ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΟ ΜΗΔΕΝ

Στον George Whitman
Πάντα όταν επιστρέφω ορκίζομαι επίσημα
Ποτέ ξανά μη ταξιδέψω .Όπως εγώ ο κόσμος θα ταξιδεύει
Στα λόγια των βιβλίων και των επιστολών. Οι αϋπνίες
Έρχονται μετά ,ξυπνάω μέσα στα χαράματα
– στερημένος από μαγικές ικανότητες που φέρνουν ευτυχία
Στους γείτονές μου-περνώντας τον χρόνο που απομένει
Από τη νύχτα
Μελετώντας τα καθυστερημένα άστρα με την επιθυμία
Να συναντήσω το άστρο
Που η μητέρα μου έλεγε πως ήταν ο Φύλακας Άγγελος μου.
Όταν δεν το βρίσκω κάνω όπως ο George
-πίνω νερό από τα φύλλα πριν το χάραμα.
Το ασήμι αυτής της δροσιάς γονιμοποιεί τις υπάρξεις,
Κάνει άκακη την ανθρωπότητα.
Όταν το άστρο της μάνας μου είναι στην αυγή
Παραδέχομαι την αιωνιότητα ,ότι δηλαδή δεν είχε γεννηθεί
Αποκλειστικά για μένα αυτός ο άγγελος
(θα είχε ξενυχτήσει βασιλιάδες κι ανώνυμους ή ποιητές και ταξιδιώτες
Που ήρθαν πριν από εμένα και θα διαδεχτούν στους μελλοντικούς αιώνες) αλλά εξυμνώντας το θα συνεχίζω να υπάρχω
Πάντα όταν επιστρέφω ακούω τα τραγούδια
Εκείνων που περνούν τη ζωή τους γράφοντας ποιήματα,
Επιβιώνοντας έτσι ή ξεγελώντας τον θάνατο .Καταλαβαίνω
Ότι τα λόγια δεν ανήκουν σε κανένα ,
Και δεν περνιέμαι για αδαής που ταξιδεύει πεινασμένος
Στη Μαδρίτη ,Νέα Υόρκη, Παρίσι, Ρίο, Ισταμπούλ.
Εκείνος που επιστρέφει με μεγαλύτερη πείνα,
Με μεγαλύτερη δίψα,
Με την τρέλα στο διαβατήριο σφραγισμένη
Στο τέρμα του σωστού δρόμου μπροστά σε ένα γάτο
Που κοιμάται ανάμεσα στα βιβλία της Rue de la Boucherie αριθμός 37
-Το χιλιόμετρο μηδέν του Παρισιού-
Όταν η πεμπτουσία του δειλινού κατέβηκε
Πάνω στο ζωγραφιστό τζάμι της Notre Dame και ,στην κοντινή προκυμαία,
Ένας ζητιάνος περήφανος για την κατάντια του
Τραβούσε από το Σηκουάνα ένα νεκρό ποντίκι, προκαλώντας τον George
Που στο παράθυρο του έκοβε το φυτίλι ενός αναμμένου κεριού.
Πάντα όταν επιστρέφω ορκίζομαι επίσημα
Στις τέσσερεις εποχές να μη ταξιδέψω πάλι.
Ανώφελος όρκος, χωρίς συνέπεια. Πηγαίνω πάντα σε κάποιο μέρος, ακόμη και αν οφείλεται σε ένα βιβλίο που δεν πήρα μαζί μου
(όπως εκείνη τη φορά την ποίηση του Boris Pasternak στα ρωσικά-γλώσσα που δεν κατέχω-μονάχα από ερωτικό γράμμα
Στα γαλλικά, γραμμένο σε κοινό χαρτί ξεχασμένο σε ένα βιβλίο του 20 ,με σκληρό εξώφυλλο γαλάζιο)
Αν γύριζε να φέρει τα ρωσικά ποιήματα, ο George
Θα με καλούσε για ένα πιάτο σούπας στο σπίτι του
-Χιλιόμετρο μηδέν του Παρισιού, μια άλλη Ανθρωπότητα.
Πάντα επιστρέφω και θα επιστρέφω πάντα.
Μονάχα στο σπίτι συναντώ πάλι το άστρο
Που η μητέρα μου έλεγε πως είναι ο Φύλακας Άγγελός μου,
που το νερό της αυγής είναι πιο καθαρό κι ωραίο
Στα φύλλα των δικών μας δέντρων,
Όντας βέβαιος ότι οι λέξεις δεν ανήκουν σε κανένα .
Με λιγότερη πείνα, ίσως.
Πάνω απ’ όλα ο αδαής, που προτιμά να μην πει
-Αντίο

Μετάφραση Γιάννης Σουλιώτης ,Ιούνιος 2009
.

50 First Dates film

• buy The Crow: Wicked Prayer

Περικοπές από την υπό έκδοση συλλογή ποιημάτων του Harold Norse «Ποιήματα», από τις εκδόσεις Ηριδανός 2009.

