(…)
Το διεθνές τραπεζικό σύστημα αποφάσισε να απαλλαγεί από τα δάνεια του τότε ελληνικού κράτους, αξιολογώντας τα ως επισφαλή, κάτι που ελλείψει ουσιαστικής αντίδρασης το πέτυχε σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Αρχικά ο πρωθυπουργός Γεώργιος Α. Παπανδρέου (κυβέρνησε το διάστημα 5 Οκτωβρίου 2009 – 11 Νοεμβρίου 2011) υπέγραψε το πρώτο μνημόνιο μέσω του οποίου το τότε ελληνικό κράτος σύναψε δανειακή συνθήκη με επαχθείς όρους και εκχωρώντας μέρος της εθνικής κυριαρχίας με τα υπόλοιπα κράτη μέλη της τότε ευρωπαϊκής ένωσης και το ΔΝΤ. Μέσω της σύμβασης αυτής αποπληρώθηκαν τα χρέη προς το διεθνές τραπεζικό σύστημα.
Όπως όμως αποδείχτηκε σύντομα η πραγματική πρόθεση του διεθνούς τραπεζικού συστήματος δεν ήταν η διασφάλιση της πληρωμής των οφειλόμενων, αλλά αφενός η δημιουργία οικονομικών ζωνών – στις οποίες αρχικά εντάχθηκαν ορισμένες περιοχές της νότιας βαλκανικής και αργότερα ολόκληρα κράτη μεταξύ των οποίων και το τότε ελληνικό κράτος – πολύ χαμηλού μισθολογικού κόστους, πολύ κοντά στα ευρωπαϊκά κέντρα αποφάσεων και συνεπώς πολύ ευκολότερα ελεγχόμενων συγκριτικά με τις τότε αναπτυσσόμενες χώρες: Κίνα, Ινδία, Βραζιλία, Ινδονησία κλπ, αφετέρου η με όσο το δυνατόν ευνοϊκότερους όρους πρόσβασή του στον ορυκτό πλούτο της περιοχής.
Επειδή υπήρξαν αντιδράσεις κατά της κυβέρνησης Παπανδρέου και προκειμένου να διασφαλιστεί η υλοποίηση των αποφασισμένων, το διεθνές τραπεζικό σύστημα διόρισε προσωρινά ως πρωθυπουργό τον τραπεζίτη Λουκά Παπαδήμα ο οποίος πέτυχε να κατευνάσει τις αντιδράσεις και μετά από μερικούς μήνες τον Αντώνη Σαμαρά. Η κυβέρνηση Σαμαρά, την οποία στήριζαν εκτός του κόμματος που ηγείτο και δύο ακόμα κόμματα: το ΠΑΣΟΚ και ένα προερχόμενου από τον αριστερό χώρο, η ΔΗΜΑΡ, σύναψε και δεύτερη επαχθέστερη δανειακή σύμβαση (δεύτερο μνημόνιο) σε συνέχεια της πρώτης. Χαρακτηριστικό της δεύτερης αυτής δανειακής σύμβασης ήταν πως τα χρήματα που δανείστηκε το τότε ελληνικό κράτος δόθηκαν ως δάνεια σε επιχειρηματίες τα οποία ουδέποτε αποπληρώθηκαν ή χρησιμοποιήθηκαν στη δημιουργία υποδομών (σ.σ. πήραν μάλιστα το όνομα: θαλασσοδάνεια ΙΙ, κακώς βέβαια διότι οι συνέπειες των θαλασσοδανείων ΙΙ ήταν πολλαπλάσια μεγαλύτερες και αποδείχτηκαν ολοκληρωτικά καταστροφικές), οδηγώντας αρχικά στην οικονομική κατάρρευση και τελικά, λόγω των φυγόκεντρων τάσεων που δημιουργήθηκαν και των τμημάτων του που παραχωρήθηκαν για πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα σε κοινοπραξίες επενδυτών ως αντάλλαγμα διαγραφής των χρεών, στη διάλυση ενός κράτους που δεν πρόλαβε να κλείσει δύο αιώνες από τη σύστασή του.
(…)

 

UBS Bank.

στης ελβετιάς την κατάφυτη ράχη
βαδίζουν οι φοροφυγάδες χωρίς άγχη
μελετούν της ελλάδας τα γραμμένα
και στα σίγουρα σφαλίζουν τα κλεμμένα

Ο φασίστας που είσαι.

Με τη μάσκα του προστάτη
(το ρόλο τον ξέρουν)
Συνοδεύουν τους γέρους.
Κάτι καλά παιδιά ψιθύρισες.

Στα χωράφια
Στις παράνομες φάμπρικες
Στα σπίτια να ξεσκατίζουν γέρους
Χτυπάνε δωδεκάωρα
Για λίγα κέρματα.
Κι αν ο αφέντης δεν θέλει να πληρώσει
Υπάρχουν οι προστάτες.
Εσύ ρουφάς τη φραπεδιά.
Λες φταίνε οι ξένοι
Με την αθλητική στο χέρι.

Μικροπωλητές

Χωρίς τα γρηγορόσημα των δήμων.
Οι προστάτες καθαρίζουν.
(τους θέλουν να κλέβουν και να σκοτώνουν
για να έχουνε να λένε)
Οι μπάτσοι τρώνε τυρόπιτες
Και ξερογλείφονται για κανά ξέκωλο
Παραδίπλα καβάλα στις μηχανές.

Σε λίγο θα αρχίσουν να μπαίνουν
Στα νοσοκομεία
Να πετάνε στους δρόμους αρρώστους
Και στα σχολεία
Να πετάνε στους δρόμους παιδιά.
Τα αφεντικά
Τους θέλουν σακάτηδες
Τα θέλουν αγράμματα.
Αλλά δεν θα σε νοιάζει
Γιατί όταν θα μπουν στο σπίτι σου
Θα τους υπογράψεις
Και θα τους δώσεις
Ό,τι θελήσουν
Λέγοντας κι ευχαριστώ.

Η διπλή πανσέληνος της τρόικας.

Οι εργάτες στο Ρέντη
στο πόδι από τις τέσσερις.

Οι πουλημένοι ντελάληδες
λίγο μετά.
Γυάλινοι.

Οι νυχτοφύλακες
θα τελειώσουν στις εφτά.

Πότε θα απολαύσουν
το πρωινό χέσιμο;

Οι παντογνώστες
των αφεντικών προθέσεων
προς το μεσημέρι.

από Σωτήρης Παστάκας
2 Comments