Ο Ντύλαν Τόμας (ή Ντάλαν Τόμας, αφού έτσι προφέρεται στα κελτικά το μικρό όνομα Dylan: «θαλασσογέννητος») γεννήθηκε στο Σουώνση της Ουαλίας τον Οκτώβριο του 1914. Πέθανε μόλις 38 χρόνια αργότερα, τον Νοέμβρη του 1953, σ’ ένα νοσοκομείο της Νέας Υόρκης, όχι όμως χωρίς να έχει θεμελιώσει προηγουμένως τη φήμη του ως ενός εκ των εξοχότερων ποιητών του 20ού αιώνα. Η βιλανέλα “Do not go gentle into that good night”, ανήκει στα διασημότερα ποιήματα του καιρού μας και έχει μεταφραστεί πολλές φορές στα ελληνικά. Η απόδοση που ακολουθεί τηρεί πιστά τους κανόνες του είδους: 19 στίχοι μοιρασμένοι σε έξι τρίστιχες στροφές και μια μονόστιχη, που σ’ όλους ακούγονται δύο, οι ίδιες πάντα, ρίμες. Άλλο γνώρισμα της βιλανέλας είναι οι δύο επωδικοί στίχοι (ρεφραίν) που εναλλάσσονται στο πέρας κάθε στροφής ενώ ο ένας απ’ αυτούς απαντά και στην αρχή του ποιήματος.

– Σύγχρονη Ελληνική Ποίηση – Δίγλωσση ανθολογία /

Griechische Lyrik der Gegenwart – Zweisprachige Anthologie

Σούνιο
[Sunion]

Στη γύμνια του φωτός (εξωτερικού και εσωτερικού)
Στη γύμνια του ανέμου (που γύρω απ’ τον εαυτό του τυλίγεται)
Στη γύμνια τη θαλασσινή (που την διπλασιάζει τ’ αλάτι)

Ένας-ένας ονομάζονται του Σουνίου οι κίονες

***

Σίβυλλες
[Sibilas]

Οι Σίβυλλες κλεισμένες σε σπηλιές ερμητικές
ανέραστες ολότελα και τυφλές.
Την αδειοσύνη θρέφουνε σαν να ’τανε πυρά
την ώρα που η σκιά μέρα και νύχτα χωνεύει
μες στο ίδιο φως από άσαρκη φρίκη.

Φέρτε δω έξω την πάχνη την τερατική
από νύχτες εσωτερικές, τον ίδρο
των δυνάμεων που μονάχες τους μανιάζουν
όταν οι λέξεις στους τοίχους χτυπούνε
σε τυφλές πτήσεις πουλιών παγιδευμένων,
και με δριμύτητα ο τρόμος του να ’χεις φτερά
σκούζει σαν το ρολόι μέσα στο κενό.

Από τη συλλογή Mala kruna (Manni, 2007)

Η συλλογή Mala kruna, [μικρό αγκάθινο στεφάνι], συγκεντρώνει στίχους που είναι δομημένοι γύρω από την ιδέα του ταξιδιού του τρένου της ίδιας της ύπαρξής μας, που χαρακτηρίζεται από προοδευτικές απώλειες και εγκαταλείψεις, στις τρεις ηλικίες της ζωής.

στον ορίζοντα μια διαφορετική θάλασσα

σταμάτησε το αίμα κάτω από τα νύχια·

μαύρη μητέρα στο νησί

ήρθε πλάι σου και σου μίλησε για τον άνεμο,

μια κακοκαιρία που δεν επέτρεπε

στις βάρκες να φύγουν·

και μετά κοίταξε ένα σημείο στον τοίχο

στο δρόμου άρχιζε μια γιορτή

mala kruna, είπε

μικρό αγκάθινο στεφάνι.

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ

Αποδιώχνω τον ύπνο σα να ’ναι αρρώστια.
Χτίζω την αντίστασή μου
Τον αναβάλλω όσο μπορώ
Κάθε νύχτα, σα δρομέας

Που περικόπτει το χρόνο του.
Διατρέχω τις σελίδες των βιβλίων
Περπατώ μέσα από ταινίες
Γράφω σα να τρέχω κατοστάρι.

Είμαι της νύχτας πλάσμα
Βρίσκομαι εδώ για να εξαπατώ το χρόνο.
Μπορείτε να δείτε το χρόνο και την εξάντληση
Να πληρώνονται από το πρόσωπό μου.

Το καϋμένο μου πρόσωπο κουβαλά σακούλες
Σαν αποσκευές ζωής
Και ρυτίδες σα γραφές
Σε αρχαίο βιβλίο.

Σε πενήντα χρόνια
‘Υπνος μου θα ’ναι ο θάνατος
Θα φύγω όπως όλοι
Έχοντας, όμως, προηγουμένως παίξει

Όλα τα παιχνίδια και όλους τους ρόλους.