Ι

Εκηβόλος στα ρηχά
ιζηματογενής
του πρωϊνού rush hour
αλιερκής στον πολφό
συμπαντικού μάγματος
έναστρος και ζοφώδης
νέηλυς και σεσηπώς
παγιωμένος και υδαρής,
αναζητώ ένα σώμα
καλαφατισμένο
με το σκαρπέλο μιας χαραυγής
σε λαϊκές συνοικίες
για να στεγνώσω
τον άλλο μου εαυτό
πού χώνεται σαν σκώρος
στις ντουλάπες
στα πατήματα μιας σκέψης
– είναι αυτή αυτοπροσώπως; –
διακύβευμα στην επόμενη ζαριά
των φαινομένων.

ΑΠΟΔΡΑΣΗ

Με κίτρινες φυλλάδες διπλωμένες για το κρύο
στα ρούχα μου και κόκκινες γραμμές,
με γκρίζες ζώνες στην ψυχή μου
μια νύχτα σαν τον Εμπειρίκο θʼ αποδράσω·
αχάραγα
διαβαίνοντας από τα κούφια οράματα των ξένων
των πολλών,
όπως σκουλήκι που από κούφιο κόκαλο διαβαίνει.

Το λάβαρο ανεμίζοντας της ηδονής εξαίσια,
γαλάζια, πράσινα, ερυθρά φλάμπουρα
θα αντιχαιρετίσω
ζωηρά, καθώς να είναι ο οίστρος του θανάτου.

Πρέπει σκληρά
να εξασκηθώ να ελκύω το Ωραίο.

ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗΣ ΦΑΣΜΑ

Μπαίνω στα λεωφορεία πριν αναχωρήσουν
και ενημερώνω τους συνανθρώπους:
Με λένε Ulas και είμαι από Τουρκία,
πάσχω από το “σύνδρομο ΟύνερΤαν”.
Κυκλοφορούσα σαν ποίημα στο Hatai.
Τώρα με βλέπετε όρθιο γιατί έχω πια πεθάνει.

Τα χρήματά σας άχρηστα.

Σπαράγματα από ένα σονέτο

Mισεύγω από την Κύπρο δίχως λύση
τόσες φορές τόσους αιώνες ίδιος δρόμος.
Με τόση λύπη φορτωμένος έρχομαι στη Δύση
απʼ την Ανατολή. Σαρακηνών ο νόμος

μʼ έδιωξε στα χίλια τετρακόσια. Σε πλοίο
της Γαληνοτάτης μπήκα στα χίλια εξακόσια
απʼ τους Οθωμανούς διωγμένος. Σε κρύο
σε ζέστη, σε βροχή ταξίδεψα για τρεις αιώνες

κι έφτασα στο Παρίσι σʼ ένα Boeing.
Καλοκαίρι του εβδομήντα τέσσερα.
Σαν θάνατος ο χωρισμός. Έρωτας

που φεύγει και ζεις σαν σώμα
πεθαμένο. Ωσάν δεκατετράστιχο
με δίχως ρίμα. Σονέτο σκοτωμένο.

*

Μήδεια

Σʼ αγάπησα γιατʼ ήσουν ξένος, σε μίσησα
σαν έγινες δικός. Σʼ αγάπησα γιατʼ ήσουν
ο πιο ωραίος ξένος που έφτασε ποτέ
στον τόπο μου κι ήμουν η πιο ωραία
ξένη που είδες σαν έφτασες σε ξένη χώρα.

Tώρα κινούμαι μες στο ρυθμό του φονικού.

Tο μόνο πάθος μου το πάθος της εκδίκησης.
Ξέρω πόσο γλυκιά η ηδονή της προδοσίας.
Γιατί με πρόδωσες, εμέ!, που πρόδωσα
δικούς και φίλους, πρόδωσα την πατρίδα μου
για να συρθώ στα πόδια σου σαν σκλάβα.

Μα τώρα δεν είμαι πια η όμορφη. Δεν είμαι
η ξένη σκλάβα. Είμαι μια μάγισσα κακών
νερών, έργων φαρμακερών και σκοτεινών
ερώτων. Είμαι η φόνισσα της φύτρας μου.

Η φαρμακούσα παρά το φαρμάκι.

