`
MARE NOSTRUM

Κι όλη τη νύχτα
τρελή η θάλασσα
Δεν ησύχσε

Νανούριζε τους πνιγμένους της

έπλενε στα βράχια τα προικιά της

Μην της λερώνεις τις δαντέλες
Το πρωί κατεβαίνοντας

`

*

ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Η ομορφιά των γυναικών που μας αλλάζουν τη ζωή
Μένει στα ποιήματα που γράφτηκαν γι’ αυτές
Τίτος Πατρίκιος

Φοράς κατάσαρκα την άνοιξη
πανσέδες ρυακίζουν στο γλυακό του λαιμού σου
το πολλαπλάσιο χαμόγελο του ήλιου είσαι
Φοράς κατάσαρκα την ποίηση
Τι να ψελλίσουν οι ποιητές
-έχασαν τη φωνή τους
μπρος στο θαύμα της λιτής ομορφιάς σου
Της κρυφής κι αφανέρωτης
Για να μην την λεηλατούν οι αμύητοι
Οι ανίδεοι

(Κανένας πυρρίχιος της γλώσσας
δεν μπορεί να την μεταγράψει)

Χαίρε ποίημα αποίητο
Άλεκτο

`

Η ΜΟΥΜΙΑ ΜΕ ΕΝΑ ΜΑΤΙ

…

Αφού ο ποιητής είναι το όργανο του έργου του, αν τον ζουλίξεις ξαφνικά τι ήχο άραγε παράγει; Και λέω εγώ ,πως αν το ποίημα του είναι Απολλώνια φωτεινό ταγμένο στη λατρεία του , ό ήχος του κάτι από φλάουτο θα είναι. Αν πάλι παλμοδέρνεται στον ίσκιο της σελήνης , σφραγίδα κέλτικη από δρυίδικο δεντρί, τότε σαν κρότος ακατέργαστος πρώτα θάρθει και η μελωδία που ακολουθεί σαν βιολοντσέλο σάπιο. Και αν γράφτηκε γοργά, συναίσθημα τόσο ευαίσθητο αόρατο στο ηλιακό το φως, ήχο μιας άρπας μαγικής απλόχερα θα δίνει. Το δικό μου πάντως το αναποφάσιστο, μούμια με ένα μάτι, το έκλεισα σε ταμπακιέρα μπρούντζινη με ενός καμπούρη με ένα τύμπανο την άσχημη φιγούρα ,τελάλη Ορφικού αλφάβητου ατέλειωτου. Και όταν το τύμπανο ηχεί, μετάνοιες για συγχώρεση στη μούμια με το ένα μάτι τραγουδώ , εγώ ο ποιητής, στομωμένο όργανο του ίδιας άηχης γραφής μου.
…

ΑΙ ΣΙΧΤΙΡ
…
Θα ήθελα να σπάσω στο ξύλο αυτόν στη γωνία. Χωμένος στον ίσκιο της Σελήνης ένας φρεσκοξυρισμένος χλωμός γέροντας τόσο μα τόσο ψεύτικος αγαπητικός δεν είναι παρά ένας Πινόκιο ενός χαστουκιού άνδρας. Ένας οίστρος σε αναμονή είναι, που θα ήθελα με κρύο νερό να καταβρέξω και μετά στο ξύλο να τον σπάσω. Τον ψεύτικο τον έρωτα που προσμένει στην γωνία μου κάθε βραδιά , με ένα λουλούδι, ένα μοναδικό τριαντάφυλλο φρεσκοκομμένο από τον κήπο μου κάθε βραδιά.
…

`

ΠΑΡΕΚΚΛΙΣΗ

Το δέντρο στο δάσος , τα κλαδιά του
με τα πλατύφυλλα που ήταν ένας
πρασινωπός ουρανός κάτω από τον οποίο
καθόμουν, κόπηκε — και παράνομα – για να ζεσταίνει
τα σπίτια αυτών των μπάσταρδων που το έκοψαν.

