EXCAVATIONS, 1972

Words rolled from the mouth
and faded in the dark.

You look at the other side of today
and

the poetʼs statue rises
still warm, shaking off the dust.

Now it walks down Stadium Street
laughing aloud.

(The archeologists – the grave robbers
have taken to their heels, cursing.)

MERCURIAL TIME, The Sceptre Press, Knotting, Bedfordshire, 1978.

MIDDAY DREAM

– How many afternoons I slept alone
with my skin –

Splintered doors letting in
strips of gardens.
In the distance, just visible,
a girl is playing “The Last Post” on a bugle.
A dead man falls from the sky,
light as a feather.
He gets hitched onto the roof.

“Now they bury them deep, and itʼs raining.”

Itʼs raining.
Light rusts.
Itʼs stopped.
The girl just manages
to swallow her bugle.

Everything fades out.

A bell tolls frenziedly.

(Noon full of ink and stones.)

*

Η ζωή… είναι να θυμάμαι το θλιβερό
ξύπνημα σε ένα τραίνο, την αυγή: να έχω
δει έξω το αβέβαιο φως: να έχω νιώσει
στο μουδιασμένο κορμί την παρθενική
και σκληρή μελαγχολία του τσουχτερού ανέμου.

Αλλά ακόμα πιο γλυκό είναι να θυμάμαι
την απροσδόκητη λύτρωση: δίπλα μου
ένας νεαρός ναύτης : το μπλε και το
άσπρο της στολής του κι έξω
μια θάλασσα νωπή από χρώμα.

*

Αν υποχωρήσει λίγο η νύχτα του καλοκαιριού
θα προβάλουν στην ακρογιαλιά
γεννημένοι σιωπηλά όπως τα χρώματά της-
γυμνοί άντρες που ελαφρά πορεύονται.

Κι όπως ο άνεμος κινεί την θάλασσα το ίδιο
σπρώχνουν φωνάζοντας οι άντρες τις βάρκες
σπρώχνουν τις βάρκες οι άντρες φωνάζοντας

Ανατέλλει πάνω στον τελευταίο ιδρώτα ο ήλιος

Όταν κάποιος περήφανος γιος του ανθρώπου επιστρέφει στη γη
Που η δόξα δεν τον γνωρίζει, μα τον στηρίζει η καταγωγή
Η τέχνη του γλύπτη εξαντλεί την μεγαλοπρέπεια της λύπης
Και τεφροδόχοι χιλιοπαινεμένες λένε ποιοι αναπαύονται από κάτω:
Όταν όλα θα έχουν τελειώσει, πάνω στον τάφο θα φαίνεται,
Όχι αυτό που ήταν, αλλά αυτό που έπρεπε να ήταν:
Αλλά ο κακόμοιρος ο σκύλος, στη ζωή ο πιο σταθερός φίλος,
Ο πρώτος που σε καλωσορίζει, έτοιμος πάντα να σε υπερασπιστεί,
Που η τίμια καρδιά του ανήκει πάντα στον κύριό του,
Που εργάζεται, μάχεται, ζει κι αναπνέει για ʽκείνον μονάχα.
Ατίμητος πέφτει κι όλη του η αξία ένα τίποτα περνιέται,
Aκόμη και τη ψυχή του που είχε στη γη, τα ουράνια την αρνούνται,
Όταν ο άνθρωπος, ένα ματαιόδοξο έντομο! ελπίζει να συγχωρεθεί,
Απαιτώντας για τον εαυτό του έναν αποκλειστικό παράδεισο.
Αχ άνθρωπε εσύ αδύνατε, ένοικε της μιας ώρας
Ταπεινωμένος στην σκλαβιά ή διεφθαρμένος στην εξουσία,
Όποιος σε ξέρει καλά, ω μάζα θλιβερή έμψυχης σκόνης,
Πρέπει με αηδία να σʼ αφήσει!
Η αγάπη σου είναι πόθος, κλοπή η φιλία σου όλη ,
Τα χαμόγελά σου υποκρισία, κι οι λέξεις σου απάτη!
Από τη φύση σου αχρείος, μόνο στο όνομα ευγενής,
Κάθε συγγενικό θηρίο ντρέπεται και κοκκινίζει.
Ω, εσείς που κατά τύχη βλέπετε αυτή την απλή τεφροδόχο,
Ας προσπεράσετε – δεν τιμά κανέναν που εύχεστε να θρηνήσετε:
Μόνο για να θυμίζουν τα λείψανα ενός φίλου, υψώνονται αυτές οι πέτρες:
Δεν ήξερα παρά μόνον έναν – κι αυτός εδώ αναπαύεται.

Ω, ΕΡΩΤΙΑΡΗ ΑΝΘΡΑΚΩΡΥΧΕ
(O LURCHER-LOVING COLLIER)

Ώ ερωτιάρη ανθρακωρύχε, μαύρε, μαύρε σαν τη νύχτα,
Ακολούθα το αίσθημά σου πάνω στους καθάριους λόφους.
Το φανάρι σου έχει σβήσει, οι σήραγγες βουβές είναι όλες.
Βάλε την καρδιά της στόχο και καθόλου μην λαθεύεις,
Γιατί η Κυριακή όπου νά ΄ναι πάει κι εσύ, Κέιτ, έτσι γρήγορα μη φεύγεις,
Γιατί η Δευτέρα φθάνει, όταν πια κανείς δεν θα μπορέσει
να φιλήσει:
Γίνε μάρμαρο στην κάπνα του, και στο μαύρο του εσύ γίνε άσπρο.

TRAM AND ACROPOLIS

le soleil me brule et me rend lumineux

through the monotonous rain
the mud
the ashen atmosphere
the trams pass
and through the deserted marketplace
• deadened by the rain –
they proceed towards
the
terminals

my thought
filled with emotion
follows them lovingly until
they reach
there where the fields begin
where the fields are drowned by the rain
at the terminals

what sorrow it would have been – my God –
what sorrow
if my heart was not consoled
by the hope of marble
and the prospect of a bright sunray
which shall give new life
to the splendid ruins

exactly like
a red flower
amid green leaves