`

ΠΑΡ’ ΤΑ ΟΛΑ

” Ένα κράνος που κανείς δε φορά
έχει καταλάβει την εξουσία ”
ΤΟΥΜΑΣ ΤΡΑΝΣΤΡΕΜΕΡ

Πλωτή εξουσία
σπέρνει ψεύδη,
επιδιώκοντας θύελλες
για παραγωγή ανθρωπομάζας

Στυφή γεύση
στεγνώνει τον ουρανίσκο
Δυσκολεύεσαι να καταπιείς τα γεγονότα
Βαθιές εισπνοές γνώσης
εκπνοή διοξειδίου του φόβου
συνιστάται ως αντίδοτο

Ζητιάνος ο Λόγος
συνεχίζει να παίζει ακορντεόν
στη γωνία

`

*

ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ

Κρατώντας τες όμηρους
λευκοκύτταρα στερούμενα οξυγόνου
οι λέξεις
Απόστημα σε περιβάλλον αδικίας
με πυορροή ανεξέλεγκτη

Μηρυκάζοντας σιωπή
νηστικές
επιτίθενται
για τροφή δικαίωση

`

ράθυμος ήλιος
μαραμένες γυναίκες

παρήγορο φως
απ΄το μικρό τετράγωνο τζάμι
τα σκεβρωμένα δέντρα

παράξενη η περασμένη νιότη
ασυλλόγιστη

`

*

σε άλλα χρόνια
αλλιώτικο φως
ανεπιφύλακτο

δυο πράσινα
ένα μαύρο
και ξαπλωμένο καφετί

αλλαγμένο τοπίο
προβιές
κυματίζουν
σε δάση με φτέρες

`

*

σπατάλησε
μια ολόκληρη όμορφη μέρα
κοιτάζοντάς την
τι άλλο να ‘κανε;

`

*

ανυπόφορη άνοιξη
ήσυχοι πεθαμένοι
πράγματα απαραίτητα σ’ ένα σπίτι

περνάει ο χρόνος
με τα μαλλάκια του καρφάκια
τρώει το σάντουιτς στα όρθια

[σχέδιο με μολύβι]

`

Θέλετε αστέρια λάμψετε
θέλετε σκοτεινιάστε
το μερτικό μου εγώ απ΄το φως
με την αυγή το πήρα.

*

Υπάρχουν τόσα θαύματα
γύρω και μέσα μας, πού περιμένουν
να τ’ αγαπήσουμε για να θαυματουργήσουν.

*
αγαπώ σημαίνει «κινδυνεύω»
μέσα στην πυρκαγιά του αίματός μου
ολοκαυτώνομαι ευδαιμονικά».

*

Μονάχα με το αίμα στις φλέβες
δεν επαληθεύεσαι:
χρειάζεται κι εκείνη η μικρούλα σπίθα
που ωραία θα το φλογίσει.

*
Μέσα στο θάνατο του «Ποτέ πιά»
όλοι μια μέρα θα συναντηθούμε
για πάντα.

*
Όταν ακούω τα βήματά μου στο πλακόστρωτο
δεν ξέρω, δεν μπορώ
με απόλυτη βεβαιότητα να πω
αν φεύγω ή επιστρέφω.

*
«Να μη μετράς τους ήλιους που έδυσαν
με τα φεγγάρια που ήρθαν».
Είναι κι αυτό ένας τρόπος να υπομένεις
-όχι βεβαίως ιδεώδης
μα οπωσδήποτε ένας τρόπος.

`

III

Στην Ευαγγελία

Νέκυιες λέξεις στης αυγής το συνάντημα
όταν άδηλοι στόχοι οι φωνές μας.
Κι είναι μια οπτασία,
μωρό μου σαν χιόνι απέραντο,
την ώρα που λάμπει τʼ ανθόφως,
συμβαίνει τότε να ξυπνά
ξεχασμένο το αίμα.

Ας προκύψει λοιπόν το κοντινότερο βήμα!
Να υποφέρει η αφή σαν ηλιοτρόπιο
σκυμμένο από ένα φιλί.
Οι νότες ελπίδες
αγκαλιές στεναγμών,
όσο μας μοιράζεται ο έρωτας
χωρίς προθεσμία
στης τρικυμίας τα σύνορα.

`

VII

Ήσουν παιδί από γυαλί.
Του χειμώνα το αίμα
μάζευες σε μια κούπα
ριγμένη στο δρόμο
που μας στέρησε
κάθε ήρεμη αιτία.

Τώρα κοιτάς
σα σύννεφο έτοιμη
να επιτρέψεις
την τόλμη της βροχής
στην άνυδρη
αυλή της ζωής μου.

`

ΤΑ ΒΡΑΧΙΑ

(Αυτό) που δε λέγεται.

Συναντήθηκα μαζί της στη βιβλιοθήκη το βράδυ.
Συζητήσαμε για το αισθητικό νόημα
της οντολογίας του Ρίτσου,
για το ρυθμό του Εμπειρίκου και τη ρίμα του Καββαδία,
για το άδειο κρασί του τρίτου μπουκαλιού.
Στις έντεκα βγήκε να καπνίσει (και τη συνόδεψα).
Ήταν νύχτα.
Το ελάχιστο κούνημα του τσιγάρου της
ένας φάρος να κρατάει σε απόσταση
τα καράβια.

`

*

Η ΙΔΙΑ ΑΝΕΤΗ ΣΤΟ ΠΕΡΒΑΖΙ

Τούφες αποτυχίας.

Μη σας γελάει ο χαρωπός καφές κι οι ατάκες του μάγματος
που θα πιει μαζί σας στο Μιλάνο.
Θα σας χαμογελά, θα πέφτει τη Σκάλα,
γιατί αυτά κατακτήθηκαν με το λαρύγγι
στις διαδηλώσεις των συνδικάτων,
και θα σας βλέπει στον άνεμο των θηλυμανών
έξω απʼ τα διαφθορεία
να παίζει πού και πού στα μαλλιά με τις κάμπιες σας.
Αλλά μιλάμε για μήνες.