ΧΙΛΙΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ

Ναι, ήτο τη ζωή αυτή
στη δούλεψη του βασιλέα.
Θελήματα πολλά του βασιλέα προσταγές
όλη η ζωή , ύδωρ παράδοση και γη,
και πως άλλως μπορούσε να συμβεί;
Και όταν ο Πέρσης τον απείλησε,
Χαρά, χαρά στα στήθια τα δεμένα,
με τον χαλκό τον σουβλερό,
του έκοψε το αυτί και του ΄βγαλε το μάτι,
κι ενοίκησε τον βάρβαρο,
Χαρά, χαρά στα ματωμένα στήθη ,
μα πιότερο η πολιτεία τον ετίμησε
«ως αναμνήσαντα» ήρωα με δίμετρο ολόλευκο άγαλμα,
Σπλάχνο των σπλάχνων της , αίμα από το αίμα των παιδιών της,
δίπλα σε χίλια αγάλματα που ορθώνονται ως τείχη μυθικά
γύρω από τις εταίρες της και τα ταριχευμένα ιδανικά
ο κάθε ήρωας, άγαλμα στη δούλεψη του βασιλιά.

Και η πολιτεία μάνα μαρμάρινη,
κλωσά τα χίλια αγάλματα βυζαίνοντας γάλα κι αίμα
Γλύπτης με άγρια μαλλιά και απύθμενη ματιά,
κάτω από τα νεκρά αγάλματα
που ότι δεν φτάνει τεχνουργεί .

…

`

I
Γεννά η νύχτα από μήτρα νεκρή
Το πανάρχαιο μίσος του δούλου:
Την πορφυρή του οργή-
Τη μεγαλοπρεπή.

Βαθιά μες στην καταχνιά και στο σκοτάδι.

Από χαράδρες σκοτεινές
-πριν ακόμα χαράξει
Απ΄όλα τα βουνά
Τις ερημιές
Τους πεινασμένους κάμπους
Τις λασπωμένες γειτονιές
Από χωριά
Από τις αυλές
Απ΄τα χαμόσπιτα και τις καλύβες
Από τα εργοστάσια, τις αποθήκες, τους σταθμούς
Τα’ αμπάρια
Τα τσιφλίκια
Τους νερόμυλους
Απ΄τα σιδηρουργεία
Τους ηλεκτροσταθμούς
Και τα εργαστήρια:

Μες από δρόμους και στροφές
Πάνω
Από γκρεμούς, κορφές κι οροσειρές
Από τα σύνορα
Τους λόφους
Κι απ’ τις ανήλιαγες πλαγιές
Από κίτρινα δάση φθινοπωρινά
Από τα βράχια
Από πηγές
Κι από θολά νερά

`

*********************************************************

Το έργο παρουσιάζεται σε πρώτη εκτέλεση την 11η Οκτωβρίου 2015 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών ώρα 20.30 με αφορμή την 71η επέτειο από την απελευθέρωση της Αθήνας

`*******************************************************

Ενθυμού του Λαού σου τα Τέκνα
και τα έργα αυτών
υπέρ του κάλλους
τα αγωνιζόμενα έργα.
Ενθυμού τους προγόνους
από των πρώτων τον τόπον τούτο
κατοικούντων
έως του Σολωμού και Κάλβου
και Καβάφη
κι ενθυμού Σικελιανόν
και πάντας τους μάρτυρας
τους αγωνιστάς και μαχητάς
τους από παντός βέλους άτρωτον
συντηρήσαντας του ανθρώπου
το ανάστημα.

Ουκ απεσβέτο ύδωρ το λάλον
κι αν η τέφρα για λίγο τα μάτια τυφλώσει
κι αν η τέφρα για λίγο το νου σου θολώσει
επικαλέσου Κύριο τον Λαό σου
Λαό σου τον αγωνιστή
τον αθλοφόρο
τον πανδαμάτορα.

Λαέ μου και Κύριε
βοήθησόν με Λαέ μου
Ανταίε και Σίσσυφε
Λαέ μου Οδυσσέα
Τυραννοκτόνε Λαέ μου
βοήθησόν με. Βοήθησόν με
Λαέ Προμηθέα
γώτισον μου τον νου
κρήνη βρύουσα Συ
κρούνους ιαμάτων
ίασον την ψυχήν μου
οτι ασθενής ειμί
και αμφιβάλλω.
Λαέ μου και Κύριε
βοήθησόν με, βοήθησόν με
Κύριε και Λαέ μου.
`

[απόσπασμα]`

**************************************************************

Χρήστου Λεοντή
ΦΥΛΑΤTΕΙΝ ΘΕΡΜΟΠΥΛΑΣ
Ορατόριο
βασισμένο στο ομώνυμο ποίημα του Γιάννη Νεγρεπόντη
* * *
`

