Ένα μέρος ουρανού ανήκει και σ΄εμάς αδελφέ, δε μπορεί.
Είμαστε και νυχτα αλλα και κομμάτια ηλιου.
Μεσα και έξω από τα σύνορα του εαυτου μας
και κυρίως έξω μας.
Αγαπάμε χαιδευοντας το διπλανό μας και όποτε μπορούμε
του κερνάμε και κανενα ποτο.
Δε χορταίνουμε..και θέλουμε κι άλλο..
όχι ποτό,αγάπη.

***

Mε προστασία καμία
γεμάτος αδειανές στιγμές
συνήθως νύκτες
όχι πολύ αργά όμως
μα μέσα μου η νύκτα αργά κυλά.
Με λίγο μελί στα μυαλά
και λίγο παρελθόν στα μάτια
έπαιξα με λέξεις, ψηλάφισα συνειρμούς με τα δόντια
ακύρωσα την επόμενη στιγμή μου.
Κράτησα στα χεριά μου τη μνήμη και μου ψιθύρισε ο,τι είχα ξεχάσει
την άκουσα με προσοχή
και με προστασία καμία
γεμάτος αδειανές στιγμές
πήρα τη μνήμη μου και την πέταξα στο στομάχι μου.

Και σου είπα στη σιωπή ΙΔΟΥ Ο ΦΟΒΟΣ και ένας κήπος κατέρρευσε ξαφνικά σε χιλιάδες σχισμές από λάβα και σκορπιούς όνυχα και απογοήτευση ένας κήπος που ήταν εδώ και καιρό ανακούφιση της
θάλασσας στην αϋπνία

Δεν ήταν μόνο ένα άρωμα αλλά η ίδια η καρδιά

που χτύπησε για σένα τόσο δενδροειδώς τις ώρες και τα λεπτά δάκρυ και ευχαρίστηση στην ίδια κατεύθυνση τόσο ανεμωδώς που η κόπωση κατανάλωσε τις άκρες της μικρής ακρίβειάς της

Κι ακόμη ΙΔΟΥ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ κι ένας πολεμιστής με τον τρόπο ενός ταριχευμένου αγγέλου όρθιος και ματαιόδοξος συνάμα δίπλα στο αδιαμόρφωτο παραπέτασμα της πρώτης πηγής

σήκωνε το σπαθί του
ενάντια σʼ εμένα και οι πληγές μου πηδώντας από τους φράχτες και τʼ άφωνα βλαστάρια της μικρής αυγής κούρνιασαν μία προς μία πάνω στο σώμα σου

και μετά σαν να ήταν δικές σου

τις έπλενες στο χυμό της απόγνωσης τις στέγνωνες με φροντίδα μέχρι να πέσουν αργά στο έδαφος και να μεγαλώσουν με τη σειρά τους αρωματικά φυτά που έφτασαν στα σκαλιά του σύννεφου και με κατηγορούσες για τη βλάβη και τη συμφορά

***

Λάμψη πρόσκαιρη.
Θνητοί γεννηθήκαμε.
Σαν πεταλούδες.

Γέφυρες χτίζουν
τα μάτια να διαβούνε
αβύσσους σιωπής.

Άδειο φουστάνι
στο σκοινί κρεμασμένο
γυρεύει κορμί.

ΑΥΡΙΟ

Δε νιώθουμε ανυπεράσπιστοι.
Επιθέσεις,
φονιάδες, εφιάλτες,
μα οι ανοιχτές πληγές μας
δε χωράνε σε φέρετρα.
Πεδιάδες γίνονται.
Δέντρα, μέλισσες,
μαργαρίτες, παιδιά
φυτρώνουν
πάνω τους.

Δε νιώθουμε μόνοι.
Μας δένουν τα μάτια
– Εμείς βλέπουμε.
Μας δένουν τα χέρια
– Εμείς αγγίζουμε.
Μας δένουν τα πόδια
– Εμείς συνεχίζουμε.

Δε νιώθουμε ανυπεράσπιστοι.
Δε νιώθουμε μόνοι.
Πώς θα μπορούσαμε;
Φωτιά είμαστε!
Το Αύριο!

«Nέοι»

Νέοι που οι μέρες τους περνάνε αδιάφορα και
οι νύχτες σκαρφαλώνουν στα παράθυρα των
αδιεξόδων τους.
Νέοι χωρίς μέλλον, που συγκρούονται με τα θέλω
τους αδειάζοντας από ελπίδα και παραδίδουν τα
κάστρα τους.
Νέοι που αγαπούν την μοναξιά ,που λυτρώνονται
με αγχωμένο σέξ και ζητάνε τα χρόνια τους να
γυρίσουν ξανά.
Αλίμονο σε εκείνους που γερνάνε μέρα την μέρα
δίχως να έχουνε γελάσει και πιστέψει σε ένα τρυφερό
νεύμα.
Αλίμονο στα ψέματα που δεν έχουν πατέρα, είναι νόθο
παιδί με μία μητέρα.
Αλίμονο στην πόλη που τσακίζει η ομορφιά της, ως πόρνη
αυτή με έκανε άντρα.
Νέοι αλίμονο τα λόγια μου έχουν αδειάσει από ζωντάνια και
δύναμη κοντεύω στην έσχατη στάση.

`