«Επίσημα και δύστυχα. Πάνω στα χρόνια της αθωότητας»

Μην φθονείτε τους ανθρώπους.

Η οχύρωση κατά του δυσάρεστου είναι η μοίρα για τα ευυπόληπτα

και ανθρώπινα θραύσματα.

Σαν σαιξπηρικοί ηθοποιοί.

Ασφαλείς και άγνωστοι έχαιραν θριάμβου.

Κι ύστερα μπροστά στα επερχόμενα

φαίνονται ψυχροί.

Και ξεσπούν με απρόσμενο πάθος σε κάθε αλλαγή.

…

Επιμένω σε έναν θάνατο σιωπηλό, που

δεν έχει σχέση με τη ζωή κι όσα σεργιάνια αδύνατα υπήρξαν.

Τόσο καλό ή κακό

που πια κι η αλήθεια υπάρχει.

Μέσα του ακόμα κι ο χρόνος είναι φθηνός.

Μα στο λόγο μένει ανώνυμος,

για αυτό και μας ταιριάζει.

Μην φθονείτε τους ανθρώπους.

Αναπόληση

Εσκέπτετο την μείωσην των βαθμών της μυωπίας του εις μηδενικόν επίπεδον

ή τουλάχιστον κατα τέσσαρας μονάδας και την αύξηση του μυϊκου του εκτοπίσματος

δια της επιμόνου άρσεως βαρών,ωσαύτως και την δια επαναλαμβανομένων αντιγραφών

επι φύλλων χάρτου,πλήρην εκμάθηνσην των αρχικών χρόνων των ρημάτων της αρχαίας ελληνικής,

αλλά και της λατινικής ως και της Σανσκριτικής τοιαύτης γλώσσης.

Συμπεριλαμβανομένης και εις τα ανωτέρω της επιτεύξεως σωματικής ευλυγυσίας αναλόγου εκείνης ην έσχον

 αι σημαίαι παλλόμεναι υπό των βορείων ανέμων.Εκπληρωθέντων των παραπάνω επιδιώξεων

 θα μπορούσε να ,επί της αργυράς θαλασσίου υδάτινης επιφανείας,δια γραφίδος καλάμου

 την μορφήν του αμαξηλάτου Ηλίου ισταμένου εν τω μέσω του ουράνιου θόλου να αναγράψει!

Ωστόσο η ώρα είχε περάσει και έπρεπε να πάρει το φάρμακον ρυθμίσεως

της αρτηριακής πιέσεως του γιαυτό διέκοψε τους συλλογισμούς του!

Γελαστό κι ανήμερο σταχυό
ξωθιά με το γαλάζιο πέπλο γεμάτο
μπουμπούκια θαλάσσιας ευδαιμονίας
στα ερειπωμένα κάστρα των ατλάντων
έλιαζε τα περίσσια της θήλαστρα
στο καυτό αλάτι δυο
και μια η ερημιά φυκιών τις οάσεις
που χορεύουν γυμνές στου βυθού τα πλατώματα

κόκκινες χαρές τρικυμίζοντας, συγχρόνως
ρουμάνια τα κύματα χαδιών οι παπαρούνες
ξεπλένουν τη γαλάζια της γάζα δέρμα
σαν αίμα που αστράφτει
σαν μέταλλο φορές κι άλλοτε σαν μπριλάντι
δεξιώματος στο κατάστρωμα της γης
σαν άλλος ήλιος που πηγάζει από μέσα
σαν ατμός που ξεφυσά να βγει

μαζί με τα φορτωμένα σπόρια
απ’ το κεφάλι του σταχυού που όσο βαραίνουν
σπέρνουν τον ουρανό κίτρινες φλόγες αθέριστες
κάτω από τα ζωηρά μουστάκια τ’ αγορίστικα
φιλιών γεμάτα σπέρμα
στον άνεμο που εξαγνίζει το πυρ από το στόμα
αυτή έγερνε ανάρια απαλή
φορώντας δροσερά φιλιά σφρίγη πελάγους
που στροβιλίζεται σαν δαίμονας στη λάβρα

Ι

Φόνοι δίχως αίματα.

Λέξεις που δεν βρήκανε το ποίημα.

Ούτε την έξοδο.

Κατεβαίνει το φως.

Κλαίει  το νερό.

Μαχαίρι που αγάπησε μόνο τη γύμνια του

και γίνηκε η σκουριά του  θήκη.

Μην έρθεις.

Μην ξεκινήσεις ποτέ

αν θες για πάντα να σε περιμένω,

αν θέλεις κάποτε να φτάσεις.

Το αύριο είναι παγίδα.

Το αύριο είναι κρύο στις φλέβες του Απρίλη.

Στις φλέβες του Απρίλη το έγκλημα δικαιώθηκε

και ο φονιάς δεν βρέθηκε ποτέ.

Αντηχεί κάπου-κάπου η μετάνοια του

σαν αποχαιρετισμός.

Κλαίει το νερό.

Κατεβαίνει το φως.

Λέξεις που δεν βρήκανε το ποίημα.

Ούτε τη θέληση μας.

Δεν σε λένε Τερψιχόρη, δεν σε λένε Ερατώ.

Κλειώ.

Χιλιάδες νεκροί.

Γήπεδα χωρίς οπαδούς.

Χώρες χωρίς πόλεις.

Πόλεις χωρίς πόλεις.

Πολυμνία.

Δεν σε λένε Μελπομένη, δεν σε λένε Ευτέρπη.

Ουρανία.

Δεν σε λένε Καλλιόπη, δεν σε λένε Θάλεια.

Δεν σε λένε.

Φόνοι.