`

ἡμετέρη δὲ πόλις … οὔποτʼ ὀλεῖται (3 D, 4W)

ἡμετέρη δὲ πόλις κατὰ μὲν Διὸς οὔποτʼ ὀλεῖται
αἶσαν καὶ μακάρων θεῶν φρένας ἀθανάτων·

τοίη γὰρ μεγάθυμος ἐπίσκοπος ὀβριμοπάτρη
Παλλὰς Ἀθηναίη χεῖρας ὕπερθεν ἔχει·

αὐτοὶ δὲ φθείρειν μεγάλην πόλιν ἀφραδίηισιν
ἀστοὶ βούλονται χρήμασι πειθόμενοι,

δήμου θʼ ἡγεμόνων ἄδικος νόος, οἷσιν ἑτοῖμον
ὕβριος ἐκ μεγάλης ἄλγεα πολλὰ παθεῖν·

οὐ γὰρ ἐπίστανται κατέχειν κόρον οὐδὲ παρούσας
εὐφροσύνας κοσμεῖν δαιτὸς ἐν ἡσυχίηι

……………………………………………………………………..
πλουτέουσιν δʼ ἀδίκοις ἔργμασι πειθόμενοι

……………………………………………………………………..
οὔθʼ ἱερῶν κτεάνων οὔτέ τι δημοσίων

φειδόμενοι κλέπτουσιν ἀφαρπαγῆι ἄλλοθεν ἄλλος,
οὐδὲ φυλάσσονται σεμνὰ Δίκης θέμεθλα,

ἣ σιγῶσα σύνοιδε τὰ γιγνόμενα πρό τʼ ἐόντα,
τῶι δὲ χρόνωι πάντως ἦλθʼ ἀποτεισομένη,

τούτʼ ἤδη πάσηι πόλει ἔρχεται ἕλκος ἄφυκτον,
ἐς δὲ κακὴν ταχέως ἤλυθε δουλοσύνην,

ἣ στάσιν ἔμφυλον πόλεμόν θʼ εὕδοντʼ ἐπεγείρει,
ὃς πολλῶν ἐρατὴν ὤλεσεν ἡλικίην·

ἐκ γὰρ δυσμενέων ταχέως πολυήρατον ἄστυ
τρύχεται ἐν συνόδοις τοῖς ἀδικέουσι φίλαις.

ταῦτα μὲν ἐν δήμωι στρέφεται κακά· τῶν δὲ πενιχρῶν
ἱκνέονται πολλοὶ γαῖαν ἐς ἀλλοδαπὴν

πραθέντες δεσμοῖσί τʼ ἀεικελίοισι δεθέντες

`

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

Δια γενεών τε και γενεών ανέδειξαν,
καθόρισαν οι άνθρωποι τη νύχτα.
Εν αρχή ην η τύφλωσις και ο όνειρος ύπνος
και αγκάθια που πληγώναν το γυμνό το πόδι
και των λύκων ο τρόμος.
Ουδέποτε θα μάθουμε τη λέξη ποιός εχάλκεψε,
το σκοτεινό να ονομάσει διάλειμμα
που το λυκόφως απʼ το λυκαυγές χωρίζει·
και ουδέποτε θα μάθουμε πότε έγινε αριθμός
του έναστρου διαστήματος.
Τον μύθο της άλλοι τον εγέννησαν.
Την έκαναν μητέρα των ήρεμων Μοιρών
που κλώθουνε τα ριζικά, τα πεπρωμένα,
και της εσφάζαν μαύρα πρόβατα θυσία
και τον αλέκτορα που το δικό της τέλος προαγγέλλει.
Οίκους τής προσέφεραν οι Χαλδαίοι δώδεκα·
και οι Στωικοί κόσμους απείρους.
Λατινικοί εξάμετροι τής δώσαν σχήμα και μορφή,
όπως και του Πασκάλ ο τρόμος.
Ο Λουίς δε Λεόν την είδε λίκνο
της ταραγμένης του ψυχής.
Εμείς τώρα πάλι τη νιώθουμε αστείρευτη
σαν παλιό κρασί,
και όποιος τη σκεφτεί τον πιάνει ίλιγγος,
και ο χρόνος την έχει αιωνιότητα καργάρει.

Και να σκεφτείς πως καν δεν θα υπήρχε
Δίχως τούτα μας τα λεπταίσθητα όργανα: τα μάτια.

