`

Η ΑΝΝΑ ΜΙΛΑΕΙ ΑΣΧΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΠΙΝΤΙ

Τί μεγαλομανής, τί ξιπασμένος!
Τεμπελχανάς, φτυστός μυρμηγκοφάγος!
Τʼ αρχίδια του όλο ξύνει αφιονισμένος
σα χάσκας, χασομέρης και αδηφάγος.

Μʼ εφημερίδες και πουράκια ωραία·
μπιλιάρδα, τσίπουρα, χρυσή καδένα.
Παλιάνθρωπος με περικεφαλαία·
κι ανθρώπινο συναίσθημα κανένα.

Μονίμως στις πουτάνες ξενυχτάει,
και πάει σαν αργοκίνητο καράβι.
Μουγκρίζει· το φαΐ του δεν μασάει,
μα μʼ ένα δόντι που ʼχει εκεί, το σκάβει.

Και αν δεις επισταμένως και προσέξεις,
είνʼ κάθηκας – κι αυτό σε καταβάλλει
και σού ʼρχεται (γιατί, πώς ναν τʼ αντέξεις;)
με αξίνα να του ανοίξεις το κεφάλι.

Κρυφά κινείται· και ύπουλος σα φίδι
τρυπώνει ο άθλιος μες στην κάμαρή του.
Και θα ʼψαχνες να τόνε βρεις, πλην ήδη
σʼ τον μαρτυράει από μακριά η οσμή του.

`

Παίρνοντας δανεικό
το σπίτι μου απʼ τα έντομα
κοιμήθηκα.

*

Μην το ξεχνάς:
βαδίζουμε στην κόλαση
κοιτάζοντας λουλούδια.

*

Όταν θα φύγω,
φύλα καλά τον τάφο
μου, ακρίδα.

*

Γυναίκα,
τι ζεστό το δέρμα
που κρύβει.
*

Το αηδόνι
που σπάνια φαίνεται
δυο φορές σήμερα.

*

Άνθη δαμασκηνιάς
η μύτη,
η καρδιά.

*

Φτάρνισμα.
O κορυδαλλός
χάθηκε απʼ το βλέμμα.

*

Τα γέρικα μπούτια μου
τι αδύνατα
στο φως της φωτιάς.
*

Να κλέψω πεπόνια
το ξέχασα εντελώς
με τη δροσιά.

`

MIDDAY DREAM

– How many afternoons I slept alone
with my skin –

Splintered doors letting in
strips of gardens.
In the distance, just visible,
a girl is playing “€œThe Last Post”€ on a bugle.
A dead man falls from the sky,
light as a feather.
He gets hitched onto the roof.

“€œNow they bury them deep, and it’€™s raining.”

It’ €™s raining.
Light rusts.
It’ s stopped.
The girl just manages
to swallow her bugle.

Everything fades out.

A bell tolls frenziedly.

(Noon full of ink and stones.)

`

*
ASCENSION

Now I climb onto the ceiling
and the day burns my face.
I cry red tears.
Poems fall out of my pockets.
A few burst and darken the night
even more.
Others lie forgotten on the ground.
(Doubtless, after many years
they’ €™ll remember the explosion-
their function, that is-
and will alter the population density.)
Now I climb onto
the ceiling
like a jet of water,
like a thirsty eye.

Once I’ €™m on it
-monochrome butterflies will spring
from my blood-

A strong wind sweeps away my bones.

Light.

Bright, warm light, a very bird,
will stick to my armpit.

Below they wait
with open mouths.

MERCURIAL TIME, The Sceptre Press, Knotting, Bedfordshire, 1978.

I

I looked for you through the blinds
of sunlit anniversaries
and found you an incongruous tracer at dawn
an untuned fado
in Alentejoʼs farm huts.

I kissed you with the mellow wine
of farewell
and dag ten yards
into the moist soil
to bury deep
your teetering figure.
I retained you at the now of a sablier
you slipped
before reaching for the next
intentional prompt
in the wormy lining
of my coat.

I found you standing upright in your position
sharp as a red banter in front of a comradely hearth
I left you as a waning presumption
into the cocoon
of Eta Carinea

Your laugh was acrid
and quasi murky
like the stonewall
of your neglected teeth,
it was evened out in the dunes
and the brisk tumors
of tropical days.
It was irreversibly lost
under the awnings
of petit-bourgeois flats.

Now the words resurrect
and become faces
with broken
the symmetry of cheekbones,
like maples smashed
by oxen hooves,
and the faces are excoriated
into vacuous phonemes
without a drop of blood
to caulk the shaft of the absolute
soaring overhead
like an unutterable trace
of the tails of transcendent reductions.

`

Το ΠΟΙΕΙΝ εύχεται σε όλους τους συνεργάτες,  αναγνώστες,  φίλους, επισκέπτες του ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ! Από σήμερα ξεκινά η νέα συνεργασία του με το ιταλικό περιοδικό «IRIS DI KOLIBRIS», ΕΔΩ. Υπεύθυνοι συνεργασίας η Ευαγγελία Πολύμου και ο Μασιμιλιάνο Νταμάτζιο, οι οποίοι συνεχίζουν να γίνονται μεσολαβητές, χάρη στις προτάσεις τους και τις μεταφράσεις τους,  μεταξύ των ποιητών της Ελλάδας και της Ιταλίας, όπως συνέβαινε μέχρι την πρόσφατη συνεργασία του Ποιείν με το REBSTEIN, το οποίο ανέστειλε τη λειτουργία του.

`

‏1. Η ροδιά

Η Ιταλία (είναι μια ροδιά)

Στη ζωή μου αγόρασα και φύτεψα μόνο ένα δέντρο
μια ροδιά
διάλεξα του κήπου μια γωνιά
απʼ όπου αγναντεύεις τις δαντελωτές μύτες των βουνών
απʼ τον Άγιο Γαβριήλ μέχρι το Νάνος
εκείνη η ακρώρεια ήταν Ιταλία και Γιουγκοσλαβία και μετά Σλοβενία
ήταν γη σπαραγμού και μίσους

τα σύνορα θα ʼπρεπε να ʼναι σαν τους ορίζοντες
όταν κινείσαι κι αυτοί κινούνται
αν σταματάς, μαζί σου σταματούν
μα σε κάνουν πάντα να νιώθεις στο κέντρο του κόσμου

και πατρίδα είναι όπου
ένας άνθρωπος φυτεύει μια ροδιά
και μπορεί να προσδοκά να δρέψει τους καρπούς της