Άνεμος ανατολικός

η παγωνιά λήστεψε τις πατούσες μας, Κύριε
κι ο ύπνος μας ευνοήθηκε σε πέντε ώρες συνεχόμενες
πίσω απ’ τους πάγκους στο πανηγύρι στ’ εκκλησάκι της
Σάντα Λουτσία• τη νύχτα ο Μάθιου μάρσαρε τη μηχανή
κι έκανε τρεις γύρους γύρω από τα κορμιά μας μέσα στους
πλαστικούς σάκους• — να σου δείξω την πίσω πλευρά
των πραγμάτων, χαχάνισε στη Σέρυλ• εκείνη σιγοσφύριζε
έναν σκοπό κι έπλεκε μια παχιά κοτσίδα τα μαλλιά της
πάνω στη μηχανή• το πρωί κατουρήσαμε όσο νερό είχαμε
πιει δίπλα στον πάγκο με τα καλαμπόκια• ο Τζό τρίφτηκε
όρθιος πάνω στη Μάργκοτ κοιτώντας τη στο πρόσωπο•
όταν έχυσε το παντελόνι του λασπώθηκε• εκείνη ξέσπασε
σε κλάματα ντροπιασμένη• οι άλλοι κοιτάξαμε αλλού•
ο Πάτρικ κλώτσησε έναν αναποδογυρισμένο τζίτζικα
κι αυτός ζωντάνεψε μπρος στη μύτη του Μπέντζαμιν•
ο Μπέντζαμιν ούρλιαζε τινάζοντας τα χέρια με κοριτσί-
στικους τρόπους μπροστά από το πρόσωπο• χτύπησε τα
μάγουλα• το μέτωπο• τα χείλη• ο Πάτρικ ξεκαρδίστηκε•
οι άλλοι πιάσαμε το τραγούδι και τους μπόγους•
εκεί κάτω στο Σαιν Λούις
εκεί κάτω στο Σαιν Λούις
ανοιγμένα μας περιμένουν στάχυα
ανοιγμένα μας περιμένουν στάχυα
όμορφες γυναίκες και μια καντίνα
ανοικτή για μπύρες
(άντρες:) εκεί κάτω στο Σαιν Λούις
(γυναίκες:) εκεί κάτω στο Σαιν Λούις
-επανάληψη-
ο ήλιος μια σπιθαμή πάν’ απ’ το χώμα κι η μυρωδιά απ’
το κάτουρο στα καλαμπόκια μας έκλεινε τη μύτη•
σηκώσαμε τους μπόγους• το μπουλούκι προχώρησε ._

`

ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ Η ΠΟΑ ΤΗΣ ΟΥΤΟΠΙΑΣ

Τα κορίτσια η πόα της ουτοπίας
τα κορίτσια οι παραπλανημένες Πλειάδες
τα κορίτσια τ’ Αγγεία των Μυστηρίων
τα γεμάτα ως πάνω και τ’ απύθμενα

Τα στυφά στο σκοτάδι και όμως θαύμα
τα γραμμένα στο φως και όμως μαυρίλα
τα στραμμένα επάνω τους όπως οι φάροι
τα ηλιοβόρα και τα σεληνοβάμονα

Η ´Ερση, η Μυρτώ, η Μαρίνα
η Ελένη, η Ρωξάνη, η Φωτεινή
η Άννα, η Αλεξάνδρα, η Κύνθια

( Απόσπασμα από το Άξιον Εστί, 1959)

`

Κατά ειδική ομολογία

Τα ποιήματα είναι για να περπατάνε πάνω τους οι τυφλοί.
Με κομβία αμέτρητα ευχές και παράπονα
άφοβοι, γυμνοί, μεθυσμένοι.
Φωνάζοντας ονόματα νεκρών, ζωντανών
νεκροζώντανων
ολοζώντανων.

Σε χορούς όπου πνίγεται η φωνή
κι η τιμή αντιστρατεύεται τ’ όνειρο
η ελευθερία κατά καιρούς στήνει λαμπάδες
σειρά τάματα αληθοφανούς αθωότητας
Ικεσία σε ξένους τόπους
δοκιμάζοντας τη δύναμή μας
σαν άγγελοι πτώσης.
Ή σαν μαρτυρία για την πιο καλή μας καλοσύνη.

Τα ποιήματα είναι για να χορεύουν πάνω τους οι τυφλοί.

`

DEBATE

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης
Οι πολιτικοί με τη μαύρη κουκούλα
Κοιτούσαν τον ουρανό αφʼ υψηλού
Μιλούσαν στα πουλιά με υπονοούμενα
Ασελγούσαν στις σταγόνες της βροχής
Αποκεφάλιζαν τους αόρατους εχθρούς
Στο πάνελ κι ο ετεροθαλής τους εαυτός
Χρόνια κρυμμένος στην παρανομία
Μʼ ένα χοντρό παλτό Σεπτέμβρη μήνα
Στήνεται μπροστά απʼ τα μικρόφωνα
Κι υπερασπίζεται τη δήθεν δημοκρατία.

Κι οι ψηφοφόροι με τα κομμένα χέρια
Εξαπατημένα πουλιά του καλοκαιριού
Πατώντας κατά λάθος το τηλεκοντρόλ
Άρχισαν να πετούν πάνω απʼ το στούντιο
Αφήνοντας στα κεφάλια των πολιτικών
Μια τεράστια διαπλεκόμενη κουτσουλιά.

[9-9-2015]

`

ΣΤΙΣ ΑΚΡΕΣ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Τα πίσω μέρη των σχολείων ήταν στρωμένα

με βρεγμένα δέντρα

που μύριζαν γάλα και παιδικές φωνές
Στα παραθυρόφυλλά τους

μέσα από τις τρύπες

που έφτιαξαν τα σκουλήκια του χρόνου
Ξεπρόβαλαν μορφές

φορώντας στα κεφάλια τους

τραγόμορφα λοφία

και σκουριασμένα πιθάρια αναμνήσεων;.

Κόκκους αλεσμένους σουσαμιού μοίραζαν
Προσφέροντας μικρές σταγόνες ευτυχίας

στα τραπέζια των φτωχών
Και έξω τα γλαυκόμορφα πουλιά φοβούνταν

τις ιαχές των μεταμφιεσμένων
Που έτρεχαν στους δρόμους του χρόνου
Φορούσαν στολές

φτιαγμένες από αίματα πυγολαμπίδων

και έσερναν κάρα γεμάτα σκοτωμένους
Οι ερωμένες τους έμειναν πίσω
Γιατί οι γέροντες στα δρομάκια

που είχαν πάνω τους σταυρούς
Έλεγαν ιστορίες

για τα κλαδιά στα βάραθρα

όπου κρέμονταν ακόμα οι σκελετοί των δολοφονημένων
Δίχως όνομα
Δίχως σημασία.