Συνάντηση με τον Προυστ
Βενετία-Κομπρέ

ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΙ ΤΗ ΜΝΗΜΗ, δεν μπορώ, ίσως δεν θέλω να ψάξω για αποδεικτικά στοιχεία. Ήταν προχωρημένος Σεπτέμβριος, μετά τις μεγάλες ζέστες, μεταξύ του θερισμού και οργώματος που είχαν τελειώσει επιτυχώς με την προοπτική ενός πλούσιου τρύγου, όταν αποφασίσαμε να εγκαινιάσουμε το καινούργιο αυτοκίνητο (μια Ceirano) και το μόλις αποκτηθέν δίπλωμα οδηγήσεως του μεγαλύτερου αδελφού μου, με μια βόλτα στη Βενετία.
Δεν θυμάμαι τίποτα από το ταξίδι, σκέφτομαι πως θα υπήρξε κουραστικό, γιατί οι δρόμοι δεν είχαν ακόμα ασφαλτοστρωθεί. Ακόμη και η άφιξη μας στην περίφημη πόλη, στην πλατεία Σαν Μάρκο, τουλάχιστον για μένα που υποφέρω από ναυτία και πάνω στο πατίνι, πολύ δε περισσότερο στη βενζινάκατο, υποθέτω πως δεν θα ήταν τίποτα το ενθουσιώδες. Φοβάμαι επίσης πως μαθητευόμενος βοηθός των Γραμμάτων και των Τεχνών στον οποίο είχαν φθάσει άγνωστον πώς, στην Τετάρτη Γυμνασίου, τα ανατρεπτικά μηνύματα του μοντερνισμού, απέρριπτα εκ βάθους καρδίας τα μάρμαρα, τους τρούλους και τις γωνιοκορφές, σαν φθηνές ομορφιές κατάλληλες για καρτ-ποστάλ.

Αέρας της αγάπης

Δεν τραγουδούσα-μίλαγα
δεν έκλαιγα-κοιτούσα
ώσπου με χτύπησε δριμύς
αέρας της αγάπης
κι ολόκληρο με τίναξε
σαν δέντρο ανθισμένο.

Ρίξε τα μαλλιά στις πλάτες
να μυρίσουνε οι στράτες.

Ρίχνω τα πέταλα στη γη
να περπατάς ξυπόλητη
κι ο ίσκιος μου δένει καρπούς
που δε θα τρυγηθούνε,
αφού δε βρέθηκε κανείς
τον ίσκιο να τρυγήσει.

ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ

Με την απόλυση πού τράβηξα, πού πήγα
Ήταν παράξενη η ζωή στη Φυλακή
Λίγα ήτανε τα ρούχα, τα λεφτά μου λίγα.
Τώρα, τέλος τα εθνόσημα, στο χέρι το Χαρτί-
Ήτανε (μα τελείωσε) γερό το πατιρντί.
Και τώρα πια που επέστρεψα στην πόλη
Θα ΄πρεπε να ΄ταν ο καιρός για σχόλη
Κι όμως, γι΄ άλλα τυρβάζω, αλλού τον πάω το νου:
Κοφτές ματιές, φάτσες μες στη φορμόλη:
Το υπονομευμένο «Γεια σου-» του στρατού.

«Άμα μου φας την έξοδο, σου τρώω τη δική σου»
Και τσακωμοί στα νούμερα για τη σκοπιά
Μια θέση με το τραμ του παραδείσου
Είναι ο συνεχής ο ύπνος στα κλεφτά
(Κι άσε την έφοδο να θέλει συνθηματικά)
Το τζιπ της Ασφαλείας να κόβει βόλτες
Και στη σκοπιά ο χειμώνας δίχως πόρτες
Μα κουβαλάς καφέ κατά του πυρετού
Και προετοιμάζεις, φουσκώνοντας καπότες,
Το υπονομευμένο «Γεια σου-» του στρατού.

Μια μέρα που θα κάνει κρύο

Μια μέρα που θα κάνει κρύο θα γυρίσεις
κι όχι την πόρτα μα το τζάμι θα χτυπήσεις.
Τα ίδια ρούχα όπως πάντα θα φοράς,
θα ‘χεις τα χέρια σου στις τσέπες.
Όπως πάντα θα γελάς, δεν θα μιλάς όπως πάντα.

Έφυγες με το κρύο και με την βροχή,
πάλι με κρύο και μ’ αγιάζι θα γυρίσεις.
Βγάλ’ το σακάκι σου θα πω, έχει βραχεί.
Την ίδια μάρκα τα τσιγάρα σου θ’ ανοίξεις,
σπίρτα έχει δίπλα σου θα πω και θα καπνίσεις.

(φωτογραφία από www.elogos.gr)
Η εκδρομή

Και τι μ’ αυτό
δεν είναι λόγος ν’ αναβληθεί η εκδρομή.
Τι κι αν υπάρχει μονάχα ένας οπαδός
Εμείς
απ’ άλλους τόπους
χωρίς δουλειά
μπορούμε ν’ αποκλείσουμε
Αυτούς
που σ’ άλλους συλλόγους ξενυχτάνε.

Και τι νομίζετε
εμείς δεν βλέπουμε τα γυμναστήρια ρημαγμένα;
τα καφενεία με παράγοντες πολιτικούς;
και τα χωράφια μας με ξένους.

Καλώ τους οπαδούς ν’ ακολουθήσουν.
Δεν μας φοβίζουνε τα κύματα.
Οι εθνικόφρονες είναι χαζοί.
Τα πούλμαν ας μείνουνε ακίνητα.
Την όχθη θα την περάσουμε
πεζή.