Σαν Μαρτίνο ντελ Κάρσο

Από κείνα τα σπίτια

δεν απόμειναν

παρά κάποια

σκέλεθρα τοίχων

Από τόσους

που με συναναστρέφονταν

δεν έμεινε

κανένας

Μα στην καρδιά μου

όλ’ οι σταυροί παρόντες

Είν’ η καρδιά μου

η πιο ρημαγμένη χώρα

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΟΥ

(στίχοι: Bernie Taupin)

Αίσθηση παράξενη
Που δεν μπορώ να κρύψω
Στις τσέπες πετραδάκια
Π’ αφήνω ως το σπίτι μας
Ως γλύπτης-κι ίσως όχι-ως
Μάγος με τα φίλτρα του
Όπως μπορώ στιχοπλοκώ
Γιατ’ άλλο δεν έχω δώρο
Αυτό είναι το τραγούδι μου
Κι είναι όλο δικό σου

Κι έτσι θα μπορείς να λες
Πως είν’ ολοδικό σου
Aπλό κι έτοιμο
Μέσα του με τα λόγια
Π’ έγραψα εγώ για σένα μου
-Ελπίζω πως δεν πειράζει-
Πως είν’ η ευτυχία μου
Εσύ να ζεις στον κόσμο

Στη στέγη κάθισα και κλώτσησα τα βρύα
Κάποιες απ’ τις στροφές αυτές μού ζάλισαν το νου
Όμως το τραγούδι αυτό το φίλεψε ο ήλιος
Σ’ ανθρώπους σαν κι εμάς που ξέρουν να το ζεσταίνουν

Συγχώρα με που ξέχασα-κάτι τέτοια τα κάνω
Ξεχνώ, βλέπεις, αν είναι μπλε ή πράσινα με τρελαίνουν
Μα σημασία έχει αυτό που θέλω να σημαίνω
Πως ομορφότερα απ’ αυτά
Τα μάτια σου
Δε βλέπω

1. ΝΥΑΡΛΑΘΟΤΕΠ

Ἀπ’ τῆς Αἰγύπτου τ’ ἄδυτα, στὰ ἔσχατα φερμένος,
ὁ μαῦρος ἦρθ’ ἐξάγγελος, πού ’παν θεὸ οἱ φελλάχοι,
πρίγκηψ ἰσχνὸς καὶ σιωπηλὸς καὶ μυστικὰ ἐπαρμένος,
μὲ ἱμάτιο ὡς δείλι πορφυρό, στὸν κόσμο μπρὸς ἐστάθη.
Πλῆθος συνέῤῥεε μανιακό, τὸν λόγο του διψοῦσε,
μὰ ὡς φεῦγαν, τὰ ποὺ κήρυττε κάτι ἔκλεβ’ ἀπ’ τὴν μνήμη,
ἐνῷ τὰ ἔθνη ἐπάγωσε φριχτὴ κι’ ἀβέβαιη φήμη,
πὼς ἄγρια κτήνη τοῦ ἔγλειφαν τὰ χέρια ὡς προχωροῦσε.
Μετὰ ξέρασε ἡ θάλασσα στερηὲς καταραμένες,
τρούλλους χρυσοῦς φυκόπλεχτους ἀνέδυσαν οἱ αἰῶνες,
ῥαγίστ’ ἡ γῆ κι’ ἐσάρωσαν σελάων τρελοὶ τυφῶνες
τὶς ἀκροπόλεις τῶν θνητῶν ποὺ ἐτρέμαν κλονισμένες.
Τότε, ἄτσαλο σφυρί, χτυπᾷ στῆς μέθεξης τ’ ἀμόνι
τ’ ἄλογον χάος· κι’ ἐτίναξε στ’ ἄστρα τῆς γῆς τὴν σκόνη.

2. ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Κτήριο στὴν σκόνη, ἀσβολερό, ὁ μίτος κεῖ ὡδηγοῦσε,
στῶν λαβυρίνθων τὰ στενά, γύρω ἀπ’ τὶς ἀποβάθρες·
πλασμάτων θαλασσόφερτων ὀσμές, χύνονταν, λάθρες,
κι’ ἀχλὺ σγουρὴ κι’ ἀπόκοσμην ὁ ζέφυρος φυσοῦσε.
Στὴν ῥομβωτὴ βιτρῖνα του καπνιὰ καὶ πάχνη… ἐντὸς
βιβλίων σωροὶ ἀχνοφαίνονταν, δεντροκορμοὶ στριμμένοι
ψηλοὶ ὣς τὴν στέγη, ἐσάπιζαν· καὶ μέσα στοιβαγμένη
ἀρχαία σοφία σὲ θραύσματα, πάμφθηνος θησαυρός.
Μ’ ἔθελξε! Μπῆκα! Σήκωσα, μ’ ἀράχνες, τοῦ σωροῦ
τὸν πάνω τόμο κι’ ἔνιωθα, τὰ φύλλα ὅπως γυρνοῦσαν,
τρόμο, λέξεις ἀμφίσημες ποὺ ὑπαινιγμοὺς κρατοῦσαν
κάποιου, στοῦ μύστη τὴν ματιά, φρικώδους μυστικοῦ.
Γύρεψα νά βρω πωλητὴ μὲ πεῖρα, νὰ βοηθοῦσε,
κανεὶς… μονάχα μιᾶς φωνῆς ὁ ἀντίλαλος γελοῦσε!

TO TΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΠΡΩΙΝΟΥ

Η αγάπη σου έδωσε το έναυσμα, όπως σ’ ένα χρυσό, χοντρό ρολόι.
Η μαία σου χαστούκισε τις πατούσες και το γυμνό σου κλάμα
ρίζωσε με τα υπόλοιπα στοιχεία της φύσης.

Οι φωνές μας ηχούν, επευφημώντας τη γέννηση σου. Ένα νέο άγαλμα.
Σ’ ένα παγερό μουσείο, η γυμνότητα σου
διακυβεύει την ηρεμία μας. Στεκόμαστε γύρω σου, κενοί όπως τους τοίχους.

Δεν είμαι πια η μητέρα σου,
όπως ένα σύννεφο που αποστάζει έναν καθρέφτη για να δει την αντανάκλαση του
που αργοσβήνει απ’ την παλάμη του ανέμου.

Όλο το βράδυ η ανάσα σου, που θυμίζει νυχτοπεταλούδα,
τρεμοπαίζει ανάμεσα στα επίπεδα, ροζ τριαντάφυλλα. Ξυπνάω για να σ’ ακούσω:
Μια απόμακρη θάλασσα που φουρτουνιάζει στο αυτί μου.

Μ΄ ένα σου κλάμα παραπατώ απ’ το κρεβάτι, βαριά σαν αγελάδα και αιθέρια
στο βικτωριανό μου νυχτικό.
Το στόμα σου ανοίγει όπως της γάτας. Το πλαίσιο του παραθύρου

φωτίζεται, καθώς καταβροχθίζει τα χλωμά του άστρα. Και τώρα εκφωνείς
τις πέντε σου νότες•
Τα γλυκά φωνήεντα αναδύονται σαν μπαλόνια.

So möchte ich leben mit dem Wenigen

ein Pausenbrot aus zwei Wörtern verzehren,

als Kopfkissen

Bücher vergangener Dichter haben,

Kaffee

mit meinem kompletten Papadiamanti trinken.

Zuflucht dem verprügelten Hund gewähren

den man Güte nennt.

steht vorrätig mein Krug mit frischem Wasser

vor der Tür.

Für jeden der mich lieben wird

habe ich ein Stück Brot mit Zucker,

ein Fächer mit all meinen Farben

und einen Sonnenschein im Wohnzimmer.