`

ΝΥΧΤΕΡΙΝΑ -9

Μόνος,

μὲ τὸν σκελετό μου,

τὴ σκιά μου,

τὶς ἀρτηρίες μου,

σὰν βάτραχος στὴ σπηλιά του,

ποὺ ξεμύτισε στὸ καλοκαίρι,

ἀνάμεσα σὲ χιλιάδες ἔντομα

ποὺ πηδοῦν,

κάνουν πίσω,

συγκρούονται,

πεθαίνουν·

σὲ μία παραληρηματικὴ δραστηριότητα δίχως σκοπό,

ἄχρηστη,

αὐθαίρετη,

πυρετώδη,

ὁλόιδια μὲ τὸν πυρετὸ

ποὺ ἔχουν οἱ πόλεις.

`

Μόνος, μὲ τὸ παράθυρο

ανοιχτὸ στ᾽ἀστέρια,

ἀνάμεσα σὲ δέντρα καὶ ἔπιπλα ποὺ ἀγνοοῦν τὴν ὕπαρ-

ξή μου,

δίχως ἐπιθυμία νὰ ϕύγω,

οὔτε κέϕι νὰ μείνω

νὰ ζήσω ἄλλες νύχτες,

ἐδῶ,

ἢ ἀλλοῦ,

μὲ τὸν ἴδιο σκελετό,

καὶ τὶς ἴδιες ἀρτηρίες,

σὰν βάτραχος στὴ σπηλιά του

περιτριγυρισμένος ἀπὸ ἔντομα.

`

`

MARLA

Οδήγησε τα παιδιά αργά,
Αλλά γρήγορα πέθανε,
Και σανός ήταν διάσπαρτος σε όλο το μήκος του δρόμου.
Οι αγροί με τα καλαμπόκια έκλαιγαν ∙

το λαμπρό της ρούχο σκίστηκε και
όσοι ακόμα είναι ζωντανοί μπορούν να πουν αυτή την ιστορική ωδή
από ωραία παιδιά που κάποτε αργά οδηγούσε.

Χιλιάδες άνθρωποι σηκώθηκαν όρθιοι
να τους πουν αντίο.

ΣΗΜ.Το ποίημα συνοψίζει την αίσθηση της αγωνίας και του πόνου που παραμένει σε ένα σημείο κατά μήκος ενός βρώμικου χωματόδρομου, όπου αγροί καλαμποκιού στέλνουν ακόμα το άρωμά τους στον βραδινό αέρα κατά τη διάρκεια της συγκομιδής.

`

IV. ΣΥΣΧΕΤΙΣΕΙΣ
Ναὸς μὲ κλίτη ζωντανὰ καὶ κίονες εἶναι ἡ Φύση
ποὺ ἀϕήνουν νά ᾽βγουν ἔξω ἀπόηχοι λόγων ἀμϕιβόλων·
ἐκεῖ οἱ ἄνθρωποι διαβαίνουν ἀπ ᾽ τὰ δάση τῶν συμβόλων
καὶ τοὺς κοιτοῦν μὲ βλέμμα πού ᾽χει ἡ ἀποδοχὴ ἐκπονήσει.
`
Σὰν μακρινῶν ἀντίλαλων συγκεχυμένες πτήσεις
πρὸς ζοϕερὸ καὶ ἀπόκρυϕο προορισμὸ ὅλα εἶν᾽ ἕνα:
ἀπέραντα σὰν νύχτα, μὰ καὶ σὰν αὐγή, ἑνωμένα
μὲ χρώματα καὶ ἀρώματα, ἀρθρώνουν συσχετίσεις.
`
᾽Αρώματα τῆς δρόσου σὰν νηπίων σάρκα αὐτούσια,
σὰν πίπιζες γλυκά, σὰν πράσινους λειμῶνες μύρων·
μὰ καὶ ἄλλα: διεϕθαρμένα, θριαμβευτικὰ καὶ πλούσια,
`
μὲ σϕρίγος στ ᾽ ἄπειρα ἐκτινάσσονται χάη τῶν ἀπείρων·
ἢ σὰ λιβάνι, σμύρνα ἢ μόσχο ἢ καὶ σὰν κεχριμπάρι
τοῦ νοῦ καὶ τῆς ψυχῆς ἐκστάσεις τραγουδοῦν μὲ χάρη