ΤΑΛΑΝΤΩΣΗ

Κι είχε μια ποίηση το δωμάτιο την ώρα τούτη

και μια σιωπή

και μια θλιμμένη λωρίδα ήλιου

που έντυνε την ευτυχία,

υπήρχαμε

στα κλαριά του δέντρου που πάλευε να αναγεννηθεί,

στο τρένο που πέρασε,

στη μέρα που αρχίζει να τελειώνει,

υπήρχαμε,

κι είχε μια ποίηση το δωμάτιο

και μια σιωπή

και μια ωραία ταλάντωση

στο αμήν και στο τέλος,

την ώρα ετούτη.

 *

SCHWINGUNG

Und es herrschte solch eine Lyrik im Zimmer zu jener Stunde

und eine Stille

und ein betrübter Sonnenstrahl

der das Glück bezog,

es gab uns

auf den Ästen des Baumes, der für seine Wiederbelebung kämpfte,

in dem Zug der vorbei fuhr,

in dem Tag der anfing zu Ende zu gehen,

gab es uns,

und es herrschte solch eine Lyrik im Zimmer

und eine Stille

und eine wunderschöne Schwingung

in dem Amen und am Endpunkt,

zu jener Stunde.

Εγώ η ίδια υπήρξα ο δρόμος μου

Εγώ θέλησα να ‘μαι όπως οι άντρες το θέλησαν για μένα:
μια απόπειρα ζωής•
ένα κρυφτούλι με την ύπαρξη μου.
Όμως φτιαγμένη ήμουνα από παρόντα,
και οι επίπεδες πατούσες μου πάνω στην υποσχόμενη γη
δεν αντιστέκονταν να βαδίζουν μπροστά,
και συνέχιζαν πέρα, όλο πιο πέρα,
ξεγελώντας τις στάχτες για να φτάσω στο φίλημα
των νέων μονοπατιών.

Σε κάθε παραπάνω βήμα στο δρόμο μου προς τα μπρος
τις πλάτες μου έξυνε το απελπισμένο φτερούγισμα
των παλαιών κορμών.

Όμως το κλαδί αποκολλημένο ήταν για πάντα,
και σε κάθε καινούργιο μαστίγιο το βλέμμα μου
χωριζόταν κι άλλο , ολοένα περισσότερο
από τους μακρινούς ορίζοντες που ‘χα μάθει:
και το πρόσωπο μου έπαιρνε την έκφραση
που από μέσα μου ερχόταν,
την οριστική έκφραση που πρόβαλε ένα συναίσθημα
ενδόμυχης απελευθέρωσης•
ένα συναίσθημα που προέκυπτε
από τη διατηρημένη ισορροπία ανάμεσα
στη ζωή μου και στην αλήθεια
του φιλήματος των νέων μονοπατιών.

Πλέον με χαραγμένη την κατεύθυνση μου στο παρόν,
βλασταράκι ένιωσα πάνω στα εδάφη όλα της γης,
των εδαφών δίχως ιστορία
των εδαφών δίχως μέλλον,
του εδάφους πάντα του εδάφους δίχως όρια
όλων των αντρών και όλων των εποχών.
Και υπήρξα εξ ολοκλήρου εντός μου
όπως εντός μου υπήρξε η ζωή….

Εγώ θέλησα να ‘μαι όπως οι άντρες το θέλησαν για μένα:
μια απόπειρα ζωής•
ένα κρυφτούλι με την ύπαρξη μου.
Όμως φτιαγμένη ήμουν από παρόντα•
όταν πια οι μαντατοφόροι με αναγγέλανε
στην βασιλική παρέλαση των παλαιών κορμών
λοξοδρόμησε η επιθυμία μου να ακολουθήσω τους άντρες
και το πανηγύρι των τιμών έμεινε εκεί να με περιμένει.

