`

ΨΙΘΥΡΟΙ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ

Η γη επείγει… κορνάρει επίμονα
προχώρααα
ενώ δοκιμάζεις τα φρένα
και χρώματα
και πρασινίζει απ΄ την αρχή
της άνοιξης

Ένα δέντρο μεγαλώνει στο κέντρο
χωρίς ελπίδα να καταλάβει την πόλη
τον ορίζοντα που οι Αθηναίοι λεηλάτησαν
κάτι και Σόλωνος προς Εξάρχεια

και τι λέξη να του πάρεις;
Κλαδί τη φρίκη δε φαντάστηκε
την ήπιε σφηνάκι από τη δακρυγόνα του κούνια
την αποστήθισε
μαθητούδι κι αλεξίσφαιρο το οριζοντιοκλαδές
στην ηλεκτρισμένη αποδόμηση πρόρριζα
ή με φανταστικές ρίζες φιλικό περιβάλλον
γυρεύοντας
ένα ηλιοβασίλεμα μετά τη μπόρα
που θα υμνήσουν στον ρόδινο πανικό τους

αγάλματα και ματωμένα παγκάκια αντί
περαστικοί ρομαντικοί ποιητές

Κι ύστερα τη φύση αν εξοικείωσε
των πραγμάτων
η ζωή που δεν έζησες σαν κάννη
μ΄ ελπίδες σε βρίσκει να σε ξεκάνει –
να το βάλει στα πόδια;

`

ΜΠΑΛΑ ΜΟΥ ΠΕΛΑΓΙΣΙΑ

Κείνη τη μπάλα που παιδί
μου κλέψανε ο αέρας και το κύμα
λικνίζοντάς την πέρα μέσα
στου πελάγου το βαθύ, το σκούρο ρίγος,
Τη βρήκα τελικά προχτές
στης μνήμης τʼ αρχιπέλαγος.

`

ΜΕ ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ

– Γλυκά καρπούζια Χρυσουπόλεως
με το μαχαίρι·
όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω.

Ναι·
Γλυκά καρπούζια Χρυσουπόλεως
οκτώ η ώρα πρωινιάτικα.
Πάλι μας έσφαξες
με το μαχαίρι,
μάστορα.
Πάνω στον ύπνο τον γλυκό.

`

«Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει», στίχοι- μουσική: Γιώργος Ανδρέου: ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ

`

ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΥ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ
Και να – ιδού, εγώ
(Ένα παιδί της επαρχίας
Προθέσεων αγαθών)
Το φορτίο των Ελληνικών στη ράχη ζαλωμένος
(Τον Όμηρο κι όλους τους από ʼκεί και δώθε
Ίσαμε τον σακατεμένο ενεστώτα)
Βαρυγκωμώ
(Γαμώ την τύχη μου, το σόι, την πουτάνα μου)
Περίλυπος – που αλλιώς επιθυμούσα να ταχθώ
Στο άλλοτε λαμπρό μα πλέον άθλιο στράτευμα
Ιδού, εγώ
Ο λόγιος, ο δοκησίσοφος, ο σπουδαρχίδης
(Σαμάρι τα Ελληνικά τα Γράμματα στην πλάτη μου)
Ανέστιος
Γραφέας του συρμού ουτιδανός
Που τυραννάει τες λέξεις
Ενώ νομίζει (ο δυστυχής) πως κατακτά
Τα υψηλά νοήματα, τον Παρνασσό

Α φίλτατε – η Πρέβεζα, τι πόλη ωραία, πόσω γραφική
Την έστησε στα ένδεκα ο πυροβολισμός
Έπεσε ο Κώστας Καρυωτάκης

Κι απόμεινα εγώ (αν είναι δυνατόν)
Να λειτουργώ την ετοιμόρροπη εκκλησία

Αποκλεισμένος μʼ έναν-δυο της φύρας μου
Στο συλημένο ιερό
Κι όλο χιονίζει
Όλο σιμώνουν οι εχθροί
Όλο και πιο κοντά ακούμε τα κανόνια

`

Σημύδα η εκκρεμής
ή Betula pendula ή Silver birch

Στη ζέστη των χεριών Σας
φλέγεται ο ύπερος
κοχλάζει η σπερματική μου βλάστη

Αρσενικέ γαμέτη μου
το μόνοικον της φύσεώς μου
απειλείτε.

`
*
Ίρις η ιαπωνική
ή Iris laevigata ή Rose queen

Τον τάπητα
της ωραιότητάς μου
συντηρούν

Τα ζουμερά
βαθύκολπα
φιλιά Σας.

Παραλογή

Παιδί κυνηγούσα πουλιά
Τ΄ άλλα παιδιά επεριπαίζαν με
Ρε ήρτεν ο ατζαμής
έτσι ελαλούσαν με τζι εχαχανίζασιν
Μιαν μέραν ενευρίασα
Ετέντωσα το λάστιχον
τζι έσυρα μιαν στον ουρανόν
με ούλλον μου το γαίμαν
Έππεσεν έναν άτυχον πουλλίν
τζι ενόμισα πως άνοιξεν η τύχη μου
Πρώτην φοράν είδα σελιόνιν
να με θωρεί μες στα μμάθκια
ολογαίματον
Έπια το μες τα σέρκα μου
τζι εβούρησα κλαμόντα έσσω

Ίντα ʼσεις πουλλίν μου τζαι κλαίεις
ρωτά με η μάνα μου

Οιδίποδας

Θα μείνω στο φως
Δεν έχω άλλο τρόπο να βλέπω
Έτσι με τη δροσιά στα μάτια
κερδίζω σε νόημα
Τρόπος του λέγειν δηλαδή
Ένα μικρό σχήμα λόγου

Καθʼ ότι
ξέρει ο χρόνος
όλα τα σχήματα