«Όποιος αγγίζει ετούτο το βιβλίο αγγίζει έναν άνθρωπο», έγραφε κάποτε στα «Φύλλα Χλόης» ο Ουόλτ Ουΐτμαν. Αγγίζει τον ποιητή στην ολότητά του, από τις χορδές της διάνοιάς του έως τον άνεμο που ξεσηκώνει η καρδιά του. Αυτό συμβαίνει και με κάθε βιβλίο του αμερικανού ποιητή Χάρολντ Νορς. Ανέκαθεν υπήρξε κάτι στην γραφή του που τον ξεχώριζε από τους άλλους ποιητές της γενιάς του, μα και από πολλούς μεταγενέστερους που λίγο ή πολύ ακολούθησαν τα βήματά του.

Μιλάμε λοιπόν για έναν ταραχώδη, αναρχικό ποιητή. Έναν ποιητή που σήμερα δεν εκτιμάται μόνο ως εκφραστής μίας τρανής, θρυλικής εποχής αναζητήσεων που έχει χαθεί πια για πάντα – μα και σαν ο πρώτος αμερικανός ποιητής που προσδιόρισε το γλωσσικό ιδίωμα και τον τρόπο ζωής που ακολούθησαν μετά απ’ αυτόν ολόκληρες γενιές, οι οποίες επηρέασαν καθοριστικά την σύγχρονη ποίηση και ανέδειξαν τον σημαντικό ρόλο της βιωματικής εμπειρίας της.

Έγραψε γι’ αυτόν ο Charles Bukowski: «Μακάρι να χρησιμοποιούσα την γλώσσα όπως εσύ. Έχεις όλες τις λέξεις και τις χρησιμοποιείς με ακρίβεια». Ένας ακόμη από τους μεγάλους θαυμαστές του έργου του, ο William C. Williams, έγραψε: «Οι αναγνώστες βρίσκονται χρόνια πίσω σου, ελάχιστοι αντιλαμβάνονται περί τίνος πρόκειται, βγήκες πιο μπροστά απ’ όλους, φανέρωσες μια νέα δύναμη στη γλώσσα η οποία καθιστά τις θεωρίες περί σύνθεσης απλές κουταμάρες, είμαι αφοσιωμένος σ’ εσένα και σ’ αυτό που κάνεις.».

(Προδημοσίευση από την συλλογή “Ποιήματα” του Ά. Γκίνσμπεργκ , μετ. Γ. Λειαβαδάς, Ηριδανός 2009) He’s Just Not That Into You divx

Ο ΘΛΙΜΜΈΝΟΣ ΜΟΥ ΕΑΥΤΌΣ

Κάποιες φορές όταν τα μάτια μου είναι κόκκινα

αναβαίνω στην κορυφή του κτιρίου της Αρ Σι Έι

και ατενίζω τον κόσμο μου, το Μανχάτταν –

τα κτίρια μου, τους δρόμους που έκανα τα κατορθώματά μου,

τις σοφίτες, τα κρεβάτια, τα φτηνιάρικα διαμερίσματα

– αποκάτω στην Πέμπτη λεωφόρο που κι αυτή την έχω στο μυαλό μου,

τα αυτοκίνητα της σαν μυρμήγκια, μικρά κίτρινα ταξί, άνθρωποι

που περπατούν στο μέγεθος μάλλινων ψηγμάτων –

Πανόραμα των γεφυρών, ξημέρωμα πάνω από τη μηχανή του Μπρούκλυν,

ο ήλιος δύει στο Νιου Τζέρσεϊ που γεννήθηκα

και στο Πάτερσον που έπαιξα με τα μυρμήγκια –

οι κατοπινοί μου έρωτες στην 15η οδό,

οι πιο μεγάλοι μου έρωτες στο Λόουερ Ηστ Σάιντ,

τα κάποτε υπέροχα αμόρε μου στο Μπρονξ

πέρα μακριά –

House

House built on the rocks
Across the sea
There I dreamed
To look through the window
The waves breaking
My loneliness

Daemon

One daemon now
Rules over my mind
He treats me
Philanthropic feelings
Why doesnʼt he let me
Live my horror

ΣΟΝΝΕΤΟ αρ. 1

Μακάρι οι νιοι κι ωραίοι πιότεροι να ʼναι,
της ομορφιάς ο ανθός μη μαραθεί –
σαν φύγουνε μια μέρα οι που γερνάνε
στο ταίρι η θύμηση να μη χαθεί.

Μα μες στη φωτεινή σου τη ματιά,
τρώγεσʼ εσύ απʼ τη φλόγα του φωτός σου
κι όπου ήταν πλούτη, η φτώχεια μένει πια –
κακός σου οχτρός, ο ολόγλυκος εαυτός σου.

Εσύ, με την πιο ολόδροσην ειδή
του κόσμου, που άγγελος του θέρους είσαι,
θάβεσʼ εντός σου, αθώο μικρό παιδί
κι όσα κρατείς για σε, τόσα στερείσαι.

Δείξʼ οίχτο ή φάτον πια τον κόσμο αυτόνε:
ο τάφος να τον φάει κι εσύ, γραφτό ʼναι.