ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

Να καθαρίσω τη βιβλιοθήκη.
Τόσα άχρηστα βιβλία, άχρηστα συναισθήματα. Από παιδί.
Η σκόνη κάλυψε τον κόπο.
Ποίηση σπανίως, κυρίως μύθοι και γνώσεις.
Μελάνι άσκοπα χυμένο. Ευτυχώς, πλέον σε οθόνη. Να σώσουμε τα δέντρα.
Πόσες ώρες γραφής για να πεις τι; Τα πάθη κάποιων ξένων;
Κι είναι κι εκείνα τα μικρά, της τσέπης. Πότε οι τσέπες είχαν άλλο από λεφτά;
Ή έστω χαρτομάντηλα. Να παίρνουν τα δάκρυα. Που έφερναν οι λέξεις.
Και πώς να ξεσκονίσεις τα τόσα μπιμπελό; Να κρύβουν τ’ άχρηστα βιβλία. Από ντροπή.
Πρέπει κι η γνώση να στολίζεται όμορφα. Με μικρά γυάλινα σκυλάκια.
Μυθιστορήματα σωρό. Κυρίως φαντασίας. Χωρίς εξουσία. Με ουτοπία μόνο.
Για κοινωνίες τέλειες. Με μανιφέστα ή χωρίς. Να λείπει η πυξίδα.
Να ξέρω πού ν’ αφήσω τα βιβλία. Να πιάσω τη φωτιά. Πείτε επιτέλους.
Προς το παρόν, σπίτι γεμάτο σκόνη. Και άχρηστα υλικά. Λέξεις σκόρπιες στις κουρτίνες.
Την καθάρισα εντέλει. Έχει πια χώρο. Ο χρόνος είναι που τελειώνει.

Terra proculvastis colitur Mavortia campis,

Thraces arant,acri quondam regnata Lycurgo;

Α’.Μέλισσες και Κεράσια

Τόσα χρόνια πάνε από τότε,που στη σκιά του μεγάλου δέντρου,

Γνώρισα το αίμα που έδωσε

Κεράσια δροσάτα,κεράσια παιδωμής

Και το σκυλί στα ερείπια,που αλυχτούσε τ’όνομά μου.

Εδώ,η ψυχή ενός ανθρώπου

Που πέρασε κάτω απ’την σιδεριά με τον κισσό,

Να μπει στο παλιό αρχοντικό

Που τώρα είναι άδειο.

Κανείς και συνάμα όλοι,

Σκληρές κ’αδύναμες γενιές·

Δολοφόνοι,κλέφτες,

Ενάρετοι κ’εξαίσιοι,

Ευεργέτες της λησμονιάς,

Όλοι σ’αυτό το σπίτι.

Τόσο ανόητοι που την ζωή τη ζούσαμε σαν μια παρτίδα σκάκι·

Θα κάτσουμε στο μπαλκόνι το απόγευμα,

Με τον καφέ μας να κρυώνει

Και ανάμεσα στην κουβέντα για τον καιρό και τις τιμές,

Θα παίξουμε μια παρτίδα σκάκι.

Δεν καταλαβαίνεις,πως για αυτές τις ρωγμές στους τοίχους

Φταίει η σιωπή;

Δεν καταλαβαίνεις,πωςγι’αυτή την παγωνιά

Φταίει το σούρσιμο του πιονιού;

Δεν έχουμε τίποτε να πούμε

Και παίζουμε μια παρτίδα σκάκι.

 Γνωμικά τετράστιχα, ποίημα ΛΓ’

Όταν κάποια προσβολή κάποτε καίει την ψυχή σου,
φέρε στο νού το Χριστό και τα χτυπήματα του
και πόσο μέρος απ’τις πληγές του Κυρίου είναι τούτα·
κι αυτό θα είναι το νερό να σβήσεις τη λύπη σου.

Ο έρωτας, η μέθη, η ζήλεια κι ο δαίμονας είναι ίσα·
όποιον χτυπήσουν, βουλιάζουν το μυαλό του·
το λιώσιμο, η προσευχή, τα δάκρυα, να τα φάρμακα.
Αυτή είναι η γιατρειά στα δικά μου πάθη.

Τίποτα μή θεωρείς ισάξιο με τον πιστό φίλο,
που δεν τον έφερε το ποτήρι κι η ταραχή του καιρού·
αλλά αυτός δεν χαρίζει παρά μόνο ότι μας συμφέρει.
Αναγνώριζε όρια της έχθρας, όχι όμως της φιλίας.

Γιατί να θεωρούμαι αίτιο για όλα το δόλιο
εχθρό, αφού του δίνομε εξουσία με τον τρόπο που ζούμε;
Να κατηγορείς τον εαυτό σου ή για όλα ή για τα πιο πολλά·
τη φωτιά βάζομε εμείς, η φλόγα είναι του Πνεύματος.

Η όψη συναρπαστική, κρατήθηκα όμως·
δεν έστησα είδωλο στην αμαρτία.
Άν στήσεις είδωλο, που καιρός για πράξεις;
αυτά της πάλης τα σκαλιά με τον εχθρό.