[Έργο ζωγραφικής του Θάνου Ανεστόπουλου (1967-2016)

`

οὗ γὰρ ἡ αὐτοζωή͵

ὁ τῆς ζωῆς αἴτιος͵ ἐν νεκροῖς ἐλογίσθη]

και πάλι σε σένα
μια ζωή θα σου
χρωστάω λόγια
που δεν είπαμε

πλάσμα πληγή και φως χάριτος παίζει στα ζάρια
τη τρέλα του με ένα μικρό σημείωμα στη τσέπη
σκαρφαλωμένος σε μια ταράτσα πολυκατοικίας
έτοιμος να απογειωθεί σαν χελιδόνι που φεύγει
πάνω απʼ το δάσος με τις κεραίες τηλεοράσεων

αργόσχολοι μαζεμένοι στο πεζοδρόμιο φωνάζουν
το δαιμόνιο πλήθος αδίστακτο – μη το καθυστερείς
πήδα επιτέλους βρε μαλάκα και μας τα έπρηξες
για να σε κλάψουν έτοιμοι σαν το έσχατο λάθος
όταν θα έχει πια γκρεμιστεί το εγώ σου με θόρυβο

πίνοντας καπνίζοντας και χαχανίζοντας η έρημος
σκληρό αγώνισμα να μου πεις η δημόσια έκθεση
να βαδίζεις άκρη σε άκρη το περβάζι στη κηδεία
του επίγειου τρόμου με μια αλάθητη σιγουριά
πως μαζί με εσένα θα πεθαίνει και η τέχνη σου

να ελέγχεις τη παραμικρή κίνηση με πανέτοιμο
το μυικό σου σύστημα συν ελάχιστο παραπάτημα
ίσον αναπότρεπτο πέσιμο επί το αχανές άγνωστο
κι αυτό να ορίζεται κατά κανόνα ως το άθροισμα
που στη πράξη σε καλεί επίτελους γι ανάπαυση

με τι μαγικά μπορείς να υπάρχεις σε εκατό τόσες
αριθμημένες σελίδες και να ακούγεσαι τόσο ροκ
σαν το διάφανο του κρίνου ο άσκοπος μαρασμός
μεθυσμένο ταξίδι στο τράνταγμα της έκστασης
απ΄την έρημο ως τον κόσμο ζώντας το τέλος

ουαί ημών η αδυναμία να παραμείνουμε αθώοι
γιατί δεν πρέπει να σεβόμαστε μόνο τους ήδη
πεθαμένους αλλά αυτούς που ορίζουν θάνατο
και κρατιούνται στη ζωή πιστοί στο δόγμα σου
πως τάχα μπορούμε να ζήσουμε όσο θέλουμε

`

[* «των αγίων και της των λειψάνων
αυτώ τιμής» του Ιωάννη Δαμασκηνού
θεολόγου και ποιητή
μονή Ιβύρων, 1786]

`

Απεικόνιση

Τα πάντα για μένα έπρεπε να επινοηθούν.
Έκανα ακόμη την ανάγκη φιλοτιμία
υποβάλλοντας τη ζωή μου σε μια ελπίδα. Την έζησα
τρίγλωσση: Αγγλικά, Ελληνικά και Γαλλικά.
Ο χρόνος έφτανε όλο και νωρίτερα,
και παρατεταμένη η ελπίδα κάνει καρικατούρα
την καρδιά. Σώθηκα από τα ταλέντα μου:
ποιητής, μεταφραστής, ηθοποιός, συνθέτης, τραγουδιστής…
Προδομένος για μια καλύτερη ζωή, τουλάχιστον το σαπούνι
στο μπάνιο δεν γινόταν βότσαλο.

`
*
Η ημέρα μετά την προηγούμενη νύχτα

Ημέρα βαρετή όπως το θερμόμετρο,
τα τικ-τάκ του ρολογιού να επαναλαμβάνουν την ανία,
και οι στίχοι ζόρικοι, σα να θέλουν να γραφτούν
πάνω σε περγαμηνή και όχι στον υπολογιστή.

Σήμερα το πρωί ξύπνησα σε λάθος πλευρά του εαυτού μου
μετά από μια άυπνη νύχτα να αναρωτιέμαι αν
ο Φαίδρος ήταν ο Έλληνας φιλόσοφος του 5ου αιώνα π.Χ.,
ή ο Φαίδρος, ο Ρωμαίος μυθογράφος, του 1ο αιώνα μ.Χ.
(Υπήρχαν και οι δυο με το ίδιο όνομα).

Καθετί γυάλινο είναι μια παραίσθηση της πραγματικότητάς μου.
Τα πέντε συν πέντε δάχτυλά μου μεριμνούν για την αναγκαιότητά τους
όταν το μυαλό μου ξαφνικά κατοχυρώνει ένα νέο σήμα κατατεθέν
αντίληψης. Η αιωνιότητα δεν περιμένει για κανένα
να είναι αιώνιος. Κανείς νεκρός δεν διαμαρτυρήθηκε ποτέ
σε μια αιωνιότητα οστών. Συμπιεσμένος οδυνηρά
ανάμεσα σώμα και ψυχή, καταλήγεις ηδονοβλεψίας της ζωής
μόνο για να αξιολογήσεις τι είναι σκανδαλώδης ή ανήθικο.

20-21.5.16