Dalla Premessa del libro Poco più vuoto

Questo libro è composto da parole contate, le quali non sono riuscite ad incontrarsi in versi di un poema, in versi che parlano veramente per loro stesse. Di conseguenza, i anti-versi di questo libro, non hanno l’ambizione di essere concepiti e non pretendono nessuna ambizione nello spazio del significato. Poiché, il lettore riconosca questa ostinata particolarità, gli è possibile presumere che possa fuggire senza pentirsi da quel bosco infinito di ombre oscure dell’Essere.

Mi rifermo per poco; fuori dal mio silenzio, per tacere molto…

anti-versi dal libro

ritorno poco più poco, indosandomi sulla pelle;

la qualità dell’estraneo

[…]

poco caos inestimabile;

un terreno all’aria a bruciarsi capovolto

Τίτλος πρωτοτύπου: Scrivere pericolosamente. Riflessioni su vita, arte, letteratura / Ανθολόγηση-επιμέλεια: Φεντερίκο Σαμπατίνι / Μετάφραση: Άννα Παπασταύρου

`

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

`

Αισθητό και νοητό υλικό
Η τέχνη είναι ο συνδυασμός από τον άνθρωπο
του αισθητού και του νοητού υλικού με στόχο
ένα αισθητικό αποτέλεσμα.
Δοκίμια

`

*

Ό,τι απομένει από την αλήθεια για τη ζωή
Η μέθη σε οποιαδήποτε μορφή, το να είσαι
πάντα μεθυσμένος, όπως λέει ο Ρεμπώ, μεθυ-
σμένος από ζωή […] είναι η συναισθηματική
πλευρά [της τέχνης], υπάρχει όμως και η
πνευματική προοπτική που ανατέμνει την
ύπαρξη, και αυτό είναι που με ενδιαφέρει πε-
ρισσότερο αυτή τη στιγμή – να φτάσω ως το
βάθος, σε αυτό που απομένει από την αλήθεια
για τη ζωή, αντί να φουσκώνω την ίδια τη ζωή
με ρομαντισμό, στάση που θεμελιωδώς απο-                                                                                                                                     δεικνύεται λανθασμένη. Στον Οδυσσέα προ-
σπάθησα να πλάσω τη λογοτεχνία ξεκινώντας
από τη δική μου εμπειρία και όχι από μια δε-
δομένη ιδέα ή από μια προσωρινή συγκίνηση.

Conversations with James Joyce
του Άρθουρ Πάουερ

Der Grad der Kontrolle

Mein Heimatort: Trockenmauer und Sonne.

Am Abend geht ein silberner Rochen auf, ein Mond.

Das alte Paar auf dem gegenüberstehenden Balkon, meine Mitgift.

ziele ich mit der Schleuder. Angesichts der Finsternis verfehle ich.

Die Mutter ließ sie so nass werden, dass das Wasser die Decke berührte. Niemand überlebte.

strömen Formalin aus. Die Unzerstörbarkeit ihrer Natur.

Bei der Anbringung, mit Fäden.

Ich ziehe mich zurück um Sauerstoff einzuatmen. Übermäßige Rechtsausübung.

über den Kassen. Und „Vorsicht Hund“.

Spaziergang im Wald: mein Heimatort, Trockenmauer und Sonne.

ΦΩΣ ΑΛΛΟ ΔΕΝ ΓΥΡΕΥΩ

Φως άλλο δεν γυρεύω – του κορμιού σου θέλω μόνο:

διαφάνεια απόλυτη και διαύγεια γλαφυρή σαν θέμα·

μαρμαρυγή με σπλάχνα ποταμού που με τον χρόνο

βαθιά εμπεδώνεται και γίνεται άμετρη με το αίμα.

`

Ποιες ύλες στίλβουσες και ανθεκτικές σού δώσαν σχήμα,

καρδιά ορθρινή που φάσματα πρωιού έχεις ενσαρκώσει;

Τη μέρα θέλω που ’χει της ανάσας σου το κλίμα.

Μια χαραυγή είναι το αίμα σου που δεν θα μεγαλώσει.

`

Φως και ήλιος είναι μόνο το κορμί σου. Και λυκόφως

τ’ άλλα όλα. Εγώ δεν βλέπω τίποτ’ άλλο – μόνο εσένα.

Στο πέρασμά σου γίνονται όλα έρεβος και ζόφος.

Τα μάτια σου, άγνωρα, ποτέ δεν είν’ βασιλεμένα.

`

Διαφάνεια που δεν θά ’χει παρακμή. Ύψιστη ουσία

της αίγλης που ποτέ δεν στέκει σε κορφή και σε άκρη.

Και νεότητα. Μαρμαρυγή. Διαφάνεια υπερουσία

που αναζητάει άστρα απρόσιτα και στου αχανούς τα μάκρη.

1.

Στάσου, της άπιαστης αγάπης μου σκιά
Γλυκειά εικόνα, που με κρατάει μαγεμένη.
Φάντασμα, που τη ζωή μου ‘χει κλεμμένη,
απάτη, που κάνεις το θάνατο χαρά.

Αν σαν μαγνήτης την καρδιά μου την τραβάς
με δύναμη, σα να ‘μουνα ατσάλι,
γιατί με κολακεία μ’ ελκύεις πάλι,
αν φεύγοντας μακριά, μετά, μ’ εξαπατάς.

Να μην καυχιέσαι, που με θρίαμβο κρατάς
τη δόλια μου ψυχή τυραννισμένη
κι αν μεσ’ απ’ τ’ άδεια χέρια μου περνάς,

άυλη μορφή, για μένα πια χαμένη,
άδικα απ’ την αγκαλιά μου ξεγλυστράς,
στη φαντασία μου σ’ έχω φυλακισμένη.