Τ’ωραιότερο δώρο για το Θεό είναι ο τρόπος·
κι αν υποφέρεις τα πάντα, τίποτ’άξιο δε θα υποφέρεις.
Ότι δίνει κι ένας φτωχός αυτό να προσφέρεις.
Ο καθαρός δε μοιράζεται την αμοιβή της πόρνης.

Ψυχοστιξία

Τα χρόνια πέρασαν απ’ το δέρμα μου σα βελόνες.
Το μελάνι έγραφε θάνατος
κι οι μαθητές μου διαμαρτύρονταν
γιατί δεν μπορούσε ο θάνατος να τους παρηγορήσει.
Σαν ταξιδιώτες καρφωμένοι στο παράθυρο
μυξόκλαιγαν που δεν είδαν ελάφι ή σκίουρο
ή που μπορεί ποτέ να μη δουν.
Το νόημά μου παρέμενε ακατάληπτο.
Τι σημασία έχουν οι λεπτομέρειες, τους έλεγα
ποιον άνθρωπο δεν ένιψε στο πρόσωπο ο ήλιος
ποιος άνθρωπος δεν ξεδίψασε με τρεχούμενο νερό.
Κάπου εκεί σταματούσα να μιλώ γιατί
μόνον οι αγέννητοι μπορούσαν να με καταλάβουν
καθώς τα πνευμόνια μου γέμιζα λαίμαργα μ’ αέρα και
με το καθετί βουλιμικά μεθούσα.

Καλό ταξίδι αγαπημένη μας Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ…

Ως φόρο τιμής στο πρόσωπό σου, καθώς ο έρωτας είναι αυτό που σύμφωνα με τα λεγόμενά σου γνωρίζεις για τον εαυτό σου «ξέρω μόνο ό,τι είμαι στον έρωτα» (Αγγελάκη-Ρουκ, 2014, σ. 115), θα ήθελα να σε αποχαιρετίσω με ένα κείμενο εμπνευσμένο από τις πρόσφατες, ποιητικές σου συλλογές «Της μοναξιάς διπρόσωποι μονόλογοι» και «Των αντιθέτων διάλογοι και με τον ανήλεο χρόνο», προσθέτοντας σε αυτούς τους διαλόγους τη δεσπόζουσα θεματική της έμπνευσής σου, τον έρωτα.*

`

Το ΕΓΩ, η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, κουβεντιάζει με τον Έρωτα.

Εγώ κι ο Έρωτας

ΕΓΩ Αχ! οι μυρωδιές του έρωτα απ’τις γλάστρες-μασκάλες…

ΕΡΩΤΑΣ Με καλείς ή νοσταλγείς; Μπορείς, μήπως, να γίνεις πιο σαφής;

ΕΓΩ Δεν είχα αντιληφθεί πως ΕΣΥ έχεις ανάγκη από προσκλήσεις… πόσο μάλλον, διευκρινίσεις;

ΕΡΩΤΑΣ Μομφή ή υπαινιγμός;

ΕΓΩ Αλίμονο, παραπήρες τον εαυτό σου στα σοβαρά… Εγώ απλά συνέλαβα στον αέρα έναν… θα τον ένιωσες… έναν ανεπαίσθητο ρυθμό και τον ενίσχυσα με λίγη ομοιοκαταληξία, αν και δεν το συνηθίζω. Σε καλό μου! Υπόσχομαι, θα προσπαθήσω να μην το ξανακάνω…

ΕΡΩΤΑΣ Για ελαφρύ με πέρασες; Με περιπαίζεις;

ΕΓΩ Εγώ; Με παρεξήγησες, για κοίτα εκεί, απέναντι … εκεί στη βιβλιοθήκη, ανήκω δημοσιευμένα σε αυτούς που αναγνωρίζουν τις βαρύτατες συνέπειες που αφήνει το πέρασμά σου.

ΕΡΩΤΑΣ Ναι, με έχεις αποκαλέσει και βαθιά επιπολαιότητα. Αν και δεν με πείθεις…  τουλάχιστον όχι ακόμα, δώσε μου την εξήγησή σου. Αφού το θέτεις έτσι.

ΕΓΩ Είχα την εντύπωση πως απρόσκλητος έρχεσαι, σχεδόν αόμματος. Εκεί που σε θέλουν αρνείσαι ή τουλάχιστον φέρνεις εμπόδια. Έχω το παράδειγμα της Πηνελόπης, αγανάκτησε να σε περιμένει, μόνη να ξεμένει, πιστή σε σένα να υπομένει. Τελείωσε το υφαντό και ξεκίνησε να συνθέτει ποιήματα…

κι εγώ με λέξεις θα κόβω

τις κλωστές που με δένουν

με τον συγκεκριμένο άντρα

που νοσταλγώ

όσο να γίνει σύμβολο Νοσταλγίας ο Οδυσσέας

και ν’ αρμενίζει τις θάλασσες

στου καθενός το νου