Ένα μέρος ουρανού ανήκει και σ΄εμάς αδελφέ, δε μπορεί.
Είμαστε και νυχτα αλλα και κομμάτια ηλιου.
Μεσα και έξω από τα σύνορα του εαυτου μας
και κυρίως έξω μας.
Αγαπάμε χαιδευοντας το διπλανό μας και όποτε μπορούμε
του κερνάμε και κανενα ποτο.
Δε χορταίνουμε..και θέλουμε κι άλλο..
όχι ποτό,αγάπη.
***
Mε προστασία καμία
γεμάτος αδειανές στιγμές
συνήθως νύκτες
όχι πολύ αργά όμως
μα μέσα μου η νύκτα αργά κυλά.
Με λίγο μελί στα μυαλά
και λίγο παρελθόν στα μάτια
έπαιξα με λέξεις, ψηλάφισα συνειρμούς με τα δόντια
ακύρωσα την επόμενη στιγμή μου.
Κράτησα στα χεριά μου τη μνήμη και μου ψιθύρισε ο,τι είχα ξεχάσει
την άκουσα με προσοχή
και με προστασία καμία
γεμάτος αδειανές στιγμές
πήρα τη μνήμη μου και την πέταξα στο στομάχι μου.
***
Σε είδα όταν έσκυβες το κεφάλι
κάθε φορά που περνούσες δίπλα
από ένα νεαρό περαστικό ζευγάρι.
Σε είδα και στο λεωφορείο
τα βλέμματα που έριξες στο κορίτσι
λίγες καρέκλες μπροστά σου
είδα επίσης ότι δεν είχατε πλάτες
και κοιταζόσασταν από την αντανάκλαση των τζαμιών
και όταν τα βλέμματα σας συναντιόντουσαν
το τζάμι ράγιζε από ντροπή
και εσείς ρίχνατε το φόβο σας στο πάτωμα .
Την είδα τη δειλία σας.
Τον είδα να αγαπάει όλο το κόσμο
και ο δικός του κόσμος τόσο φωτεινός που δε το ξέρει
τόσο όμορφος που το αγνοεί
τόσο αφελής να μην το καταλαβαίνει.
Τον είδα να φτιάχνει καφέ όταν ξυπνάει
να πλένεται
να κοιτιέται και να καταριέται που και σήμερα ξύπνησε.
Τον είδα με της φλέβες του σκουριασμένες.
Τον είδα και στη ανάρρωση.
Τον είδα 35 χρονών να μένει με τους γονείς του στο σπίτι
και να μην έχει δει γυμνό γυναικείο σώμα για χρόνια.
Τον είδα να στέφεται στα πόδια του
και η μέρα πλέον ήταν μια απόλαυση
μετά τον είδα με τις κόρες του ελάχιστες
και πάντα να υπάρχει λόγος σε κάθε υποτροπή.
Τον είδα, τους είδα, με είδα.
Τον είδα να χτυπάει και να σκοτώνει
τον είδα χωρίς ενοχές
τον είδα ατιμώρητο
τον είδα σε δωμάτια να βασανίζει.
Τον είδα με «αίμα και τιμή» να μαχαιρώνει
με ένα απαίσιο ολοκληρωμένο μισός.
Τον είδα να ρουφιανευει για λίγα τσιγάρα.
Τον είδα κυρίως στη Θεσσαλονίκη
να προφέρει το λάμδα όπως πρέπει.
Τον είδα «ιδανικό και ανάξιο εραστή»
τον είδα νεαρό ομοφυλόφιλο
μα και κρυπτικο
να κοιτάει τους λάτρες της προκατάληψης με φόβο
και την ερωτική του ζωή ανελεύθερη.
Τον είδα να οδηγεί μεθυσμένο και σίγουρο.
Τον είδα με ένα χέρι
με ένα πόδι
τον είδα σε καροτσάκι να ονειρεύεται τη ζωή με άλλο περπάτημα.
Τον είδα να πίνει όσο χρειάζεται
και αυτό το «οσο» τόσο εύστοχο
χωρίς κανόνα
και αυτό το «χρειάζεται»
τόσο φανταστικό να το πιστεύει.
Την είδα να έχει στα ματιά της θάλασσες
και με ταξίδευε σαν το καράβι
και έλεγε θα « σʼ αγαπώ με τα καλοκαίρια».
Τον είδα να λέει ότι τα αστερία δεν αξίζουν τόσο βλέμματα
ότι ο ουρανός είναι ψεύτικος
και ο ερωτάς τίποτα το σημαντικό.
Τον είδα να μετράει τα σκαλιά
μαντεύοντας πάντα
ότι τελειώνουν σε ζυγό αριθμό
και όταν περπατάει να πατάει
τα ποδιά του στα κενά από τα πλακάκια
σας είδα που τον είπατε ψυχαναγκαστικό και όχι μόνο.
Τον είδα καινούργιο
έτοιμο για τα σκατά και για το μέλι που θα γευτεί
έτοιμο να δει πιο καθαρά όλα όσα δεν ειχε δει,
ζώντας και όχι αργοπεθαίνοντας
Τον είδα να κόβεται η ανάσα του κάθε φορά
που άρθρωνε το σʼαγαπω.
Τον είδα να σου λέει «χάρηκα»
με βλέμμα διαρκώς εξασκούμενο σε γυμναστικές επιδόσεις αληθοφάνειας
και το τύλιγμα του χεριού του στη χειραψία
άψογα προπονημένο στο σφίξιμο.
Τον είδα, τους είδαμε, μας είδανε, με είδα.
***
Τα κύματα επαναλαμβάνουν ίδιες κινήσεις,
γλιστράνε στην επιφάνεια του νερού,
βυθίζονται μέσα, γλείφουν ακτές, δαγκώνουν και αδυνατίζουν με το καιρό τα βράχια, νοσταλγούν παλιότερες στεριές, αδιαφορούν για τον άνεμο μα όταν αυτός δυναμώνει σηκώνουν τα στήθη τους ψηλά και ξαναξαπλώνουν με το ρυθμό που καλά γνωρίζουν.
άμορφα σε κάθε τους επομένη κίνηση,
άσαρκα μα στο κοίταγμα τους ζωντανεύουν τραγούδια και ποιήματα, απείθαρχα μέσα στη γαληνή που εκπέμπουν.
Βύθισαν πλοία και ανθρώπους,
κύματα με θύμισες και αλμυρές μνήμες,
κύματα που κοιταχτήκαν από τόσα μάτια.
Διέγειραν έρωτες, νοσταλγίες, απορίες,έφτιαξαν ελπίδες, απάλυναν οδύνες, ξεκούρασαν μάτια ηλικιωμένων, νανούρισαν γυναίκες μόνες, λιγόστεψαν τη μοναξιά μας, αγιάστηκαν μέσα στη θολούρα μας, προκάλεσαν υποτροπές, κουβάλησαν μπουκάλια κλεισμένα με
μέτριους στίχους, έπνιξαν πόλεις και χωριά, έσυραν τις καλύτερες νύχτες στα ομορφότερα λιμάνια εκεί που νεαρές παρέες μεθούσαν χωρίς λόγο και μάζευαν ψευδαισθήσεις και ψυχεδελικά χάδια.
Κύματα χωρίς αρχή και τέλος, σκορπισμένα με τάξη,
βάρια μα ελαφριά στην όραση,
συγκεκριμένα μέσα στο χαώδη τους μπλε
