Παραπομπές

Η ζωή είναι χιλιάδες κομμάτια, χιλιάδες παραπομπές

σκόρπιες από εδώ και από εκεί.

Ένα χαμόγελο, δυο λέξεις, μια ολάκερη φιλολογία.

Το λευκό σου πουκάμισο στο πάτωμα•

το άρωμα σου στα σεντόνια.

Παραπομπές δεν γνωρίζει η ψυχή

ούτε δεύτερη ζωή.

Διψάς για εκείνο που σε λύγισε

μπρός στην συντήρηση

μιας επιλεκτικής ανανέωσης.

Τότε ήταν που χαμογέλασες πικρά

και είπες «δεν πειράζει» αυτό που τόσο πειράζει.

Μα δεν ήσουν εσύ αυτό που φοβόμουν, εγώ ήμουν.

Πέρασαν από τότε πολλά καλοκαίρια για να καταλάβω

πως ελευθερία είναι η ικανότητα

να διαλέγεις εσύ την φυλακή σου.

ΔΗΘΕΝ ΔΙΚΗ ΜΟΥ

Α, γλώσσα άτιμη ιερόδουλη
-για να το πω κομψά-
πώς ξέρεις να μοιράζεσαι σε όλους
εδώ κι εκεί και σ’ όποιον να’ ναι
και τα “πολλών ανθρώπων λόγια” σου
μ’ ακολουθούν αδιάκοπα
απ’ την κουζίνα στο κρεββάτι!
Ατμίζεις, κυλιέσαι πρώτα μέσα στα κατσαρολικά
και φαγητά για το χατήρι σου θυσίασα
ύστερα στη βιβλιοθήκη για καφέ
και το βράδυ
δήθεν δική μου, δήθεν δωρεάν
να που με ταχταρίζουν στα σεντόνια
ορμητικοί οι φθόγγοι σου ως το χάνομαι.
Χτυπάνε μες στα δόντια μου
ταμπούρλο τα φωνήεντά σου
να μην τελειώνει η μουσική
καλέ τι ωραία που εξασκούμαι
στα ανείπωτα!
Όμως σαν οι πολλοί είναι κοντά μου
αλλά λείπει ο ένας
γλώσσα αυτό πώς ονομάζεται;
Και άραγε γιατί δεν βρίσκω λέξεις να το πω
τόσο σοφή ως τώρα που έγινα κλέβοντας;
Και πώς ακόμα επιμένει η μοναξιά
-άλλη τρόμου αγαπητικιά κι αυτή!-
πίστη στο μαξιλάρι μου να ορκίζεται;

TΟ ΚΑΔΡΟ ΕΧΕΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΟΨΗ

Σε ομιχλώδες τοπίο, η λιτή φιγούρα
αφαιρούσε το κόκκινο ένδυμα που
κάλυπτε τη γύμνια της.
Σώμα κυματισμός, μαλλιά του αέρα

Το ομιχλώδες τοπίο και το κόκκινο
η Φωτογραφία
Η γύμνια της απομονώθηκε από το έργο τέχνης

Δεν ενδιέφερε

————————————————————————

Θάνατος

Η γη χαροκοπά,
Ξαναγεννιέται
Αποδημητική Περσεφόνη
Κράτησες τη συμφωνία.

—————————————————————————

……ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ

Παράπονο του Φθινοπώρου
Να σε στολίσω
Σ΄αυλές μοναχικές
με κίτρινες κληματαριές

Το κάλλος ατάραχα θα σβήνει
΄Οπως τα φύλλα σου,
εκλιπαρώντας την κοίτη τους

———————————————————————————–

Εαυτός προς Εαυτόν:

Κτυπούν την πόρτα, άνοιξε
– Το σκοτάδι θα είναι

———————————————————————————–

ΑΝΕΠΙΤΡΕΠΤΟΣ Ο ΤΙΤΛΟΣ

΄Ενα παιδί εκβράστηκε στον ουρανό
Ξύλο της θάλασσας
Σώμα
Σπασμένη κλειδαριά η αναπνοή σου,
σε άφησε
Σε στέγνωσε βουβή βροχή να ματώνουν οι θάλασσες

Ποιος έκλαψε;

Για το πεπρωμένο,
ο Θρήνος τους

——————————————————————————————-

ΠΑΝΤΑ ΠΑΝΤΟΥ

Η Αλήθεια!
Τόσα φωνήεντα μαζί,
φωνάζουν.
Φωνάζει

Πνίγηκε η θάλασσα
όταν κατάπιε το ψέμα σου.

ΚΑΤΩ ΑΠʼ ΤΟ ΝΕΡΟ

Σταγόνες υδρατμών παραδομένες
σε οροφές που αναμετρούν τη γύμνια μου
– ποτέ δεν θα ʼναι επαρκώς εκτεθειμένη –
μια υπόκρουση αγκαθωτού νερού
θα συνοδεύει τις σκηνές
κι έτσι η παραφορά
σαν ηχογράφηση παλιά
απλώς θα γράφει ιστορία.

Στο μεταξύ
γαντζάκια από πλεξιγκλάς
θα συγκρατούν το αθέατο
θα αποτυπώνουν την ντροπή
με φώσφορο λιωμένο
– μια αναγγελία διάλυσης
πριν την υποτροπή
κι η καταχνιά θρηνητική
να στάζει στα πλακάκια –

– Ποιος πριονίζει τη σκιά;

– Δεν είναι μια•
είνʼ η δική μου
κολλημένη στη δική σου.
Σφάγιο ιερό
που δεν ανήκει σε κανέναν.

Γλιστρά απʼ το σώμα μου
κρυστάλλινος ο τόπος
– Έξοδος και Θριαμβικό μαζί –
ραγισματιές απλώνονται
στην πρώτη όρασή μου
– ήμουν παιδί
κι οι λέξεις τότε δεν πενθούσαν –

Τώρα
ας μείνουν αμετάφραστα
τα δύο ονόματά μου.
Μια εκδοχή θα ʼναι κι αυτή
άλλοτε εντός
κι άλλοτε εκτός τοπίου
μία οξύμωρη προοπτική
για αυτό το άλλο νόημα
το αιφνιδιαστικό
που αχνοφωτίζει το προφίλ
όσο καμία λάμπα.

2.

τα σκαλιά κατεβαίνω με τον ήλιο στην πλάτη μου
μία άκρη του σέρνεται σαν κουβέρτα στο χώμα

το αλάτι στα χείλη μου η αδίστακτη θάλασσα
και το φως που ξοδεύεται στο λευκό αλουμίνιο

κατεβαίνω τυφλά τα σκαλιά με έναν ήλιο παράλυτο
οι στραβές του ακτίνες σκαλώνουν στα σύρματα

ένα βράχο −τον ήλιο− κουβαλάω στις πλάτες μου
κι ο καργιόλης γελάει ο ζεστός ουρανός

τον λευκό τον βαρύτατο ήλιο κουβαλάω στην πλάτη μου
να θαφτούμε βαθιά. στο σκοτάδι

6.

τις επόμενες μέρες θα λάβεις από μένα
μία σακούλα
θα την αδειάσεις στο τραπέζι της κουζίνας
θα χυθούν οι σπασμένες ακτίνες του ήλιου
πεύκα τσακισμένα στα δύο
θα την τινάξεις θα πέσει πια λάσπη
η θάλασσα και ο σοβάς
τις επόμενες μέρες θα λάβεις
μια σακούλα από μένα
να με θυμάσαι