ΤΡΕΙΣ ΟΥΓΓΡΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ –ΕΞΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ
(Με βάση την αγγλική μετάφραση του Paul Sohar)

Sándor Kányádi

Ο αιώνιος ποιμένας

(Στον Ρουμάνο ποιητή Zaharia Sancu)

Σε βάλανε αρχηγό σʼ ένα μαυροντυμένο
ποίμνιο, darie,*** αιώνιε ποιμένα.
Κάθεσαι στου μεγάλου ποταμού
την άλλη όχθη, όπως κάποτε έκανες
στο πλάι του θορυβώδη Δούναβη,
ακούγοντας με τα μάτια σου κλειστά,
και στο εξής πορεύεσαι για πάντα
με γυμνά τα πόδια, όπως σαν ήσουνα παιδί,
βαδίζοντας αργά από τον ένα σου βοηθό στον άλλο,
από κοπάδι σε κοπάδι συνεχίζεις νʼ αντηχείς
τον μελαγχολικό των κουδουνιών τον ήχο.

Εσύ κι οι σύντροφοί σου μηνύματα εξακολουθούν να στέλνουν,
με κάθε ηλιοβασίλεμα και κάθε πανσελήνου ανατολή,
σ’ αυτούς που ασχολούνται ακόμη να ποιμαίνουν σε τούτη εδώ την όχθη.

[*** Ρουμανική λέξη στο ουγγρικό πρωτότυπο, δηλώνει το ψειρόχορτο, είδος πόας]

Ανάμεσα σε δύο λεύκες

Ανάμεσα σε δύο λευκές, στον λόφο επάνω,
τώρα ο ήλιος λέει τον αποχαιρετισμό του.
Ακόμη καλοκαίρι είναι, ωστόσο φοβισμένα φύλλα
μοιάζουν να νιώθουν πως πλησιάζει η ώρα να πεθάνουν
και τρέμει στη σκιά αδύναμη η βουνίσια χλόη.
Το δειλινό, χρωματισμένο σαν το μύρτιλο,
φέρνει μονάχα έναν παγωμένο τάπητα
σαν πέφτει η νύχτα – αυτό ήταν!
Ο ήλιος μπορεί να έχει φως ακόμη για να δώσει,
όμως ετούτο δω το δειλινό, φονιά του θέρους
θα το ʼχω εντός μου όσο ζω.

`

Frantic Angels

Suddenly stopped — green
or red, it’s immaterial.
Muddled sounds, yellow lights
soft-spoken voices lacking polish.
Fearless hands drive consumption to the abyss.
The touch fills with smells and scratches
(from a car alongside a pleasant
voice mentions gloves).
The cylinder grinds guilt and visions
once precious papers, loved clothing
withered flowers. And yet no one is about
to pay any attention to their obsequy.
Gestures and honking, for
time is money.
And the frantic angels with inarticulate cries and “come on”
and clipped words carry on.
Trained in swinging
they manage to avoid the bag’s filth.
On the cassette a mounful cantata
is slowly sawing away at the unspent.
And the tipping buckets are emptied
and the automatic doors open and close
mashing, among other things, ulterior appointments.
The noise becomes one with the outflow
of Johann Sebastian.
Ignoring the stock market index
they just dream of soap and water.
Till that: “Drive on, mate!”
and time’s wheel turns again.

ΣΙΡΑΜΠΕΛ V

Άφησέ με να εισέλθω στο μύχιο αλφάβητό σου
να σε γνωρίσω με τʼ όνομά σου
και μέσα απʼ τα γράμματά σου
να μιλήσω γιʼ αυτό που διαρκεί
και συνάμα γιʼ αυγές και ομίχλες
Άφησέ με να εισέλθω για να σε μάθω
και να περιστραφώ στη δική σου τροχιά των φωνών
λέγοντάς σου τι μου συμβαίνει
περιγράφοντάς σε σʼ εσένα
Θέλω να δώσω μαρτυρία στους ανθρώπους
για τα νι και τα ζήτα σου
να σε γδύσω εμπρός τους σαν ένα κοριτσάκι
για να εκφραστούν όλα με καθαρή προφορά.

CIRABEL V

Déjame entrar a tu íntimo alfabeto
para saber lo tuyo por su nombre
y a través de tus letras
hablar de lo que permanece
y también de auroras y de nieblas
Déjame entrar para aprenderte
y girar en tu órbita de voces
hablándote de lo que me acontece
describiéndote a ti
Quiero dar testimonio a los hombres
de tus enes y tus zetas
desnudarte ante ellos como a una niña
para que todos se expresen con acento puro.

`

Η πτώση

Αυτός μʼ αγαπά, κι εγώ
που του προσφέρω αδιάντροπα
την απόλυτη άμυνα ενός βλέμματος
που τον ξεπερνά,
εγώ που ʼμουν απερίσκεπτη
σε βαθμό να μην πιστεύω στη δύναμη
της κυριαρχίας του κακού,
τώρα που αυτός μου αντιγυρίζει
ένα βλέμμα εξίσου διεσταλμένο,
κάνω πίσω φοβισμένη,
καθώς σκάει στʼ ανεξέλεγκτο χείλι μου
της σάρκας το παλιό και το νέο «πιστεύω».

Τώρα δεν έχω μάτια πια
γιατί ο τρόπος μου να βλέπω έσβησε.

ES TARDE YA EN LA NOCHE…

Es tarde ya en la noche
y la playa está desierta.
Rompe el mar
sobre las rocas.
Un aire cálido,
espeso de salitre
y de recuerdos,
me baña la cabeza.
Cierro los ojos.
Inhalo.
Me dejo llevar.
Y luego pienso,
como casi siempre
que me pasan estas cosas,
en Proust.
Pero no he leído
a Proust.
Qué importa.
La vida es bella.
Quién necesita
a Proust.

ΕINAI ΑΡΓΑ ΠΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ

Είναι αργά πια μέσα στη νύχτα
κι είναι έρημη η ακρογιαλιά.
Σπάει η θάλασσα
πάνω στα βράχια.
Ένας ζεστός αέρας,
γιομάτος από νίτρο
κι από αναμνήσεις,
μου λούζει το κεφάλι.
Αφήνω να με παρασύρει.
Κι ύστερα σκέφτομαι,
ότι σχεδόν πάντα
όταν μου συμβαίνουν αυτά τα πράγματα,
είναι με τον Προύστ.
Αλλά δεν έχω διαβάσει
τον Προύστ.
Τί σημασία έχει.
Η ζωή είναι ωραία.
Ποιός χρειάζεται
τον Προύστ.