ΤΕΛΕΙΑ ΑΓΑΠΗ

Δεν είναι πως το πρόσωπό σου είναι ωραίο
σαν ηλιοβασιλέματα που θνήσκουν,
ούτε ότι τα όμορφα τα βλέφαρά σου έχουν
τη λάμψη του αστεριού.
Είναι η βαθιά η θλίψη των ματιών σου
που την καρδιά μου αιχμαλώτισε,
και ότι εκτιμώ μες στην ψυχή σου
την ηρεμία των νεκρών.

Ω! άγια αγάπη, όμορφο πρόσωπο λευκό,
Ω! η γλυκιά η ψυχή σου η χαμένη!
Το στήθος σου είναι ένας βωμός,
άγιο κρασί το φίλημά σου.
Γλυκό θυμίαμα προσφορά για την απόλαυσή μου
είναι η φθαρμένη σου αναπνοή,
και στα κηλιδωμένα χείλη σου φιλώ
τα ιερά τα χείλη του Θανάτου!

Επειδή η καρδιά σου είναι όλη
θρήνο γεμάτη πλέριο,
και το χρυσό κεφάλι σου σαν με νεφέλη
όλο αμαρτία αιωρούμενο.
Επειδή η ψυχή σου είναι εντελώς
αμαρτωλή ως τον πυρήνα
γιʼ αυτό η καρδιά μου δέσμια είναι σʼ εσένα,
αγάπη ακριβή, για πάντα!

PARFAIΤ AMOUR

It is not that thy face is fair
As dying sunsets are,
Nor that thy lovely eyelids wear
The splendour of a star;
Tis the deep sadness of thine eyes
Hath my heart captive led,
And that within thy soul I prize
The calmness of the dead.
O holy love, O fair white face,
O sweet lost soul of thine!
Thy bosom is an altar-place,
Thy kisses holy wine;
Sweet incense offer’d for my bliss
Is thy corrupted breath,
And on thy stained lips I kiss
The holy lips of Death!
Wherefore because thy heart is all
Fill’d full of mournfulness,
And thy gold head as with a pall
Hung o’er with sinfulness;
Because thy soul is utterly
Sinful unto the core
Therefore my heart is bound to thee,
Dear love, forevermore!

`

Ένα εμπύρετο φως διέτρεχε τα ουράνια τη νύχτα της Μεγάλης Παρασκευής.

Εγώ διέκρινα τα περιγράμματα μιας μυστικής πολιτείας στη σκιά και το συμβολισμό μιας κλίμακας ιπτάμενων ήχων στην μετανοημένη σιωπή.

Εγώ είχα προβάλλει στο παραθύρι αφού είχα ορίσει σε ένα γραπτό τις ατυχίες ενός ιδεατού πάθους. Εγώ έστρεφα την διάλεξη στην περίπτωση του Δάντη, στα βάσανα του έρωτα μες την κάμαρη του τρόμου και της πικρίας.

Εγώ υπέφερα από την τόλμη της σκέψης μου. Ένα κακότροπο σχήμα αντέγραφε το αντικείμενο των περιστασιακών ερώτων μου και υπονοούσε με μια χειρονομία τη θέα ενός μαρτυρίου.

Η καταιγίδα, γεννημένη στα χλωμά όρη, έτρεπε σε φυγή μπροστά από τον εαυτό της τον σαματά των σκοταδιών και σκόρπαγε τις φωνές ενός κολασμένου πλήθους. Εγώ μέσα από εγκώμια είπα το υπέρτατο όνομα, ψηφί των πόθων μου, και το λακωνικό φάντασμα λύθηκε πάνω από την παρουσία μου, αφήνοντας στη θέση του ένα ρυάκι σκόνης.

`

ΕΠΙΜΕΤΡΟ
Ο Χοσέ Αντόνιο Ράμος Σούκρε, υπήρξε ποιητής, συγγραφέας και διπλωμάτης της Βενεζουέλας. Θεωρείται μια από τις πιο διακεκριμένες μορφές των γραμμάτων της χώρας του. Τα στοιχεία που συνθέτουν το έργο του είναι η ποιητική πρόζα, ο στοχασμός, το σύντομο δοκίμιο και η αφήγηση. Του άρεσε να μαθαίνει ξένες γλώσσες, μεταξύ των οποίων Αρχαία και Νέα Ελληνικά. Διατήρησε σε όλη του τη ζωή στενές σχέσεις με το αυταρχικό καθεστώς του Χουάν Βισέντε Γκόμες και με τον ίδιο προσωπικά, γεγονός που οδήγησε στην απαξίωση του έργου από πολλούς ομότεχνους του . Οι συχνές κρίσεις αϋπνίας (τις νύχτες διέσχιζε ακατάπαυστα τους δρόμους της πόλης) είχαν ως συνέπεια μια σοβαρή, ψυχική διαταραχή, τη νοσηλεία του σε έναν σανατόριο στο Μεράνο της Ιταλίας και εντέλει την αυτοκτονία του με τη λήψη υπερβολικής δόσης βαρβιτουρικών, την ημέρα που συμπλήρωνε 40 χρόνια ζωής.

