Ποιoς σκότωσε τον Ντέιβι Μουρ, πoιος
Γιατί και ποιος ήταν ο λόγος, ποιος;

« Όχι εγώ», λέει ο διαιτητής
«Θα μπορούσα στον όγδοο γύρω
Τον αγώνα να είχα σταματήσει
Αλλά το πλήθος θα είχε άγρια γιουχαΐσει
Θα’ λεγαν θέλουν τα λεφτά τους πίσω
Κρίμα που χάθηκε έτσι τέτοιο παλικάρι
Αλλά κι εμένα με πιέζανε πολύ
Μη με ψέγετε, κάντε μου τη χάρη
Δεν είμ’ εγώ ο φταίχτης
Που έφυγε απ’ τη ζωή
Τέτοιος μεγάλος παίχτης»

Ποιος σκότωσε τον Ντέιβι Μουρ, ποιος
Γιατί και ποιος ήταν ο λόγος, ποιος;

« Όχι εμείς», λέει το πλήθος το αγριεμένο
Που ούρλιαζε στην αρένα συναγμένο
«Δεν ήρθαμε να τον δούμε
Στο θάνατο να πετάει
Μπουνιές να δούμε ήρθαμε
Και λίγο ιδρώτα να κυλάει
Δεν είναι δα κακό αυτό
Έναν αγώνα να δούμε, θέλαμε, καυτό
Εμάς μην ψέγετε, όχι, φτάνει
Δεν θέλαμ’ εμείς
Ο Ντέιβι Μουρ να φύγει, να πεθάνει»

I

Ημερολόγια εργασίας του ποιητού (αποσπάσματα για προσωπική χρήση)

ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ, Δ΄

– Να λες εσύ όσα θα ’θελες να πει το κείμενό σου;
– Άλλη ερώτηση…

– Να λέει το κείμενό σου όσα θα ’θελες να πεις εσύ;
– Διακαής πόθος. Για γραφείς.

– Να λέει το κείμενό σου όσα θα ’θελε να πει το κείμενο σου;
– Διακαής πόθος. Για ποιητές.

Όρος του επαγγέλματος

Στη βόλτα μας στο δάσος, στο βουνό
μετά από μέρες κούρασης
νύχτες πολλές που έσκυβα πάνω στα χαρτιά
μπερδεύτηκα
ήθελα να τονίσω τα έλατα
τη στίξη να προσέξω των συστάδων
να εξηγήσω τα ξέφωτα
μια κορυφή, αράδα ορφανή
αυτή πρέπει να πάει πιο πέρα, είπα
θα χαλάσει το διάστιχο.

Με απορία με κοίταξες
κι έπιασα γρήγορα κι αυτό να το διορθώσω
τι ωραία, είπα, που περνάμε
τι καθαρός που είναι ο αέρας
εδώ ψηλά στη γραμματοσειρά! 

Mass Murder Freedom

Η δικιά τους ειρήνη ήταν υποτακτική.
τόσα είδωλα, τόσα χρώματα, τόσα τραγούδια
ύμνοι στην απώλεια.
η ελευθερία τους την γλώσσα μιλούσε του θανάτου:
για να σε βρίσκεις, πρέπει απ’ τα πάντα να γλιτώνεις.
το θηρίο χορταίνει με σένανε νεκρόήτη
—έτσι σου λένε.
στο Σίτι, μια τράπεζα βουτά στην ηδονή·
μαγγανείες των ισολογισμών και των swaps
των credit cards και των cashbacks.
ένας γυρολόγος γέρος ξημερώνει, απολαμβάνοντας στριπτίζ
κι ένας ξυπόλητος βρωμιάρης την βρίσκει στο παρμπρίζ.

μαύρη Δευτέρα ή ληγμένη Κυριακή,
φοράς συνήθως ό,τι έχεις·
μετρά μονάχα η υποψία του έρωτα στου δρόμου την στροφή,
εκεί που χάσκει η αστική ψυχή ακόρεστη.
θα σε φροντίσουνε τα μέσα μαζικής διαφθοράς
«δεν κινδυνεύεις», θα σε πείσουν
—τώρα πια στην πόλη την βουβή ανασαίνεις.
ελευθερία νεκροταφείου· mass murder freedom·
σε μαστουρώνει χρόνο με τον χρόνο·
φωσφοριζέ ναρκωτικό σε διαπερνά,
οι φλέβες διάπυρες να σε διαβάζει η μηχανή τους:
mass media production,
κι ελπίζεις: «τώρα θα πάν’ όλα καλά»,
ζεις εξάλλου υγιής στο 2029.

Πρωτομαγιά

Ανθισμένοι
Μοσχοβολούν οι κήποι
Με πρασινάδες, άνθη
Περικοκλάδες, χρώματα
Υποσχέσεις, αρώματα.
Tης μάνας γης πικρογλυκιάς
Της θάλασσας αρμύρα.

Πριν να μας δούν
Πριν να μας πιάσουν
Λουλούδια να κλέβουμε
Πριν να τους δούμε
Πίσω απ’τις ανελέητες πικροδάφνες
Πριν να μας δούνε
Και του Μάη την χαρά
Του Μάη τις προσδοκίες
Μας αρπάξουν
Και τα όνειρά μας
Στην άσφαλτο μέσα χτίσουν
Μαγιάτικο στεφάνι
Θα πλέξουμε μαζί.