“Hoc solum deliqui, quod vivo. Verumtamen hoc morte mea corrigere consilium non habeo.” – Walter Map, De Nugis Curialium(Distinc. IV, Cap. V)

Το κερί μου σώνεται κι έχω υποσχέσεις να κρατήσω.

Σε αυτό το σύντομο κελί, τα κολλυβογράμματα μου

Οδήγησε, Συ ο πέλεκυς, Συ η ανάπαψη κι αυτό το βράδυ.

Δώσε μου δύναμη κι επιμονή, σώσε με

Από την παιδωμή και τις κακές στράτες του γραπτού λόγου.

Απευθύνω τούτη τη γραφή, για ό,τι αξίζει,

Σ’ όποιον έχει την δύναμη να την αντικρίσει.

Άγνωστε πάτρωνα, έχε εύνοια και τλημοσύνη,

Γιατί τα λιγοστά γράμματα που κατέχω,

Είναι όλα όσα έχω.

Είναι δικά σου.

In tempore sum et de tempore loquor.

Solar det oculis meis.

Επιμέλεια: Σπύρος Αραβανής

`

Η εγχώρια οικονομική κρίση, έδωσε ζωή σε μια νέα και αξιόλογη ποιητική γενιά η οποία προσέλκυσε το διεθνές ενδιαφέρον συλλογής ποιημάτων και έκδοσής τους, όπως το “Futures: Poetry of the Greek Crisis (Penned in the Margins 2015) και “Austerity Measures: The New Greek Poetry (Penguin 2016). Οι νέες φωνές στάθηκαν αντιμέτωπες με τα μέτρα λιτότητας, την εργασιακή μετανάστευση, την ευμάρεια του κακομαθημένου νεοπλουτισμού και το συνδύασαν με τη δική τους προσωπική θεματική διότι πάντα ο ποιητής ως προσωπικό βίωμα συμπορεύεται με την εποχή του. Στην περίοδο αυτή εξέδωσα τις ποιητικές μου συνθέσεις, το περιεχόμενο των οποίων θα χαρακτήριζα απόκοσμο, με μια αισθητική περιγραφή της ζωής η οποία τοποθετεί τον άνθρωπο σε μια υπαρξιακή αναζήτηση και φυσικότητα. Η δεκαετία που πέρασε έδωσε την ευκαιρία δημιουργίας μικρών αξιοσέβαστων εκδοτικών οίκων και προσέλκυσε νέους αναγνώστες ποίησης που όμως ποτέ  στην Ελλάδα ο αριθμός τους δεν ανταποκρίνονταν στην πληθώρα έκδοσης των ποιητικών συλλογών. Παρόλα τα οφέλη, η γενιά της κρίσης έδωσε αφορμή σε πολλούς να ασκήσουν κριτική όπως και σε διάφορους εκδότες να εκδίδουν ανεξέλεγκτα ενώ οι αξιακή τους απόδοση με τον χρόνο απέδειξε το αντίθετο. Οι αμέτρητες παρουσιάσεις ποιητικών βιβλίων, οι άφθονες δημόσιες αναγνώσεις ποίησης, στο μετρό, στα λεωφορεία, στους δρόμους, ήταν μια υπερπροσπάθεια απεγνωσμένης αναγνώρισης η οποία δεν ήταν αναγκαία. Η ποίηση του 2020 και έπειτα, ζητάει περισσότερη σιωπή, επιμονή και λιγότερη αυτοπροβολή. Ζητάει κατά την άποψή μου, επιστροφή στον εαυτό όπου το αποτέλεσμα αυτού θα εγχυθεί σε ένα γνήσιο κοινωνικό εμείς. Οι ποιητές ας προσεγγίσουμε καλύτερα το κοπιώδες βάρος του ελάχιστου και ας διώξουμε την φλυαρία ώστε να κρατηθεί άθικτη η σπουδαιότητα της τέχνης της ποιήσεως όπως και οι δημιουργοί των προηγούμενων χρόνων.

Η Ειρήνη Βακαλοπούλου γεννήθηκε το 1982 στη Θεσσαλονίκη. Το 2020 κυκλοφόρησε η ποιητική της συλλογή «Τα εύφορα μέλη» », από τις εκδόσεις Εκάτη. 

Ο αιώνιος λοιμός των ανθρώπων

Είμαστε οι υγιείς
που περιμένουν την μεγάλη αρρώστια
είμαστε οι μολυσμένοι
οι άρρωστοι που περιμένουν τον μεγάλο θάνατο
άρρωστοι από μια κούραση ανεξήγητη
ίσως επειδή ζήσαμε πολλούς αιώνες
ίσως επειδή επιζήσαμε πιο πέρα από το κανονικό
ίσως επειδή προσπαθήσαμε εξαντλητικά να ζήσουμε
ίσως επειδή σκοτώσαμε πολλά αθώα αρνάκια
και γρήγορους σκίουρους μέσα στη χαρά τους.

Είμαστε οι πρώην ευτυχισμένοι
επειδή κανένα χάδι δεν μπόρεσε να μας αγγίξει
τόσο όσο να αναριγήσουμε για πάντα

τα δάκτυλα των καιρών είχαν πάρει μορφή αγαπημένων
γυναικών και
περνούσαν διατρητικά από πάνω μας
όμως δεν νιώσαμε την απελπισία τους.

Αποφασίσαμε ότι γι αυτό φταίει το σκληρό μας δέρμα
το βγάλαμε από πάνω μας σαν να ήταν προβιά
το δώσαμε στις σαύρες
που κάθε λίγο αλλάζουν δέρμα
το ονόμασαν ευχαρίστηση
και το φόρεσαν
αλλά δεν μας ευχαρίστησαν
παρά μόνο άρχισαν να ερωτοτροπούν
φορώντας το δέρμα μας.

Είμαστε οι αναρίθμητοι
που περιμένουν τον τυχερό αριθμό
μιας ανεξάντλητης ευδαιμονίας
οι ανυποψίαστοι που δέχονται κατάμουτρα
τη γροθιά των πραγματοποιημένων υποψιών
είμαστε αυτοί που δεν πεθαίνουν ποτέ όλοι, ποτέ εντελώς ξαφνικά
γιατί έχουν φιλοτεχνήσει τον αργό σαν κοχλάζοντα υδράργυρο
θάνατο
που διαρρέει από ραγισμένα σωληνάρια και φλέβες σαν ποτάμια
μετά από μια ακόμα ασφαλή πρόβλεψη
ότι το μέλλον είναι το άθικτο καταφύγιο
του παρόντος.

Οικούμενη

Διέκοψες

Ακέραια

Σύνωρη

Έκαμες πίσω

Αποκλείστηκες proprio motu

Μέρες πονηρές

Και η πιο πονηρή όλων εσύ

Μόνη

Δίχως μάτια ή περισπασμούς να ορίζουν την ύπαρξή σου

Ισορροπείς οριακά

Ώρα απολογισμού

Αντέχεις;

Ν’αντιπαρατεθείς με ό,τι έπλασες

Το μπορείς;

Και ποιο είναι τελικά το αντίκρισμα;

Ας είσαι βέβαιη

Η γη γυρίζει

Η άνοιξη, χωρίς το φόβο σου, θα έρθει πιο νωρίς

Κατάλαβες τώρα πώς είναι να σε δυναστεύει το ελάχιστο;

Τίποτα δε σώθηκε ακόμη

Υποψιάζομαι, όμως, πως δε θα βρεις την ευκαιρία