ΑΚΟΥΣΤΕ την «Πέτρινη θάλασσα»:
 

 «Το πιάνο κόπασε» αποτελεί συναγωγή σαράντα παλιών και, κυρίως, νέων ποιημάτων του Ανδρέα Γεωργαλλίδη. Ως κείμενα ενσωματώνονται στα συνοδευτικά υλικά ενός ψηφιακού δίσκου. Τα ποιήματα επενδύθηκαν μουσικά με συνθέσεις του νεαρού πιανίστα, Βασίλη Σωκράτους γραμμένες για το συγκεκριμένο ποιητικό έργο και απαγγέλλονται από τον ραδιοφωνικό παραγωγό, Πάμπο Σακκά.

*****

ΠΛΗΝ ΟΣΩΝ ΕΙΠΑ

Υπόλογος
σ’ ένα παιγνίδι
υπό το φως της εισπνοής μου – αναπνέω.
Δυστυχισμένη άποψη
η λογική εικόνα της εικόνας μας.
Πλην – όσων είπα, παρατήρησα.
Παρατήρησα την έκφραση του ύφους.
Τώρα μετρώ επίθετα
που τρέχουν στα συρτάρια.
Καλό υπόλοιπο,
αλλά – μην φεύγεις το χειμώνα.
Τα συρτάρια, είναι ακόμη ανοικτά.
Ο χειμώνας κάνει κρύο.

Έργο εξωφύλλου: Κυριάκος Κατζουράκης

ΚΑΘΕ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ

Στη μνήμη των θυμάτων
του σχολικού δυστυχήματος των Τεμπών
και του «πετάλου» του Μαλιακού Κόλπου

Κάθε που συμβαίνει
Ένα μικρό παιδί να ξεψυχά
Την ώρα εκείνη ακριβώς
Την ύστατη που δίνει μάχη του θανάτου

Μια γαλάζια παπαρούνα ανθίζει
Κάτω από τα βλέφαρα
Ενός αγγέλου που όρκο έδωσε
Σιωπηλό, να το φυλά

Κι οδεύει εκείνος τώρα
Με βαρύθυμο βηματισμό
Στον ίσκιο της υδρόεσσας ιτιάς

Προτάσσει εκείνος τώρα
Στα βαθυπράσινα νερά
Λυγίζει λαβωμένα τα φτερά του

Κι ένα ηλιόφωτο σπαθί
Απʼ τον βυθό αναδύεται
Και διαπερνά με θάμβος την καρδιά του

Και τότε η παπαρούνα καταπόρφυρη
Τρώγει τις κόρες των ματιών του
Θεριεύει και πυργώνεται
Και στρέφεται εντός του

Και το νεκρό παιδί
Χαμογελά και τα παιχνίδια του αρπάζει
-μες στο μικρό του φέρετρο –
Σταυρώνει τα χεράκια του
Και ο σφυγμός του ησυχάζει

Ζήσε με την τέχνη θα πει…

Ζήσε τη βροχή, ζήσε τα αστέρια…
Τη βροχή με τα πράσινα καπέλα…
Τη βροχή με τα κίτρινα πινέλα…
Ζήσε με τη βροχή!!!
Ζήσε τις μέρες…
Τις μέρες με τις κόκκινες ομπρέλες!!!
Ζήσε με την τέχνη θα πει…
Ζήσε τον έρωτα με μουσική!!!
Με όλα τα χρώματα…Αγκάλιασέ τα!!!
Με όλα τα ζώα συντροφιά…Αγάπησέ τα!!!
Ζήσε με την τέχνη θα πει…

*

Τίποτα άλλο…

Λένε πως τον είδαν να φεύγει,
αλλά δεν ήταν σίγουροι πως ήταν αυτός.
Ακόμα και αυτοί που τον ήξεραν καλά, δεν ήταν
και τόσο σίγουροι αν ήταν αυτός ή απλά ένα χελιδόνι…
Πετούσε πάντως!
Για αυτό ήταν σίγουροι…
Πετούσε. Μόνο αυτό. Τίποτα άλλο.
Μετά έκλεισαν τα παράθυρα να προστατεύσουν τη μοναξιά τους…

Αν η ζωή μου έχει αντικείμενο την ποίηση
ποιός θα μεταφράσει τον θάνατό μου;
– Γ.Γ.