1.ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΟΣ
Βλέπω πάνω στο κίτρινο χείλος της ερήμου,
πέρα απʼ την βαδισμένη άμμο και τη λευκή τη χλόη
του επίπεδου μεσημεριού που ʼναι ανυπόφορα λαμπρό,
μια πορφυρή σαγήνη αγάπης θεϊκής και δυσδιάκριτης.
Σπεύδω προς τα λεπτά, τα όλο φύλλα φοινικόδεντρα-
πηγές της πόλης της απόλαυσης-
και στέκομαι έκπληκτος, σε πείσμα της καρδιάς μου,
σʼ άδεια ισιώματα, όπου ζεστοί κολυμπούν ορίζοντες.

Θα κερδίσω επιτέλους, εγώ που αγαπώ το όραμα,
τις πύλες της πόλης με την αληθινή αγάπη της αγάπης;
Εγώ, κουρασμένος, περιπλανώμενος στην έρημο, γνωρίζοντας το εξής:
πως περιμένοντάς με οι πόρτες οι χρυσές είναι κλειστές
και οργιές βαθιά στο όνειρο η πριγκίπισσα προσμένει
με το καμπύλο στόμα της ανασηκωμένο για το φίλημα.

MIRAGE

I see upon the desertʼs yellow rim,
Beyond the trodden sand and herbage white
Of level noon intolerably bright,
A purple lure of love divine and dim.
I hasten toward the fronded palm trees slim—
The fountains of the city of delight—
And stand bewildered to my heartʼs despite
In empty plains where hot horizons swim.

Will I who love the vision gain at last
For very love of love the cityʼs gates?
I, weary, desert-wandering, knowing this:
That waiting me the golden doors are fast,
And fathom-deep in dream the Princess waits,
Her curving mouth uplifted for the kiss.

`

Expatriate Child

You turn your back on a brother
Who used to beat you as a child
A sin

Turn your look elsewhere
Maybe he too is somewhere else
In idleness

But I want to find you again
Not look longingly
At history

A precancerous phase
To the touch of our sole,
A migraine

Let me just tell you
Lest you should see why I pain
And get used to it

Give me only an “I love you”
And Iʼll stand on my legs
And continue

If you tell me in the rhythm
Iʼll stop smoking
And sober up

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

Η αγάπη μου είναι η φλόγα αδιάπτωτου φθινόπωρου,
η αναλαμπή άφθαρτων φύλλων
σε μία έκσταση μακάριου χώρου και φωτός.
Είναι η επιμονή των λουλουδιών, ψηλών κι αφρόντιστων,
κι ανέμων που κουβαλούν τα βάλσαμα καλοκαιριού φευγάτου
σε μια κοιλάδα, ξεχασμένη κι απόμερη,
όπου θα έρθεις και θα περιπλανηθείς γαλήνια,
λησμονώντας τους δίχως ρόδα κήπους-
Σε μια κοιλάδα ήσυχη,
όπου θα σʼ οδηγούν αμπέλια στο χρώμα του αίματος, το ένα πίσω απʼ τʼ άλλο
όπου θα σε τυλίγουν δάση χρυσά και λόφοι
και θʼ ατενίζεις λίμνες από μπρούντζο διαυγή
και μαύρο οπάλιο-
Κοιτώντας το πεύκο να ανηφορίζει
κι ιτιές που καίγονται κεχριμπαρένιες
με φόντο τʼ ονειρώδες μωβ βουνών αόριστα αιωρούμενων
μέσα στα όρια τα θαμπά του ουρανού.

AMOR AUTUMNALIS

My love is the flame of an unfading autumn,
It is the flare of unconsuming leaves
In an ecstasy of halcyonian space and light;
It is the lingering of tall, untended flowers
And winds that bear the balsams of flown summer
In a valley-land, oblivious and secluded,
Where you shall come and wander tranquilly,
Forgetful of the roseless gardens–
In a quiet valley-land
Where vine to sanguine-colored vine shall lead you on,
Where golden woods and hills shall fold you in,
And you shall peer on pools of lucid bronze
And of black opal–
On vistas of the climbing pine,
And amber willows burning
Against the dreamful mauve of mountains floating vaguely
Within the skies’ faint fringes.