Ο Γιάννης Νεγρεπόντης (1930 – 1991) γράφει το ποίημα «Φυλάττειν Θερμοπύλας» το 1971, πολιτικός κρατούμενος, μεσούσης της δικτατορίας του 1967.
Μέσα σ’ αυτήν τη σκοτεινιά, ο ποιητής πάσχει να δει μέσα από τις μικρές ρωγμές των λέξεων τη μεγάλη εκείνη εποχή της Αθήνας. Την εποχή εκείνη που «δοξάστηκε το φως» και το «κάλλος το τραγικό»». Η Αθήνα «υπέρλαμπρη και άφατη» που ως Προμηθέας εφώτισεν τον κόσμο με «της ελευθερίας τα έργα» και «τον πολυσήμαντο της ύπαρξης θρίαμβο».
Τώρα, ο ποιητής εξόριστος και Δεσμώτης ο ίδιος στο νησί της Λέρου, αναπολεί την πόλη εκείνη που αποθεώθηκαν τα χρώματα, οι αισθήσεις, η αρετή και το κάλλος. Και ’κει πάνω από τις στάχτες και «τα πρόσκαιρα ερείπια» στον τόπο της εξορίας του, στήνει ο ποιητής το ωραίο άγαλμα «του Κυρίου και Λαού του» δοξάζοντας έτσι τα πανανθρώπινα ιδανικά που η πόλις εκείνη στον κόσμο εκληροδότησεν: Την ελευθερία, την τιμή και την αξιοπρέπεια.

Μη ρωτάς

Μη ρωτάς μου είπε, μη ρωτάς.
Προσπάθησε να δεις, ν’ αφουγκραστείς
Αφουγκράσου τη φύση
μήτρα σπαρακτική που εγείρεται.
Αφουγκράσου το ποτάμι
το νερό κυλά και χάνεται.
Βούτα, βούτα βαθιά να δροσιστείς
νιώσε την κάθε σταγόνα στο κορμί.
Κοίτα με βαθιά μέσα στα μάτια
άσε με να χαθώ στο βλέμμα σου.
Νιώσε τη μοναξιά της Ανεμώνης
τη θλίψη νιώσε του σκύλου αυτού του άστεγου
Μη ρωτάς μου είπε, μη ρωτάς.
Οι ερωτήσεις χαλούν την ποίηση.
Μη ρωτάς.

Κόσμοι

Κάτω-κάτω
συναντάς
μόχθο και ιδρώτα.
Μπράτσα γερά
οργώνουν τη γη
κινούν τα εργοστάσια
η αμοιβή τους πενιχρή.
Όσο ανεβαίνεις
λιγότερος μόχθος
κοστούμια, χαρτοφύλακες
ωραίοι τρόποι
λεφτά πολλά.
Δύο κόσμοι διαφορετικοί
δύο κόσμοι αντίθετοι
πότε συνεργάζονται
πότε συγκρούονται
μα σʼ έναν μόνο
θʼ ανήκεις
σʼ έναν
θα χτυπάει η καρδιά σου.

Ευλογία

Ήθελε να αποτυπώσει τη φιλία
και τη ζωγράφισε.
Κρέμασε τον πίνακα
στο σαλόνι
ήρθαν φίλοι, γνωστοί
κανείς δεν την αναγνώρισε.
Ήταν τόσο κακός τεχνίτης
μήπως δεν την αισθάνονταν
οι άνθρωποι του;
Φιλία
είσαι λουλούδι σπάνιο
πολλοί σε κρατούν στο χέρι
σε πλαστικές απομιμήσεις
μα σε λίγες καρδιές ευδοκιμείς
απεχθάνεσαι το ψέμα
μα το ψέμα περίσσεψε
σε ξεραίνει η υποκρισία
μα αυτή έγινε κανόνας
ευλογημένοι
όσοι σε αισθάνονται
κι όσοι δέχονται το χάδι σου.

Φουρτούνα

Στη θάλασσα της μνήμης
κολυμπάς ανίσχυρος.
Γεγονότα
όνειρα
πληγές
λες υπήρξαν
ή δεν υπήρξαν
ξεθάβεις απʼ το παρελθόν
πρόσωπα
που ήθελες να ξεχάσεις
μα είναι ακόμα εκεί
ωσεί παρόντα
είναι κακιά μητριά
η μνήμη
σε παιδεύει
σʼ αναστατώνει
σε ταπεινώνει
πασχίζεις
να βρεις τρόπο να ξεχάσεις
και καταλήγεις στο πιοτό
ή στα υπνωτικά.

Πληρότητα

Θέλω πέντε βιβλία
και μια αγκαλιά
για να είμαι ευτυχής
τα ποιήματά μου
να γεννιούνται
απʼ τη μήτρα σου
εγώ απλά να καταγράφω
Θεέ μου τι ευτυχία
να έχω τη μυρωδιά σου
άρωμά μου
να κοιμάμαι
να ξυπνώ
με το δικό σου χέρι
να είναι πάντα άνοιξη
πάντα καλοκαίρι
κι ο θάνατος να μʼ εύρει
πλήρη και δοξασμένο.