Έργο του ζωγράφου και γλύπτη, Βασίλειου Γερμενή.

Γης

Του γιαλού σα ναύτης στεριανός, άβρεχτος, στεγνός,

Μαζί με κύματα βαδίζω στη γυαλισμένη άμμο.

Στα χάσματα των βράχων με όρκο δεν πατώ·

Το σώμα να τρέμει στο άγνωστο, δίχως του ήλιου θέα.

Στης νυχτιάς τον ερχομό, στων άστρων το φέγγος, μπρος μου,

τους ήλιους που ήδη σβήσαν, μετρώ· μετρώ της νιότης τους ήλιους.

Γοργόνα καμιά δεν θα φανεί, ούτε φωνή θεάς·

Ούτε και σκαρί απ’ τη γαλάζια γραμμή των οριζόντων.

Και σαν το χέρι μου, μες στο σκοτάδι γίνει κι αυτό θαμπό,

δάχτυλα τα μάτια μου θα πάψουν να τα βλέπουν,

κι ο κάθε ήχος, ανάγνωστος θα ρθεί να τρικυμίσει,

φοβίες και βάσανα και κάποιο παραμιλητό,

κήπο κατάμαυρο μέσα μου θα κάνουν να ανθίσει.

Τότε όλα τ’ άλογα, κρυφά και φανερά,

και θλίψες πολλές θα με καλέσουν πέρα ως πέρα,

καθώς θα χύνονται μέσα μου βαθιά,

Φωνή καμιά δεν θ’ ακούγεται σε όλον τον αγέρα.

Piazza Di Spagna

Αγάπα με, σα να ‘μαι χιόνι

ημιτελές και πάλευκο

χιόνι που απλώνεται ατάραχο, ανυπόμονο

δίχως την έκσταση του ήλιου να φοβάται

μυστήριο είναι ο έρωτας

κέντημα από ηδονές και οδύνες μοιρασμένες

τρομάζει και ανασαίνει

θαρρείς κι είναι το χιόνι που προστάζει

ακούμπα με, σα να ‘μια άνεμος

άχρωμος, γυμνός και ωστόσο θαρραλέος

άνεμος που διαπερνά των λουλουδιών τα ίχνη

στην Piazza di Spagna, πριν πέσει το σκοτάδι

προτού κι αυτός τον Τίβερη βυθίσει στη γαλήνη

πήρα το όνομα της πόλης σου

και μια πνοή απ’ το βλέμμα σου

για να κατοικηθεί το μέσα μου με κάτι

ναι, είναι η αγάπη αίνιγμα

με σάρκα και ανάσες αρθρωμένο

μια στάλα από βροχή

μια σκιά ψευδής και φευγαλέα

μια συνομωσία εξαίσια

το ανεπαίσθητο για πάντα αιχμαλωτίζει

ΜΟΝΟ ΛΕΞΕΙΣ

Τὰ ῥοῦχα μου ἀπεκδύομαι
καὶ μένουν μόνο λέξεις
π’ ἁπλώνω στὸ χαρτί
κι’ ἀπογυμνώνομαι

ΣΤΗΝ ΚΛΕΙΔΑΡΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Στὴν κλειδαριὰ τοῦ μέλλοντος
ταιριάζει μόνον τὸ κλειδὶ τοῦ παρελθόντος
Κι’ ἀνοίξαμεν μὲ ποίησιν
τὴν θύραν τῶν θαυμάτων

ΚΑΙ ΤΙ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ

Καὶ τί μᾶς ἔχει ἀπομείνει
Μονάχα ἡ τέχνη
Σὲ κάθε της ἔκφανσι
σὲ κάθε της μορφή
αὐτὴ μονάχα ἡ τέχνη

Σὲ κάθ’ ἐμπόδιο καὶ δυσκολία
σὲ κάθ’ ἐπίτευγμα κ’ ἐπιτυχία
σὲ κάθε λύπη καὶ χαρά
θλῖψι ἢ εὐτυχία
αὐτή
μονάχα
ἡ Τέχνη

Σήμερα συμπληρώνονται 30 χρόνια από τον θάνατο του Παύλου Σιδηρόπουλου

123 ποιήματα ολοκληρωμένα και ημιτελή, τιτλοφορημένα ή άτιτλα, γραμμένα σε έμμετρο και ελεύθερο στίχο, 13 από τα οποία δημοσιεύονται μαζί με το αναγνώσιμο χειρόγραφό τους. Η συλλογή περιλαμβάνει ακόμη 2 αποσπάσματα διηγημάτων, 2 διαλογικές ποιητικές πρόζες και μια ημιτελή ποιητική σύνθεση.

`

Η τέχνη κύριοι έχει τάξεις
είτε το θέλετε, είτε όχι.
Ένας ανθρακωρύχος της Αγγλίας ξέρει τον Σαίξπηρ
όσο ο Αρβανίτης ξέρει τον Σοφοκλή
που εσείς με το ζόρι θέλετε να του σφηνώσετε.
Ανάθεμά σας απίθανοι.
αφήστε το χρόνο να δουλέψει
αυτή την τέταρτη ανθρώπινη διάσταση που μόνιμα βιάζετε.

Αν φοράς
εκείνο το floral φόρεμα
με τις λεπτές τιράντες
άφησε με
να κόψω δυο
βιολέτες

***

Όσο κι αν σε σκέφτομαι
ώρες ώρες ξεχνιέμαι
Άλλο να ξεχνιέμαι δίπλα σου
και άλλο μακριά σου

***