Για χρόνια είχα την εντύπωση ότι αποκλείεται να κλάνουν οι γυναίκες. Ναι, τόσο ανόητος ήμουν! Από τη μια οι κοινωνικές συμβάσεις, δηλαδή η πεποίθηση ότι το γυναικείο στάτους δεν επιτρέπει τέτοιου είδους παρεκτροπές, απ’ την άλλη η δικιά μου άγνοια…Δεν χρειαζόταν και πολύ για να πιστέψω πως η έξοδος εντερικών αερίων αφορά μόνο τους αντρικούς πρωκτούς, άλλωστε απ’ όσο μπορούσα να θυμηθώ, τα αγόρια πάντα ήταν αυτά που περηφανεύονταν για τις πόρδο-επιδόσεις τους. Μια ματιά σε σχετικές ιστορικές αναφορές για τον επονομαζόμενο μετεωρισμό με έπεισαν. Τέρμα πια με τις αντιφεμινιστικές απορίες, το κλανίδι είναι γέννημα θρέμμα της πατριαρχίας, πάει και τελείωσε, και τέτοιο παραμένει. Έλα όμως που δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία σ’ ένα σουμεριακό επίγραμμα που χρονολογείται στην 2η προχριστιανική χιλιετία! Αναφέρει: «Κάτι που δεν ξανασυνέβη από αμνημονεύτων χρόνων, νεαρά δεν έκλασε καθισμένη στα πόδια του άντρα της».

Τελικά έπρεπε να παντρευτώ πρώτα, για να διαπιστώσω πως το μεσοποταμιακό ανέκδοτο είναι πέρα για πέρα αληθινό και πως το κλάσιμο δεν είναι αποκλειστική υπόθεση των αρσενικών. Ακόμη κι ένας πρωτοετής φοιτητής ιατρικής μπορεί να το επιβεβαιώσει: το μη κλάσιμο ενέχει σοβαρές εντερικές απειλές. Έτσι, και παρ’ όλο που δε δίσταζα ως τότε να δηλώνω «καταπιεσμένος φαλλοκράτης» που του ξεφεύγει πότε-πότε καμιά δυνατή πορδή-λόγω καταπίεσης ασφαλώς-ήταν ο γάμος και η συμβίωση τελικά οι βασικές αιτίες, για ν’ αναθεωρήσω τις απόψεις μου για τη μητριαρχία και τις στερεοτυπικές μορφές της εκτόνωσης αερίων. Με άλλα λόγια, ο «αερισμός» είναι αταξικός κι αντιρατσιστικός, δηλαδή μια μικρή πράξη αντίστασης απέναντι σε καθοδηγούμενες συμμορφώσεις κι αναπαραγωγές κανόνων ευπρέπειας.

Γιάννης Τσαρούχης, Άνοιξη, 1970

Κάποτε ανθισμένο το σώμα,
σάρκα απαλή, ρόδινη,
τώρα, μια υγρή ομίχλη
διατρέχει το πρόσωπο
ο σπασμός
στη φλέβα του λαιμού
ειρωνικό πολύ, να καλεί,
μ’ ένα άλικο τριαντάφυλλο
έναν σταυρωμένο θεό ή έρωτα
σε τοπίο άνυδρο πια.
Τώρα, στην παραζάλη τού ονείρου,
χλευάζοντας η παπαρούνα
την πρώτη εκείνη όραση,
ρούχα δεσμά
κι όχι αιώνια φυλλώματα
τώρα, ένας μαύρος σταυρός
στην καρδιά απόμεινε
τώρα, έσχατη φορά,
με καινούργια μορφή απειλεί, ικετεύει,
παραδίνεται,
στη λιτανεία της βροχής
να διαλυθεί, πηλός,
δώρο στη γη.

http://www.arttravel.gr/arttravel-best_best-stories/article/16904/oi-pio-entuposiakes-erhmoi-ths-ghs

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

Ποιητής είναι κάποιος που βολοδέρνει στο πέλαγος της ανυποληψίας
μεταξύ Χαϊδελβέργης και Λειψίας,
ένας μπαλωματής ονείρων, ένας κυνηγός απιθανοτήτων
ένας μεσεγγυούχος αισθημάτων υπέρ τρίτων,
ένα δεντρί στην έρημο Γκόμπι
επτά θηλιές, τέσσερις κόμποι
ένα κυκλάμινο, μια πέτρα
δώδεκα κάνες κι έξι μέτρα.

ΑΛΗΘΕΙΑ

Κάτω από κάθε ουρανό που μας χαρίστηκε
πάντα
θλιμμένοι κατοικούνε οι τρελοί του
δεμένα χέρια πόδια δανεικά
κι ένα στόμα που το βασανίζει η επιτάχυνση
σκληρός αέρας
για μια ταχύτητα που εξαρχής τούς ήταν λίγη.

Κάτω από κάθε ουρανό
οι αθώοι παίρνουνε το βήμα που τους πρέπει
μόνο το βήμα
μόνο το πρέπει
και μια γραφή που τους θυμίζει τα λογάκια των σοφών
μην τρίξεις μην κλάψεις μη λυγίσεις
μη φέρεις τη ζωή εκτός του μέτρου
μόνο ουαί κι αλίμονο και δέσου
στα σχοινιά τους
εσύ και η πέτρα σου η γυμνή
η γυαλισμένη
για όσα κατάφερε το ένστικτο να διασώσει.

Κάτω από κάθε ουρανό που μας χρεώθηκε στεγνός
πάντα τα μάτια θα πηγάζουν την αλήθεια
μίαν αλήθεια ως μόνη αλήθεια
απόλυτη ασφαλώς
που -αλήθεια- δε χωρά στον ενικό της
κι έτσι υπερήφανη ξοδεύεται αφειδώς
ώσπου να μπει στο αυλάκι το νερό της συγκυρίας
ώσπου τυχαία μόνη
ή τακτικά γυμνή
να χαριστεί ως αλήθεια εκεί που πρέπει
δίχως δεμένα χέρια ή πόδια δανεικά
μα προπαντός
με μιαν ευχή στο ξύπνημα του νου
και την ανάσα τρυφερή στο στήθος
μιας ανάγκης.