Η κάθε μέρα είναι ένα κεφάλαιο μοναξιάς.
Η μοναξιά αναμασιέται, ρετουσάρεται,
αναστηλώνεται, δεν αντιγράφεται,
είναι το σήμα κατατεθέν του κάθε ατόμου.
Μοναξιά δεν είναι σφάλμα του εκτυπωτή.
Δεν προκαλείς μελανιές στις σκιές.
Μοναξιά είναι μια πόρτα που κλείνει με βρόντο
και σε πετάει πίσω σε ένα παρόν
που δεν θέλεις να ζήσεις,

Αλλά ξέφυγα από το θέμα μου. Αναφερόμουνα
στο δέντρο του δάσους που η ανάμνησή του
θροίζει μες’ στ’ αυτιά μου : αλίμονο, αλίμονο.

29.10.15

`

Δελτίο Ειδήσεων

Σύντομο δελτίο ειδήσεων.
Αυξάνονται οι ρύποι των λέξεων. Οφείλεται στην επανάληψη.
Βρωμίζουν οι λεξεις στα στόματα από την πολλή χρήση.
Δυσδιάκριτα τα νοήματα.

Κι έτσι ζητάμε συγγνώμη. Ασπόνδυλη η ενημέρωση σας και σήμερα.
Κλείνουν τα σύνορα,όπως πάντα, τις τελευταίες μέρες, ανοίγουν τα σύνορα, κλείνουν τα σύνορα.
Έρχονται ξένοι. Φωτογραφίζονται ξένοι. Καίγονται ξένοι.
Selfies με Καγκελάριο.
Πρόταση για βραβείο Nobel Καγκελαρίου.
Μένουνε ξένοι.
Στη χώρα τού Brecht πεθαίνει ο Brecht
πάνω σε ντεμοντέ βιβλιοθήκες,
πληθαίνουν οι άνθρωποι, ασθμαίνοντα τα δικαιώματα τους.
Παρόλα αυτά.
Το 80% τού ανθρώπου λέξεις,το 20% σιωπή φτιαγμένη από λέξεις .
Χωρίς προορισμό. Χωρίς αποδέκτη.
Ξεπουλαει η ποίηση το βασίλειό της. Για ένα άλογο.
Στους τοίχους ξενοκοιμούνται κάποια συνθήματα.
Θα ξεβάψουν κι αυτά. Βροχή.Τόση ανά τετραγωνικό μετρό.Θα ξεβάψουν σίγουρα κι αυτά.
Τόσες ληστείες,τόσοι φόνοι, τόσες ληστείες μετά φόνων.
Τόσοι νεκροί, τόσοι τραυματίες, ορίστε τα μέλη τους, προσγειώνονται μπροστά σας.
Προσοχή ακολουθούν σκληρές εικόνες.
Εμπόριο σκληρών εικόνων.
Ακολουθούν διαφημίσεις.
Το πρόγραμμα μας αμέσως μετά συνεχίζεται.
Λέξεις ταξί, λέξεις μονόξυλα, λέξεις μαντρόσκυλα είναι εδώ για να σάς περιθάλψουν.
GPS. Έτσι βρίσκουν τον δρόμο για την καρδιά σας.
Που δεν συνεργάζεται πια με το μυαλό.
Παραδομένη στο Θεό και στους εκτελεστές τής διαθήκης του.
Παγκοσμιοποίηση.
Τα ποσοστά τού καλού είναι παντού τα ίδια.
Αδύναμα αναχώματα, που αναπαύεται η φιλανθρωπία μας.

`

Ἡ φωτιά δὲν κρίνεται, -κρίνει!

*

Εν αρχῇ ἦν ὁ Μῦθος.

*

Τρέπει ὡς τέρπει.

*

Οἱ αράχνες γεννιοῦντ’ απ’ τὶς κλωστές.

*

Τέλος ατελὼς τελεῖ. Αρχή ανάρχως άρχει.

*

Οἱ σκιές ἑνώνονται σὲ μάζα. Τὰ φῶτα ξεχωρίζουν καθ’ ἕκαστον.

*

Ὑψώσου στὸ Μηδἕν! Γίνε Μονάδα.

*

Χτυπᾶ ἡ καρδιὰ τ’ ανθρώπου, σὲ δωρικό ῥυθμό.