TGV, 1

Αχνίζει ο άνεμος στα γυμνά κλαριά χαμηλός ουρανός

κάνει τα μάτια να πιστέψουν πώς βλέπουν επιτέλους κάτι υλικό

τι να ’ναι παρά το διάστημα ανάμεσα στα δάχτυλα τ’ ανοιγμένα

ένα καμπαναριό καρφωμένο στο βλέμμα ένα σημείο στην ιστορία

ένα δάσος έπειτα στάρι πράσινο υπόλειμμα ήλιου

κάτι αγελάδες αραδιασμένες σαν πέτρες λευκές

μια γέφυρα ένας κηπάκος μια λάμπα πρώιμη

η μέρα διστάζει ν’ αφήσει του κόσμου τα όρια

να τα μαζεύει πρέπει πια για την άλλη την όχθη

σεντόνι τόσο παλιωμένο απ’ τους πάρα πολλούς έρωτες

μια ελάττωση ταχύτητας σ’ αφήνει ν’ ανακαλύψεις αγριοπιπεριές

ένα αλσύλλιο από λόχμες με στίγματα κόκκινα

δυο βλάκες γραβατωμένοι να μιλάνε για προσαύξηση

ανθρώπινη επαφή κι ανίδωτη ακόμα κι άξια να τη δεις

Αλεξάντερ Βερτίνσκι – Αχρείαστη επιστολή

Ελάτε. Μη φοβάστε.
Θα γίνουμε φίλοι,
Είναι καιρός και για τους δυο μας να ξεκουραστούμε απ’ την αγάπη,
Επειδή, αλίμονο, ούτε τα λόγια,
Ούτε τα δάκρυα θα την επιστρέψουν.

Θα κολυμπάμε, θα γελάμε, θα μαζεύουμε μανταρίνια,
Μες στη λευκή στενή βάρκα θα φεύγουμε για τον φάρο.
Στο ηλιοβασίλεμα, όταν θα γίνει το βράδυ λιλά
Θα διαβάζουμε βιβλία για μέρη μακρινά.

Στις καυτές πέτρες τη χελώνα θα πιάσουμε,
Εγώ μικρούς κάβουρες στα χέρια σας θα φέρω.
Και την αγάπη θα θάψουμε, την αγάπη θα σκεπάσουμε
Με τα περσινά φύλλα στο πράσινο δάσος.

Κι όταν ο ισχνός μήνας θ’ αρχίσει να ασημίζει
Και η λιλά θάλασσα θα φεύγει για την αμμουδιά,
Σε εσάς θα φανερωθεί το λευκό ασημένιο πουλί
Το γιότ του ναυάρχου στο κίτρινο ακρωτήρι.

Θα ακούμε πώς κλαίνε τα φαγκότα και οι τρομπέτες
Στην ορχήστρα χορού στο μεγάλο καζίνο,
Και για τα δικά σας θλιμμένα παιδικά χείλη
Θα πίνουμε τις νύχτες χρυσό κρασί.

Και την αγάπη εμείς δεν θα ενοχλούμε με λόγια
Αυτή η νεκρή φλόγα πιά δεν θα φουντώσει,
Επειδή, αλίμονο, κανένα όνειρο,
Κανένας στίχος την αγάπη δεν θα επιστρέψει.

(Καλοκαίρι 1938, Τσινγκτάο)

Διαβάστε περισσότερα

ΘΑΛΑΣΣΑ  ΑΛΑΡΓΙΝΗ

Εάν δεν είναι η θάλασσα, ναι η εικόνα της είναι,

το ομοίωμα  της, ανάστροφο, στον ουράνιο θόλο.

Εάν δεν είναι η θάλασσα, ναι η φωνή της είναι

λεπτή,

μέσα απ’  το άπλωμα της οικουμένης,

στα   μεγάφωνα των αγέρηδων.

Εάν δεν είναι η θάλασσα, ναι το όνομα της είναι

σε μια δίχως χείλη διάλεκτο,

δίχως λαό,

δίχως λέξη άλλη εκτός από δαύτη:

θάλασσα.

Εάν δεν είναι η θάλασσα, ναι η ιδέα της είναι

πυρωμένη, ανεξερεύνητη ,  καθάρια•

κι εγώ να φλέγομαι, εντός της να πνίγομαι