(…)
Το διεθνές τραπεζικό σύστημα αποφάσισε να απαλλαγεί από τα δάνεια του τότε ελληνικού κράτους, αξιολογώντας τα ως επισφαλή, κάτι που ελλείψει ουσιαστικής αντίδρασης το πέτυχε σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Αρχικά ο πρωθυπουργός Γεώργιος Α. Παπανδρέου (κυβέρνησε το διάστημα 5 Οκτωβρίου 2009 – 11 Νοεμβρίου 2011) υπέγραψε το πρώτο μνημόνιο μέσω του οποίου το τότε ελληνικό κράτος σύναψε δανειακή συνθήκη με επαχθείς όρους και εκχωρώντας μέρος της εθνικής κυριαρχίας με τα υπόλοιπα κράτη μέλη της τότε ευρωπαϊκής ένωσης και το ΔΝΤ. Μέσω της σύμβασης αυτής αποπληρώθηκαν τα χρέη προς το διεθνές τραπεζικό σύστημα.
Όπως όμως αποδείχτηκε σύντομα η πραγματική πρόθεση του διεθνούς τραπεζικού συστήματος δεν ήταν η διασφάλιση της πληρωμής των οφειλόμενων, αλλά αφενός η δημιουργία οικονομικών ζωνών – στις οποίες αρχικά εντάχθηκαν ορισμένες περιοχές της νότιας βαλκανικής και αργότερα ολόκληρα κράτη μεταξύ των οποίων και το τότε ελληνικό κράτος – πολύ χαμηλού μισθολογικού κόστους, πολύ κοντά στα ευρωπαϊκά κέντρα αποφάσεων και συνεπώς πολύ ευκολότερα ελεγχόμενων συγκριτικά με τις τότε αναπτυσσόμενες χώρες: Κίνα, Ινδία, Βραζιλία, Ινδονησία κλπ, αφετέρου η με όσο το δυνατόν ευνοϊκότερους όρους πρόσβασή του στον ορυκτό πλούτο της περιοχής.
Επειδή υπήρξαν αντιδράσεις κατά της κυβέρνησης Παπανδρέου και προκειμένου να διασφαλιστεί η υλοποίηση των αποφασισμένων, το διεθνές τραπεζικό σύστημα διόρισε προσωρινά ως πρωθυπουργό τον τραπεζίτη Λουκά Παπαδήμα ο οποίος πέτυχε να κατευνάσει τις αντιδράσεις και μετά από μερικούς μήνες τον Αντώνη Σαμαρά. Η κυβέρνηση Σαμαρά, την οποία στήριζαν εκτός του κόμματος που ηγείτο και δύο ακόμα κόμματα: το ΠΑΣΟΚ και ένα προερχόμενου από τον αριστερό χώρο, η ΔΗΜΑΡ, σύναψε και δεύτερη επαχθέστερη δανειακή σύμβαση (δεύτερο μνημόνιο) σε συνέχεια της πρώτης. Χαρακτηριστικό της δεύτερης αυτής δανειακής σύμβασης ήταν πως τα χρήματα που δανείστηκε το τότε ελληνικό κράτος δόθηκαν ως δάνεια σε επιχειρηματίες τα οποία ουδέποτε αποπληρώθηκαν ή χρησιμοποιήθηκαν στη δημιουργία υποδομών (σ.σ. πήραν μάλιστα το όνομα: θαλασσοδάνεια ΙΙ, κακώς βέβαια διότι οι συνέπειες των θαλασσοδανείων ΙΙ ήταν πολλαπλάσια μεγαλύτερες και αποδείχτηκαν ολοκληρωτικά καταστροφικές), οδηγώντας αρχικά στην οικονομική κατάρρευση και τελικά, λόγω των φυγόκεντρων τάσεων που δημιουργήθηκαν και των τμημάτων του που παραχωρήθηκαν για πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα σε κοινοπραξίες επενδυτών ως αντάλλαγμα διαγραφής των χρεών, στη διάλυση ενός κράτους που δεν πρόλαβε να κλείσει δύο αιώνες από τη σύστασή του.
(…)

UBS Bank.

στης ελβετιάς την κατάφυτη ράχη
βαδίζουν οι φοροφυγάδες χωρίς άγχη
μελετούν της ελλάδας τα γραμμένα
και στα σίγουρα σφαλίζουν τα κλεμμένα

Ο φασίστας που είσαι.

Με τη μάσκα του προστάτη
(το ρόλο τον ξέρουν)
Συνοδεύουν τους γέρους.
Κάτι καλά παιδιά ψιθύρισες.

Στα χωράφια
Στις παράνομες φάμπρικες
Στα σπίτια να ξεσκατίζουν γέρους
Χτυπάνε δωδεκάωρα
Για λίγα κέρματα.
Κι αν ο αφέντης δεν θέλει να πληρώσει
Υπάρχουν οι προστάτες.
Εσύ ρουφάς τη φραπεδιά.
Λες φταίνε οι ξένοι
Με την αθλητική στο χέρι.

Νύχτα πρώτη.

Ώρες τώρα, ασκούμαι στην
υπομονή,
διαβαίνω κόσμους
σαθρούς,
και ο Μπωντλαίρ
παίζει σκάκι,
μόνος,
και χάνει
και χαίρεται που χάνει.
Νικητής (μου λέει)
είναι αυτός που μπορεί
να νικήσει τον εαυτό του,
χαμένοι δεν υπάρχουν
μόνο δειλοί.

Η υπομονή μου τελείωσε,
πιάνω το πληκτρολόγιο,
μη μου το σκάσει
-το γαμημένο,-
(με συγχωρείτε)
αλλά μια δασκάλα
μου είχε πει πως,

«δεν υπάρχουν αισχρές λέξεις,
αλλά αισχροί άνθρωποι»

ακούω ένα ισπανικό κομμάτι,
μόνο κιθάρες
μη φανταστείτε,
ναι
οι άνθρωποι ξέρουν να
τραγουδούν ακόμη,
όσο και αν
τα spreads ανεβαίνουν.

Ο Μπωντλαίρ
στήνει τη σκακιέρα,
χαμένοι δεν υπάρχουν.
μόνο δειλοί.

Ρουα Ματ, ο τρελός παίρνει το παιχνίδι.

Ο Μπωντλαίρ μου κλείνει το μάτι.

Σειρά σου.. (μου λέει)

Άτιτλο

Τη νύχτα εκείνη θα φοράω το καλό μου t-shirt, το ακριβό.
Το χέρι μου θα γλιστρίσει στις ανασφάλειες σου και θα τις τσακίσει.
Το χέρι σου θα τσακίσει το στήθος μου
και θα πάλλεται με ρυθμό 100 μετανοιών το δευτερόλεπτο.

Τη νύχτα εκείνη,
που θα φοράω το καλό μου t-shirt,
την ώρα που θα συνθλίβω τις ανασφάλειες σου
και που το χέρι σου θα πάλλεται με ρυθμό 100 μετανοιών το δευτερόλεπτο,
θα εκσφενδονιστούμε σε δύο νέες Aνατολές.

Εσύ χωρίς φόβους.
Εγω χωρίς καρδιά, πια.