσοχή το καρό του πουκάμισο
κι έπεισε ένα σύννεφο εχθρικό
να χωρέσει τη δεξιά του γωνία στο κάδρο

είδωλο 2

άγαμη θυγατέρα
του ενός εκάστου μηνός
αντιγράφοντας σε μαύρο καρμπόν
άγαρμπες φιγούρες ενός ετοιμοθάνατου σκώρου
εκπορνεύει θλιμμένες αρετές
για μια τετράδα βιολετί τσιμπιδάκια