ΠΡΟΣΗΜΕΙΩΜΕΝΑ ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΑ
ΣΤΟΝ ΚΛΙΜΑΤΙΖΟΜΕΝΟ ΣΤΑΘΜΟ

Η ιστορία επαναλαμβάνει οροθετικά
τον κύκλο του αίματος στον ισημερινό του κυβισμού.
Γινόμαστε ολοένα άναρχοι υλιστές,
μάρτυρες φονικών καταστολών,
ειδωλολάτρες της σάρκας.

Ο χασάπης με τα γουρουνίσια μάτια
και το αρχέτυπο κοστούμι
κατάγεται από τους Παλαιούς.
Τα προσημειωμένα δρομολόγια των συρμών
στο ιερατικό ημερολόγιο
στιγματίζονται στον κλιματιζόμενο σταθμό.

Άκουσμα της γαλήνιας φωνής
και ξάφνου ξεκινάει η ζωή.
Έπειτα, ηχηρή βροντερή φωνή
και επικρατεί ο θάνατος μες την ζωή.

Κτίρια, φώτα, πόλεις,
που αγοράζουν την ζωή σου το πρωί
και ύστερα, σαν έρθει το σκοτάδι
την πωλούν μισοτιμής.
Σε έναν έμπορο σκοτεινό, κλειστό, εγκλωβισμένο
σε ένα μελανό τσιμεντόχαρτο.

Ήχοι αρχικά μελωδικοί, ρυθμικοί,
που σε προσκαλούν σε έναν ακόμη χορευτικό συνειρμό.
Σκέψεις σαν άλλοτε ονειρικές
και ιδέες που τρέχουν
την πράξη να προλάβουν.
Και μετά, επικρατεί η σιγή,
αυτή η χαμένη σιωπηλή μορφή
και η απεμπλοκή του νου
από οποιαδήποτε νοητική συζήτηση,
από κάθε οπτική αναζήτηση.

ΛΕΥΚΗ ΤΥΦΛΟΤΗΤΑ

Μάτια της ψυχής τυφλά.
Φτιαγμένα να μη βλέπουν την ασχήμια του κόσμου
Φτιαγμένα να μη βλέπουν το σκούρο χρώμα της διπλανής ψυχής

Μήτε του θυμού το κόκκινο,
Μήτε το κίτρινο της δειλίας και του μίσους,
Μήτε το μωβ το εσωστρεφές και μυστηριακό.
Ούτε καν το μαύρο,
Που πεισματικά επιμένει να καταλήγουν όλα στο σκοτάδι του.
Μάτια της ψυχής τυφλά,
Που βλέπουν μόνο το λευκό.
Λευκό σκληρό και κοφτερό,
Σαν πάγος και σαν χιόνι
Μα πάντα τόσο διαυγές και αθώο,
Σαν άγραφη κόλλα χαρτί
.
Πιστά στην καλοσύνη και στο δίκιο
Πιστά στην αγάπη.
Το νιώσιμο που έχει όλα τ΄άλλα αισθήματα
Πιστά στο λευκό.
Το χρώμα που έχει όλα τα άλλα χρώματα.
Πιστά στα σώματα
Πιστά στα στόματα
Πιστά στις λέξεις που βγαίνουν απ΄αυτά
.
Μάτια της ψυχής, μακάρια, στην άγνοιά τους..

Παραδομένα στη λευκή τους τυφλότητα
Όμοια με του Θεού, που δε βλέπει τα στραβά για να τα διορθώσει
Μονάχα καμαρώνει απ΄το μπαλκόνι του ότι έφτιαξε,
Κοιτώντας τη θολή, λευκή του ομίχλη
.
Μάτια της ψυχής τυφλά.
Φτιαγμένα να μη βλέπουν την ασχήμια του κόσμου
Φτιαγμένα να μη βλέπουν το σκούρο χρώμα της διπλανής ψυχής

Μάτια μακάρια, στην άγνοιά τους..

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

οι περιστάσεις καμιά φορά
γυρίζουν και στεγνώνουν
αντικρίζουν το δρόμο με τα σπασμένα γόνατα
την αγανάκτηση σέρνουν
τη στιγμή αμείλικτη στην πόρτα

το σπίτι βάρος γίνεται στο στήθος
καπνός η τόλμη
δεμένη σ’ ένα σπάγκο

περιμένοντας το θαύμα
τέτοιες μέρες
τραγουδούσε ένα ταγκό

 
 
ΑΣΥΧΑΣΤΟ

ο λύκος της μνήμης
διαβάζει τις στιγμές στα σκοτάδια
λιθοβολεί την έχθρα γελώντας
με ψυχραιμία στα νύχια κι ακίνητο μάτι

κουνάω το κεφάλι όταν τον πιστεύω

είμαστε εδώ νεκροί της ώρας μου λέει
και χάνεται μπροστά

δεν άφησα νεκρό για νεκρό
που να μη ρώτησα
αν λέει αλήθεια.

Η γνώση

Η γνώση εμφανίζεται μέσα απο γραμματικές εμπειρίες
σαν αυστηρή Θεά της αγνότητας.
Αποκαλύπτει μυστικά σαν ιερή
ερευνήτρια μυστηριακών κωδικών.
Είναι μήτρα παρθενική
που γεννά τις μούσες όλων των τεχνών.
Χορεύει συμπαντικές μελωδίες,
με γητευτές του πνευματικού πλούτου.
Αποκαλύπτει την αλήθεια
αναδυόμενη απο την ηδονική κατάκτησή της,
μόνο σε έμπειρους στοχαστές
και εραστές της σοφίας.

O πνιγμός της παρόρμησης

Χόρεψα πολλές βραδιές το κορμί μου
ξυπόλυτο σε ακατάδεχτες όχθες.
Πέταξα χωρίς φτερά απέραντους ουρανούς,
απροστάτευτη στην ελευθερία μου.
Δόξασα εραστές λυρικά φλεγόμενη
απο την ακατάκτητη ανεντιμότητα τους.
Τραγουδούσα λύσεις γρίφων σε ανθρώπους δωσμένους
στην εθελοντική κουφαμάρα.
Έπνιγα φοβίες σε μήτρες δικών μου φόβων.
Στερήθηκα τον εαυτό μου χαρίζοντας τον στην αόρατη τιμή του έρωτα,
που είναι η τέχνη της αποπλάνησης.
Γεύτηκα το υγρό σπέρμα απο άνανδρα φαλλικά μόρια,
παραδωσμένη στην άχρονη ηδονή.
Χάθηκα σε έναστρα όνειρα μεσιμεριανού περιπάτου.
Πέταξα για να προλάβω την πεζότητα μεγαλόπρεπων πράξεων,
που η ρουτίνα των βαδισμών τους με κάνει να θέλω πια μόνο να πετώ.