*
Κατεβαίνω
ψάχνοντας τον ουρανό.

*
Είπα να ανοίξω το παράθυρο
να δραπετεύσω
Αλλά
στο τζάμι
το είδωλό μου
καραδοκούσε.

*
Δεν είναι ότι σ’ αγάπησα.
Αγάπησα.

*
Τι κι αν κρύφτηκες
Τα μικρά, γρήγορα φιλιά
σε πρόδωσαν.

Έως και η σιωπή φωνάζει τ’ όνομα σου

Όταν με κύκλωσε η σιωπή, δεν αφουγκράστηκα,
αλλά λύθηκα, σαν κουβάρι ξετυλίχθηκα,
να πιάσω, να πιάσω πρόλαβα το νήμα το δικό σου.
Τιτάνια η κραυγή που πρόβαλε, και μέσα μου
κούρνιασε για πάντα, για πάντα…

Στο πέλαγος της σιωπής, νησί είναι τ’ όνομα σου,
που κύματα θεριά να το καταπιούν ποθούν,
κι αυτό σαν πιο αψηλό να γίνεται, κάθε φορά που το χτυπούν.
Σαν κεραυνός που βρυχάται και αυλακώνει τα σύννεφα,
που αντί για βροχή, γράμματα στάζουν.

Σαν δυο παλάμες γιγάντιες να χτύπησαν,
κι έδιωξαν της σιωπής τους φύλακες,
που μέρα νύχτα αδιάκοπα την αλυσοδένουν,
παντοτινά για να ΄ναι, να μην τυχόν ξεφύγει,
και φωνάξει τ’ όνομα σου.

Σείστηκε η γη και άνοιξε βαθιά χαραγματιά,
και ποτάμια λάβας λάξευσαν τ’ όνομα σου.
Τα βουνά παλεύουν, πλαγιά με πλαγιά, κορφή με κορφή,
τ’ όνομα σου για ν’ αφουγκραστούν.
Αυτά π’ απόμειναν όρθια μόνο τ’ άκουσαν.

Στης θάλασσας την άβυσσο ακούστηκε τ’ όνομα σου,
κι ως τα ουράνια σώματα να τ’ αντιλάλησαν,
στην απέραντη έρημο και στους πάγους των πόλων,
αντήχησε, τ’ όνομα σου, ζωή.

ΤΟ ΖΑΦΤΙ

Πλάι σε κάποιο τζάκι
θα ’σαι λέω,
καθισμένη,
τ’ ουρανού.
Στο παραγώνι.
Σαν τότε
που μ’ ορμήνευες
πώς να την κάνω ζάφτι
τη ζωή
για να τα καταφέρω.

Θα λες ακόμα ιστορίες
για φαντάσματα,
για λύκους
που έπεσαν στα πρόβατα
και για σοδειές χαμένες.
Θα λες,
για φτώχεια
και για Κατοχή
και πάντοτε με καραμέλες,
γεμάτες θα ’ναι οι τσέπες σου,
για όλα τα μικρά
που παίζουνε,
στ΄ουράνιου τόξου τα σοκάκια.

Ξέρεις,
πάει πολύς καιρός
κι εμείς εδώ,
σκορπίσαμε.
Ξεράθηκε κι η μυγδαλιά
που ’χες φυτέψει.

Κι εγώ,
δεν τα κατάφερα.

Ἄβολα φτερά
Στὸν κ. Μάνο Τασάκο

Μόλις χτυπήσω κάρτα,
ρυτιδώνουν
τὸ κυνηγητὸ
τὰ μῆλα
ἡ μακριὰ γαϊδούρα.

Στὴν ἔξοδο,
ἔχει μείνει
ἕνα παιδάκι
μόνο,
ποὺ ἀκόμα δὲν τολμάει
νὰ φτάσει
ὡς τὸ ἑκατό..

• 1 •

“Shall be lifted? -Never more” *

Το σκήνωμά μου θα αγγίξεις

Όλο το χρόνο στέγνωνα τον πόθο
Στέγνωνα τη λαχτάρα να μαραθεί
Να σβήσει

Και με κοιτούσα
-προσπαθούσα-
μέσ’ απ’ τα μάτια σου,
ή έστω
από αυτό που υπέθετα πως ήταν
το δικό σου εκπεφρασμένο βλέμμα

Με εξουθένωσαν οι εικασίες
με απογύμνωσε η απόγνωση