Από τους 226 ΄Ελληνες και Ελληνοκύπριους ποιητές που έχω μεταφράσει, η Ανθολογία περιέχει 101 ονόματα. Απέφυγα να συμπεριλάβω ποιητές που μου ανάθεσαν να μεταφράσω για ανθολογίες, περιοδικά και πολιτισκές εκδηλώσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, και όχι εθελοντικά μεταφρασμένοι από μένα. Ο περιορισμένος χώρος που παρέχεται σε κάθε ποιητή, κατέστησε πιο αυστηρή την επιλογή ποιημάτων, ιδιαίτερα όσον αφορά ποιητές των οποίων ένα μεγάλο μέρος του έργου τους έχω μεταφράσει. Ως εκ τούτου, αναγκάστηκα να ζητήσω τη συμβουλή και προτιμήσεις του συγκεκριμένου ποιητή. Η Ανθολογία δεν έχει στόχο να δώσει μια ολική εικόνα της ελληνικής ποίησης την δεδομένη χρονική περίοδο.
Πιστεύω πως μεταφράζοντας ποίηση — αυτή η διείσδυση στον ψυχικό, συναισθηματικό, τον ευαισθητοποιημένο κόσμο ανδρών και γυναικών — είναι τιμή, προνόμιο, και από τις πιο δύσκολες ενασχολήσεις στο χώρο της διανοητικής εργασίας.  […]

[…] Η μετάφραση είναι σαν τη μεταγραφή μουσικής σύνθεσης σε νέα μορφή, για ερμηνεία από διαφορετικό όργανο. Ένα κλαρινέτο δεν μπορεί να ηχεί σαν βιολί, και όμως παίζουν τις ίδιες νότες. Κι’ αυτό είναι σαν τη γλώσσα που μέσα απ’ αυτήν δυο διαφορετικές γλώσσες εννοούν το ίδιο πράγμα αλλά ηχούν διαφορετικά.
Η τέχνη είναι μια απέραντη θέα: είναι κρίση και κατάθεση.

Γιάννης Γκούμας
Χαλάνδρι, 2013

 [Αποσπάσματα από την Εισαγωγή του βιβλίου]

****

Ακολουθεί μια μικρή Ανθολογία Ποιητών

Kóstas Ouránis, (1890-1953)

I Shall Die One Day on a Mournful Autumn Afternoon

I shall die one day on a mournful autumn afternoon
in my cold room, all alone as I’ve always lived;
in my last anguish I shall hear the rain
and the familiar noises the street scatters.

I shall die one day on a mournful autumn afternoon
among furniture not mine, the place littered with books;
the police shall find me in bed
and bury me a man who had no history.

Of my friends, with whom now and then I played cards,
someone will simply ask, “Has anyone seen
Ouranis?  He hasn’t been around for days.”
Another, playing, will answer, “But he died!”

They’ll stop for a moment, cards in hand,
shake their heads slowly, sorrowfully, and say,
“What is man!  Only yesterday he was still living!”
And then resume their playing speechless.

Some fellow journalist will write in the “small notices”
that “Ouranis died abroad untimely,
a young man well known amid our set, whose first book
of poems showed much promise.”

And this will be my life’s last epitaph.
Only my aged parents will weep back home,
hold a memorial service with far too many priests,
with all my friends attending, even my foes.

I shall die one day on a mournful autumn afternoon
in a strange room, in bustling Paris,
and some “Kate,” thinking I’ve jilted her for another,
will write to curse me – but I’ll be dead….